ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία. Η παρέμβαση του Σταύρου Λιβαδά στο συνέδριο της Δ.Α.




Αναρωτιόμουνα τι κοινό συνδέει όλους εμάς που βρισκόμαστε σ αυτή την αίθουσα. Βλέπω μεγάλους, (συνομήλικούς μου και μεγαλύτερους), που έζησαν τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, αγωνίστηκαν ή και υπέφεραν από τη δικτατορία. Βλέπω άλλους, που το 1989 δεν «άντεξαν» περαιτέρω  το ΚΚΕ και συνέδεσαν έκτοτε την πολιτική  διαδρομή τους με την ανανεωτική αριστερά. Βλέπω νεότερους που μπήκαν σ αυτή την περιπέτεια ζωής πιο πρόσφατα ώς τελευταία, όταν ήδη το μικρόβιο του αντισυστημισμού και του αριστερισμού, αυτή η μεταλλαγμένη εκδοχή  του ενδημικού στον τόπο μας μικροβίου του λαϊκισμού, που πλήττει τους αριστερούς,  έπληξε σαν επιδημία, στα γερά και την παρ ημίν αριστερά.

Αν επιχειρούσα μιαν απάντηση θα ‘λεγα πως εδώ μέσα είμαστε, κατά βάση, οι μόνιμοι και εμμονικοί επιβάτες του οχήματος της ανανεωτικής αριστεράς, σ όλη τη διαδρομή, από γενέσεώς της ώς σήμερα. Άλλοι διάλεξαν αυτό το ταξίδι απ’ την αφετηρία, άλλοι έγιναν επιβάτες σε ενδιάμεσες στάσεις, άλλοι, όπως εγώ, υπήρξαν συνταξιδιώτες μέσα σε άλλα οχήματα, στο περιοδικό «Πολίτης», με τον Άγγελο Ελεφάντη, παλιότερα, στην ΑΡΣΗ πιο πρόσφατα, παρέα με τον μεγάλο απόντα, τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, συνταξιδιώτες όμως σε κοινό σχηματισμό, σε κομβόι, όλοι μαζί, σ  αυτή τη μακρά διαδρομή.

Βρεθήκαμε όλοι μαζί τυχαία; Δεν νομίζω! Το 68 μας ένωσε το ταυτόχρονο σοκ της δικτατορίας στον τόπο μας και η αντίθεση στο «σοσιαλισμό» των τανκς στην Πράγα. Το 1989 ήταν τα φαινόμενα έντονης παρακμής της χώρας, με αιτία το βάλτωμα της πασοκικής αλλαγής στο βούρκο των σκανδάλων, μαζί με την πλήρη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, που μας συνέδεσαν. Το περασμένο καλοκαίρι μας ενεργοποίησε η κοινή μας απόφαση να  σταματήσουμε να παραπαίουμε ανάμεσα  σε δύο αδιέξοδες πολιτικές διαδρομές. Αυτές  που σηματοδοτούν την πορεία της χώρας η μια και την πορεία της αριστεράς η άλλη. 

Το αδιέξοδο  σταυροδρόμι τους  έχει μια, κοινή, ονομασία: χρεοκοπία. 

Πιστοί στην ιστορία και το πιστεύω μας, πως για τον αριστερό πάνω απ όλα είναι η κοινωνία και η χώρα, είπαμε όχι στο δρόμο αυτής της διπλής χρεοκοπίας. Είπαμε  ναι στην ανάγκη ανασυγκρότησης  της χώρας, ναι στην αναβάπτιση της αριστεράς στα νάματα της κοινωνικότητας και της ευθύνης, από τα οποία είχε απομακρυνθεί  και δημιουργήσαμε  τη Δημοκρατική Αριστερά.

Ένα και πλέον χρόνο τώρα, η χώρα διασχίζει τις δύσβατες ατραπούς της ύφεσης, ανιχνεύει μες στο  πυκνό σκοτάδι το επόμενο βήμα της, βιώνει έναν διαρκή  εφιάλτη μην βρεθεί στο έρεβος, στην πλήρη καταστροφή, στην επόμενη καμπή αυτής της, στα τυφλά, διαδρομής.
Το άλλοτε θαύμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αποκάλυψε το επιδέξια κρυμμένο  ως πρόσφατα, εφιαλτικό του πρόσωπο: έναν υπερτροφικό και σπάταλο δημόσιο τομέα, έναν ασθενικό, κρατικοδίαιτο και αντιπαραγωγικό ιδιωτικό τομέα. 

Μια οικονομία, προσανατολισμένη στην κατανάλωση, που επιδιώκει την κρατική προστασία, αποφεύγει τον ανταγωνισμό, ρέπει στην παραγωγή, όχι αγαθών, αλλά επιδοτήσεων. Εμφανίστηκε ως ανάπτυξη η καρρικατούρα της μεγέθυνσης του κράτους και των αριθμών, ως άνοδος του βιοτικού επιπέδου, η απόκτηση καταναλωτικών αγαθών και συνηθειών, ως διεύρυνση του κοινωνικού κράτους η πελατειακής λογικής προσφορά θνησιγενών και μη αναπαράξιμων κοινωνικών παροχών

Η πρόσκαιρη καταναλωτική ευωχία συγκάλυπτε τη συρρίκνωση και την αποξήρανση της παραγωγικής βάσης της χώρας, του μόνου στοιχείου  που θα μπορούσε ν αποτελέσει στέρεη βάση για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη, την επιβίωση του κοινωνικού κράτους. Εκτεταμένη διαφθορά και διαπλοκή, περιφρόνηση  του δημόσιου χώρου, γενικευμένη παραβατικότητα, ιδιοποίηση δημόσιας περιουσίας και  κλεπτοκρατία, ατομικισμός και συντεχνιασμός, συνέθεταν το πλαίσιο αυτής της κοινωνίας, όχι των πολιτών, αλλά των «κολλητών» και των απανταχού, μεγάλων και μικρών «διαπλεκόμενων».

Το πελατειακό κράτος θριάμβευε, επιβλήθηκε η πελατειακή λογική σ’ όλους τους τομείς της πολιτικοκοινωνικής μας ζωής, υπό τη γενική σκέπη του κυρίαρχου λαϊκισμού. Μια κοινωνία που κατανάλωνε πιο πολλά απ όσα παρήγε, δημιουργούσε ελλείμματα και δανειζόταν, υποθήκευε το μέλλον των παιδιών της για να ζεί στη νιρβάνα της. Ελλάς το μεγαλείο σου!   

Μείζονες είναι οι ευθύνες Πασοκ και ΝΔ γι αυτή την κατάσταση, υπάρχουν, όμως, και μεγάλες ευθύνες της αριστεράς. Τα κόμματα της αριστεράς όχι μόνο ανέχτηκαν, αλλά «φλερτάρησαν», με αυτό το ιδιότυπο «κομματικοκρατικιστικό» σύστημα. Το χειρότερο,όμως, είναι πως, ελλείψει οράματος και στόχων, υποκατέστησαν την πολιτική παρουσία με τον επιδερμικό αντιπολιτευτισμό και την πολιτική δράση με τη διαμαρτυρία.  Συνάρτησαν την πολιτική τους επιβίωση, με την  πλήρη υποταγή  σ έναν «αριστερόφωνο» λαϊκισμό, σ έναν σχιζοφρενικό «αντισυστημισμό», που μάχεται το «σύστημα», παλεύοντας με κάθε τρόπο να μην αλλάξει τίποτε από όσα συγκροτούν αυτό το σύστημα! Αν όμως πέρυσι, το αίτημα να προσλαμβάνονται 100.000 κάθε χρόνο στο δημόσιο, αναδείκνυε την  ανευθυνότητα, ως ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν αυτόν τον αριστερό λαϊκισμό, σήμερα, η γενίκευση του «κινήματος της ανυπακοής»  και του «δεν πληρώνω», οδηγεί τη χώρα κατ’ ευθείαν στην καταστροφή! Αντισυστημική και σοβιετολάγνα  αριστερά, το μεγαλείο σου!

Κι εμείς, τι κάνουμε; Προς τα πού κατευθύνουμε τα βήματά μας;

Χρειάζεται πρώτα και κύρια να σωθεί η χώρα! Κι αυτό σημαίνει να μειωθούν τα ελλείμματα, κι αφού δικά μας λεφτά δεν έχουμε, να μπορέσουμε να βρούμε «δανεικά»,  αυτή τη φορά όχι για να τα καταναλώσουμε, αλλά για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη. Χρειάζεται να αγωνιστούμε για να καμφθούν οι αντιστάσεις, αυτό το αδιαπέραστο τείχος- μπετόν αρμέ,  που εγείρουν ένας καθηλωτικός και ως εκ τούτου καταστροφικός συνδυασμός ανικανότητας και  ιδιοτέλειας  κυβερνώντων και κρατικής νομενκλατούρας, αλλά και οι τεράστιες κοινωνικές αδράνειες στην αποδοχή της πραγματικότητας και στη συμφιλίωση με την ιδέα επώδυνων αλλαγών.

Χρειάζεται παράλληλα, να διατυπωθεί ένα αριστερό και δημοκρατικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία, τη διοίκηση, τους νόμους και τους θεσμούς, σε μια κατεύθυνση εξάλειψης του πελατειακού κράτους, πάταξης της διαφθοράς, μεγαλύτερης ισότητας και αναδιανομής των δημόσιων αγαθών, αποκέντρωσης, αειφόρου ανάπτυξης, προστασίας του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής μας, διεύρυνσης του δημόσιου χώρου και της ενεργού παρουσίας της κοινωνίας των πολιτών, καλλιέργειας της γνώσης, ανάπτυξης της κριτικής σκέψης και πολιτιστικής αναγέννησης. Οι «θέσεις» μας είναι ένας καλός μπούσουλας αλλά δεν αρκούν.

Πρέπει η όλη συγκρότηση και η πολιτική μας παρουσία να υπηρετούν αυτό το στόχο. Πρέπει οι πρωτοβουλίες, οι συνεργασίες  και οι συμμαχίες μας να υπηρετούν αυτή την προοπτική. Ως προγραμματικός λόγος, ως πολιτικό πιστεύω, ως πολιτικές συμπαρατάξεις. Η ευρεία αποδοχή που είχαν τα εγχειρήματα  Καμίνη και Μπουτάρη στις δημοτικές εκλογές, πολιτικές μας πρωτοβουλίες κατά τις οποίες λειτουργήσαμε με ανάλογο σχέδιο και τρόπο,  πρέπει να ενισχυθούν και να πολλαπλασιαστούν. Μια τέτοια αριστερά έχει ανάγκη ο τόπος!
Πρέπει να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία!
Σταύρος Λιβαδάς

7 σχόλια:

  1. Ενδιαφερουσα αναλυση.Πασχει ομως-οπως και αλλες παραπλησιες- στο εξης κρισιμο θεμα.Θετει το ζητημα της χρεοκοπιας ως εθνικο προβλημα-και σωστα- αλλα αγνοει οτι στον αγωνα για την υπερβαση της κρισης δεν πρεπει να ξεχναμε οτι υπαρχει ΚΑΙ κοινωνικος αντιπαλος.Με δυο λογια ταξικοι και πολιτικοι συσχετισμοι που επιθυμουν διεξοδο απο τη κριση σε μια ορισμενη κατευθυνση συμφεροντων.Αλλοιμονο αν η ΔΗΜΑΡ αναπαραξει το συνδρομο της ΕΑΔΕ,δηλαδη μιας γραμμης που οπως το ΚΚΕ εσ. υποτιμουσε τη ριζοσπαστικοποιηση της κοινωνιας στο ονομα θολων εθνικων στοχων.Προσωπικα πιστευω πως οι εκφωνησεις των θεσεων της ΔΗΜΑΡ ειναι σωστες.Λαθος ειναι οι αποψεις που πιεζουν απο τη σκοπια μιας πολιτικης που εχει το αρωμα της Ντορας και του Μανου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξεπερνώντας σύνδρομα μεσσιανισμού, πρέπει να φύγουμε από το ποιος το λέει και να επικεντρωνόμαστε στο τι λέει!
    Τότε υπάρχει η δυνατότητα, μαζί και με άλλες προϋποθέσεις, να πρυτανεύσει η λογική και το αυτονόητο θα έχει κάποια πιθανότητα να γίνει κατανοητό.

    Παναγιώτης Κουτσοπίνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν είχα διαβάσει τους Στόχους του Εθνους του ΚΚΕ Εσωτ.

    http://enosy.blogspot.com/2011/04/40.html

    Σήμερα που τους ανακάλυψα βλέπω πόσο σωστά πράγματα έλεγαν...

    αν ριζοσπαστικοποίηση είναι να κάνουμε όλους τους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους να μου λείπει καλύτερα

    προτιμώ μια νεα ΕΑΔΕ...

    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλοι αν η ριζοσπαστικοποίηση είναι η νόθα μεταπολιτευτική πολιτικοποίηση των πάντων, δεν θα πάρω πάλι γιατί πράγματι είχε ολέθρια αποτελέσματα. Κατάστερεψε την Ελλάδα μέσα σε 30 χρόνια. Στην ουσία το δήθεν λαικό κίνημα ανέχτηκε την κυριαρχία των ελιτ και των υπηρετών τους, με αντάλλαγμα το επίδομα και το φιλολαικό βερμπαλισμό.
    Κάτι άλλο θέλουμε σήμερα. Η πρόταση να δουλέψουμε, να παράγουμε, να περισώσουμε, θα πρέπει να συνοδεύεται συνεχώς και από τη δημοκρατική εγρήγορση για δικαιοσύνη, για νομιμότητα, για προστασία. Είναι τόσο απλό. Αλλά η αδράνεια του νόθου αριστερού λόγου κρατάει ακόμα μεγάλες μάζες αριστερών στην ίδια ματζίρικη κραυγή. Φέρτε τα κλεμμένα πίσω. Δεμ θάρθουν ποτέ και ταυτόχρονα εσύ θα εξαθλιώνεσαι να δεν κάνεις κάτι. (Leo)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το μοντέλο της αριστεράς για την ελληνική κοινωνία συνοψίζεται στα εξής:
    Εργασία στο δημόσιο, με προσλήψεις χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια, λίγη και χαλαρή εργασία και βασικός 1ος μισθός 1400Ε συν τα επιδόματα, χωρίς καμιά αξιολόγηση. Όσοι δεν χωράνε, εργασία στον ιδιωτικό τομέα με τα ίδια κριτήρια. Το Δημόσιο βρίσκει τα χρήματα από δανεισμό και δραστική φορολόγηση του μεγάλου κεφάλαιου. Αυτό το μοντέλο μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε, γιατί οι ελιτ φυσικά "απέφυγαν" τη φορολογία συνολικά όπως ήταν φυσικό. Μέχρι να φτάσουμε στο αδιέξοδο όλα φαινόταν μια χαρά. Σήμερα χρειαζόμαστε άλλη πολιτική και οικονομική πρόταση, ακριβώς για να μην βγούμε από την κρίση με τις δυνάμεις της εργασίας καθημαγμένες και τις ελίτ και πάλι στον αφρό. Η πίεση που μάθαμε να ασκούμε δεν έχει πλέον αποτελέσματα γιατί απλά δεν υπάρχει αυτό το χρήμα πλέον. Αν δεν προτείνουμε κάτι άλλο δεν έχουμε λόγο ύπαρξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλη η αναλυση συντροφε Λεωνιδα αλλα ειπαμε....Οχι στο συνδρομο της ΕΑΔΕ.Δηλαδη οχι μονο θολοι εθνικοι στοχοι εξω απο τη πραγματικοτητα των κοινωνικων και ταξικων συσχετισμων.Συμφωνω για ενα σχεδιο εξοδου απο τη κριση για τη σωτηρια της χωρας αλλα απο τη σκοπια των αδυναμων κοινωνικων στρωματων.Ετσι πρεπει να πολιτευτει η ΔΗΜΑΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όπως έγραψα σε αντίστοιχο σχόλιο και στην Πολιτική Επιθεώρηση, τελικά, η ΔΗΜΑΡ θα αγαπήσει την κρίση, μιας και αποτελεί τη μήτρα παραγωγής της πολιτικής της γέννησης. Αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι, έτσι γίνεται πάντα, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή