ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Δραχμή. Ένα ουράνιο δώρο για το πολιτικό σύστημα.


 To πολιτικό σύστημα έχει επιλέξει, δραχμή. Μαζί του και η αφελής αριστερά. Δεν θα πουλήσει τα ασημικά, για να μπορεί αύριο να τα διαγουμίσει με τη βοήθεια των συνδικαλιστικών του σπλάχνων, δεν θα πειράξει το δημοσιοϋπαλληλικό σύστημα της διαπλοκής και της ανεπάρκειας, γιατί αποτελούν τη βασική δεξαμενή ψήφων, δεν θα μεταρρυθμίσει τίποτα. Οι μαφίες ξέρουν ότι η Ελλάδα δεν πεθαίνει με την έξοδο από το Ευρώ. Πλούτος υπάρχει και θα συνεχίσει να παράγεται και το πολιτικό σύστημα είναι εδώ ενωμένο, δυνατό για να τον αρμέξει. Μαζί του και οι οικονομικές κρατικοδίαιτες ελίτ. Και το άρμεγμα θέλει αυτό το νοσηρό και αποδιοργανωμένο περιβάλλον του δεξιού κρατικισμού. Συνεπώς. η δραχμή είναι ένα ουράνιο δώρο για το πολιτικό σύστημα. ( Leo)

Από τον Έρμιππο  

Δεν ξέρω πια να πω ποιο από όλα είναι το μεγαλύτερο έγκλημα των κομματικών συμμοριών που διαχειρίζονται δεκαετίες τώρα τις υποθέσεις της χώρας. Αξίζει η παρατήρηση ότι η ο όρος "διαχείριση" δεν είναι τυχαίος. Επειδή στην πραγματικότητα οι συμμορίες δεν κυβερνούν, αλλά διαχειρίζονται, με όρους νομής και κατοχής, την χώρα, τον πλούτο της και τις ζωές των ανθρώπων. Δεν ξέρω λοιπόν και δεν μπορώ πλέον να το αξιολογήσω. Μπορώ μόνο να διαπιστώσω ότι το τελευταίο από όλη την ατέρμονη σειρά των κακουργημάτων είναι η συστηματική απόκρυψη των πραγματικών διαστάσεων και των συνεπειών του σημερινού προβλήματος.

Είναι πλέον εμφανές ότι εν όψει του ενδεχομένου της εξόδου από το ευρώ η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια καταστροφή βιβλικών διαστάσεων. Και την ίδια στιγμή, στις μεγάλες λαϊκές μάζες, καλλιεργείται ακόμη συστηματικά η παραμυθητική αίσθηση της παροδικότητας των δυσκολιών. Η πεποίθηση ότι, βρισκόμαστε μεν σε έναν δύσκολο δρόμο, -κάτι που άλλωστε δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να κρυφτεί-, αλλά διαθέτουμε ρεαλιστική δυνατότητα διαφυγής. Η πίστη ότι είναι εφικτό, -σε ορίζοντα ορατό και χρόνο εύλογο και συμβατό με τα μέτρα της προοπτικής των απλών ανθρώπων-, να επιστρέψουμε στην ευμάρεια και στο υψηλό επίπεδο ζωής που απολαμβάναμε μόλις μέχρι πριν δύο ή τρία χρόνια. Δεν υπάρχει, όμως, τίποτε ψευδέστερο από αυτό.
Η Ελλάδα είναι πλέον μια χώρα φτωχή. Και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι, επιστρέφοντας στις οικονομικές συνθήκες της δεκαετίας του '60 ή ακόμη και του '50, εξομοιώνεται με τις γειτονικές της βαλκανικές χώρες του άλλοτε υπαρκτού σοσιαλισμού και των παραλλαγών του. Υπό αυτήν την έννοια, ο ψευδαισθήσεις για τις δήθεν δυνατότητες σύντομής επανόδου αποτελούν εμπόδιο για την ομαλοποίηση της κατάστασης και το ξεκίνημα μιας αναγεννητικής προσπάθειας. Πράγματι, η προσπάθεια αυτή δεν μπορεί να αρχίσει εάν πρωτύτερα δεν συνειδητοποιηθεί από τους πολίτες το πραγματικό σημείο εκκίνησης, -που βρίσκεται δυστυχώς πολύ χαμηλότερα από όσο θέλουμε να πιστεύουμε-, και δεν περιορισθούν ανάλογα οι παράλογες απαιτήσεις και, κυρίως, οι ανεδαφικές προσδοκίες.
Ισχυρίσθηκα παραπάνω ότι τυχόν επιστροφή στην δραχμή θα αποτελούσε καταστροφή βιβλικών διαστάσεων ίσης έκτασης με την φλόγες που κατέκαυσαν την Σμύρνη και σηματοδότησαν το οριστικό τέλος του οικουμενικού ελληνισμού και τον περιορισμό του στα, τόσο ξένα για το άμαθο και απροετοίμαστο γένος, στενά όρια του εθνικού κράτους. Πολλοί κηρύσσουν το αντίθετο, υποστηρίζοντας ότι στο χωρίς επιστροφή σημείο που έχουμε δυστυχώς φτάσει, η λύση αυτή διαθέτει ουσιώδη πλεονεκτήματα, καθώς θα μας επιτρέψει την εφαρμογή μιας ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής, με σκοπό την σταδιακή αποκατάσταση της χαμένης ανταγωνιστικότητας.

Οι θιασώτες της αισιόδοξης αυτής της άποψης, όμως, ξεχνούν ότι το πρόβλημα της χώρας είναι περισσότερο πολιτικό και δευτερευόντως και ως εξ' αυτού μόνον οικονομικό. Υπό την έννοια αυτή η δραχμή, και μαζί με αυτήν η ανεξάρτητη οικονομική πολιτική που μπορεί μέσω αυτής να επιτευχθεί, είναι ένα όπλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με διαφορετικούς τρόπους. Είτε για την σωτηρία της χώρας μέσω του συνετού και υπεύθυνου χειρισμού της είτε, όμως, και για την σωτηρία και μακροημέρευση, με κάθε εθνικό και κοινωνικό κόστος, του ίδιου του φαύλου πολιτικού συστήματος.

Η επιστροφή στην δραχμή, θα αποτελέσει ένα ανέλπιστο δώρο για την κομματικοκρατία και ένα πανίσχυρο όπλο για την εξ' αρχής επανασύσταση ενός νέου πελατειακού κράτους. Ειδικότερα, η αναπότρεπτη συνοδευτική προοπτική της ταυτόχρονης ανάληψης της διοίκησης του τραπεζικού συστήματος από τους πολιτικούς, σε συνδυασμό με τον έλεγχο της ροής του χρήματος και την δυνατότητα της έμμεσης απομύζησης των διαθέσιμων πόρων, μέσω του τεχνητά διαμορφούμενου πληθωρισμού, θα επιτρέψει στην εγκληματική πολιτική τάξη να δημιουργήσει μια νέα γενιά απόλυτα εξαρτώμενων πελατών και κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, σε βάρος της ευημερίας που θα μπορούσε να εξασφαλίσει το σύνολο. Οι ασύνδετες μονάδες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας πολυδιασπασμένης και στερημένης από συλλογική συνείδηση και σταθερές ηθικές αξίες, -πολύ δε περισσότερο υπό της σημερινές συνθήκες φόβου και απελπισίας-, είναι έτοιμες να αποδεχθούν την έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος εξαγορά τους, με στόχο την εξασφάλιση την ευχάριστης προοπτικής για επιλεκτική και κατ' εξαίρεση ευνοϊκή μεταχείριση. Η επιστροφή στην δραχμή θα σημάνει την θριαμβική αναγέννηση του πολιτικού συστήματος. Την πολιτική παλινδρόμηση της χώρας σε εποχές που όλοι θα ήθελαν να ξεχάσουν. Και την οριστική καταδίκη σε μαρασμό και εξαφάνιση όσων λίγων έχουν απομείνει από αυτό που ονομάζουμε σύγχρονο ελληνισμό.
Εάν έχουν απομείνει σε αυτήν την χώρα κάποια ζωντανά κύτταρα, θα πρέπει σήμερα, πριν είναι πολύ αργά, να αντιδράσουν με έντονο και απειλητικό θυμό σε κάθε προοπτική εγκατάλειψης του ευρώ. Ακόμη και εάν αυτό ήθελε σημαίνει ότι οι θυσίες που θα απαιτηθούν για την ανόρθωση της χώρας θα είναι πολύ μεγαλύτερες και περισσότερο μακροχρόνιες και αιματηρές, από αυτές που θα έπρεπε να υποστούμε εάν κάναμε καλή χρήση ενός εθνικού, δικού μας νομίσματος. Επειδή παρόμοια καλή χρήση δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να γίνει. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα είχε σαν αποτέλεσμα την αυτοθυσιαστική αυτοκατάργηση του πολιτικού συστήματος. Ενδεχόμενο που κάθε άλλο παρά λογικά θα μπορούσε να προκύψει.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την διάσωση όχι της οριστικά πλέον χαμένης ευμάρειας αλλά, αντίθετα, της προοπτικής της χώρας, -μιας προοπτικής με μακρό και ιδιαίτερα οδυνηρό χρονικό ορίζοντα-, είναι η ενημέρωση των πολιτών. Η σκληρή συνειδητοποίηση του αδιεξόδου και ο σχεδιασμός της πορείας μας από μηδενική βάση, μετά την παραδοχή της χρεοκοπίας. Οι τελευταίες φρούδες ελπίδες, για σύντομη σωτηρία μέσω της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, θα σημάνουν την οριστική και για μακρό χρονικό διάστημα υποδούλωση και πιθανόν την, σε δεύτερο χρόνο, έξοδο μας από την ίδια της ευρωπαϊκή ένωση. Κάτι τέτοιο θα σημάνει πιθανόν και το οριστικό τέλος του ελληνισμού.
Το ευρώ είναι η πρόσδεση μας, έστω και χαλαρή και ατελής, έστω και σφόδρα πολεμούμενη από την εγχώρια φαυλότητα, σε θεσμούς και δικλείδες ασφαλείας που μπορούν να μας προστατεύσουν σε βάθος χρόνου. Η εγκατάλειψή του αποτελεί θείο δώρο για κάθε έναν που επιθυμεί την επαναφορά μας στις χειρότερες περιόδους της κομματικοκρατίας. Το γεγονός ότι είμαστε πια φτωχοί δεν αλλάζει. Πρέπει να το αποδεχθούμε και να το υποστούμε. Ας αποφύγουμε τουλάχιστον όσο υπάρχει καιρός τα χειρότερα.

4 σχόλια:

  1. ειναι σωστα αυτα
    ι τελευταίες φρούδες ελπίδες, για σύντομη σωτηρία μέσω της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, θα σημάνουν την οριστική και για μακρό χρονικό διάστημα υποδούλωση και πιθανόν την, σε δεύτερο χρόνο, έξοδο μας από την ίδια της ευρωπαϊκή ένωση. Κάτι τέτοιο θα σημάνει πιθανόν και το οριστικό τέλος του ελληνισμού.
    Το ευρώ είναι η πρόσδεση μας, έστω και χαλαρή και ατελής, έστω και σφόδρα πολεμούμενη από την εγχώρια φαυλότητα, σε θεσμούς και δικλείδες ασφαλείας που μπορούν να μας προστατεύσουν σε βάθος χρόνου. Η εγκατάλειψή του αποτελεί θείο δώρο για κάθε έναν που επιθυμεί την επαναφορά μας στις χειρότερες περιόδους της κομματικοκρατίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Nοσφυ
    καλημέρα
    και γω νομίζω ότι είναι σωστά. Δεν γνωρίζω τον αρθρογράφο, αλλά βλέπω σωστή την οπτική του γωνία. Αν με κάτι δεν συμβιβάστηκε η εγχώρια μαφία πολιτική και οικονομική είναι με τον ευρωπαϊκό ορθολογισμό, τη μέτρηση και την αξιολόγηση. Μια επιστορφή στη δραχμή θα μας έβγαζε από το κάδρο της επιτήρησης και θα άφηνε τα κοράκια να συνεχίσουν το έργο τους. Ο λαός μάλλον δεν θα είχε αντίρρηση, αν οι προνομιούχες ομάδες συνέχιζαν να έχουν τις αβάντες τους. Το ζήτημα είναι ο δανεισμός, αλλά θα βρουν και γιαυτό μια λύση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μην νομίζετε πάντως πως η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν και κανένας εύκολος δρόμος

    η παντελής αδυναμία δανεισμού από το εξωτερικό θα έδειχνε ακόμη πιο καθαρά την ένδεια του πολιτικού μας συστήματος, αλλά και της ελληνικής οικονομίας

    θα επέβαλλε αναγκαστικές και απότομες μειώσεις μισθών αφού το κράτος δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί αφού ακόμη και τώρα παράγει πρωτογενές έλλειμμα

    η ραγδαία υποτίμηση θα οδηγούσε σε εκτόξευση τιμών σε όλα τα εισαγόμενα αγαθά, η κυβέρνηση θα έκοβε διαρκώς δραχμές και ο πληθωρισμός θα έφτανε σε θηριώδη μεγέθη

    μην νομίζετε λοιπόν πως θα ήταν χωρίς συνέπειες και μάλιστα πιο μακροχρόνιες αυτή η πολιτικη...

    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αλέξανδρε
    πιάνω την άκρη από το νήμα που άφησες.
    'Ολα αυτά σωστά. Κάποιοι όμως θα έχουν Ευρώ και μάλιστα πολλά. Γιαυτούς το πάρτυ μόλις θα ξεκινάει. Και αυτοί είναι τα μέλη και τα στελέχη του πολιτικού συστήματος και των ελίτ. Ιδιαίτερα όταν θα έχουν την αποκλειστική ευθύνη του νομισματοκοπείου και της οικονομικής πολιτικής. Μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, πχ. Εκεί ποντάρει και η "αφελής" Αριστερά. Στη δύσκολη κατάσταση που περιγράφεις, ο λαός γυρνάει και επαναστατεί. Η εξουσία αλλάζει χέρια; Αυτό είναι το ζητούμενο, η εξουσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή