ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Αναζητώντας την αριστερά της ευθύνης




Το βασικό αίτημα όλων των παρατάξεων που κατεβαίνουν στις εκλογές της ΟΛΜΕ είναι ακόμα το «1400Ε καθαρά, πρώτος μισθός, για κάθε καθηγητή που διορίζεται στο δημόσιο» και «να γίνουν εδώ και τώρα μαζικοί διορισμοί». Και το αίτημα αυτό το έχουν παρατάξεις  και κομματικές οργανώσεις που αποτελούνται από εχέφρονες κατά τα άλλα ανθρώπους και μάλιστα επιστήμονες.
Και μόνο αυτό το παράδειγμα φτάνει για να αντιληφθούμε τον άκρατο βολονταρισμό που διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη και πολιτική τοποθέτηση, ξέρει πολύ καλά τι θέλει και τι δεν θέλει στην παρούσα φάση.
Δεν θέλει μεταρρυθμίσεις που τη ξεβολεύουν και θέλει το δανεικό χρήμα να ρέει άφθονο, όπως παλιά, χωρίς δεσμεύσεις. Δεν θέλει τους όρους των μνημονίων και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, αλλά θέλει τα δις Ευρώ του.

Είτε είναι αγανακτισμένος και διαδηλώνει στις πλατείες, είτε είναι σκεπτικιστής και λιώνει στις ιστοσελίδες του internet, είτε είναι πατριώτης εθνικιστής, είτε αριστερός διεθνιστής, είτε είναι πλούσιος, είτε είναι φτωχός, δημόσιος υπάλληλος ή άνεργος θέλει τη μαγική συνταγή που θα τον επαναφέρει στην προ της κρίσης εποχή. Δεν είναι τυχαίο ότι στο Σύνταγμα, αριστεριστές και ακροδεξιοί, για να πάρω τα δύο άκρα, διαδηλώνουν με τα ίδια περίπου συνθήματα, δίπλα, δίπλα αναγνωρίζοντας οι μεν στους δε το δίκαιο της διαμαρτυρίας.

Μπορεί να χρεώνει την κρίση στο πολιτικό σύστημα, στο δικομματισμό, στο ΠΑΣΟΚ, στην ΕΕ, στο κεφάλαιο, ή στην ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού. Μπορεί να θέλει να πέσει η κυβέρνηση, να έρθει ο Σαμαράς, η λαϊκή δημοκρατία ή η άμεση εξαδέλφη της, αλλά ότι και αν θέλει το συναρτά με τα προσωπικά του συμφέροντα και το όνειρό του για καλύτερη ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο οι αγανακτισμένοι, όσο και η πλειοψηφία του λαού που τους συμπαρίσταται, αφαιρούν από το προσκήνιο την κομματική τους προτίμηση, ή το ταξικό συμφέρον και προβάλλουν τις έννοιες του λαού και του έθνους. Ο Γιάννης(LLS) γράφει ότι ζητούν ένα Νέο Σύνταγμα, ίσως.

 Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας στον όρο καλύτερη ζωή θέτει ως βασικές και αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις,  να έχει, δουλειά, περισσότερα χρήματα και ένα κράτος που να του παρέχει τα πάντα και μάλιστα δωρεάν.  Δεν είναι παράλογα αυτά που ζητά. Ποιος δεν τα θέλει; Αν σε αυτά προσθέσεις και την υγεία ( πάνω απ’ όλα) φτιάχνεις τις προϋποθέσεις για να ακουμπήσεις την ευτυχία, τουλάχιστον αν δε σε έχουν πάρει τα χρόνια.
Και το βόλεμα δεν είναι κακό, ούτε παράνομο. Δεν είναι απατεώνες όλοι αυτοί οι συνάνθρωποί μας που βρήκαν μια δουλειά στο δημόσιο και την κάνουν με μια σχετική για τα εγχώρια δεδομένα συνέπεια. Αλλά δεν είναι  και κακοί οι φίλοι που έστησαν μια επιχείρηση, δουλεύουν σκληρά και αγωνιούν καθημερινά και επινούν, τολμούν και κερδίζουν ή χάνουν. Κακοί γίνονται όταν δεν πληρώνουν τους φόρους και τις εισφορές που τους αναλογούν, ή όταν βάζουν χέρι στο δημόσιο συμφέρον.
Απλά, έρχεται κάποια μέρα που τα θέλω μιας κοινωνίας είναι αδύνατο να εκπληρωθούν, με το καθιερωμένο μοντέλο. Σε άλλους λαούς που ζουν σε άλλα μήκη και πλάτη του πλανήτη, η δυστυχία μπορεί να είναι μια κλιματική αλλαγή που φέρνει λιμό, μια επιδημία, ή ένας πόλεμος. Σε μας είναι η οικονομική κρίση του καπιταλισμού και πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας για να την αντιμετωπίσουμε. Πρέπει να προσαρμοστούμε. Αυτό το απλό που κάνει ο καθένας μας στην προσωπική του ζωή όταν συμβαίνουν «στραβές» καλούμαστε να κάνουμε και τώρα, σας έθνος, σαν λαός. Το ματζίρικο, «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», ανεξάρτητα αν είναι εύστοχο, ή άσχετο, δεν έχει καμιά αξία, αφού δεν μας λυτρώνει από τίποτα. Ακόμα και αν ένα τζίνι μαγικό τα έφερνε πίσω, δεν θα κάλυπταν το χρέος, ούτε κατά 20%.
Ο λαός κάνει πως δεν γνωρίζει ότι οι όροι του μνημονίου πάνε μαζί με το χρήμα. Αλλά το ξέρει. Κάνει πως δε γνωρίζει ότι το 90% των κεφαλαίων που δανειζόμαστε είναι λεφτά άλλων λαών που τα παρήγαγαν με τον όποιο τρόπο μπόρεσαν και μας τα δίνουν με το αζημίωτο βέβαια, δηλαδή με τόκο. Αλλά το ξέρει. Ο λαός μας τους αποκαλεί τοκογλύφους και μπορεί να είναι, αλλά εδώ που έχει φτάσει το πράγμα είναι η φιάλη οξυγόνου που μας κρατά στη ζωή, έστω και αν δεν είναι όπως η προηγούμενη.
Δεν έχουμε επιλογές. Αυτό, η αγανακτισμένη πλειοψηφία,  το ξέρει αλλά θέλει να πιστεύει ότι σίγουρα υπάρχουν και άλλες λύσεις, δηλαδή αυτό παραμυθιάζεται. Όλοι ξέρουν αλλά λίγοι ομολογούν, ότι αν δεν υπήρχαν αυτά τα δανεικά, μας περίμενε η κατάρρευση και η επιστροφή σε συνθήκες ζωής που κανείς δεν θα ήθελε να ζήσει, κυρίως από τους νεότερους. Κανείς από αυτούς που βρίζουν τις απεχθείς τράπεζες δεν ομολογεί ανοικτά ότι αν κατέρρεαν θα έχανε τις όποιες οικονομίες του και συνεπώς η στήριξή τους από το κράτος είναι για όλους απαραίτητη. Ψάχνει όμως και λύσεις για να ασφαλίσει τις καταθέσεις του.

Το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και όποιοι άλλοι όροι μας επιβληθούν στο μέλλον είναι τα μόνα εργαλεία που διαθέτουμε για τον περιορισμό των ελλειμμάτων μας. Ο περιορισμός αυτός δεν θα πείσει μόνο τους πιστωτές μας να μας ξαναδανείσουν, αλλά θα διευκόλυνε μια μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους και μια μελλοντική δημοσιονομική επέκταση που ίσως θα έφερνε την πολυπόθητη ανάπτυξη. Οι όροι του μπορεί να είναι σκληροί αλλά  παλεύονται, σίγουρα σκληρότερη είναι η χρεοκοπία. Η πλειοψηφία του λαού μας επιλέγει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Επιλέγει να μείνει στη ζώνη του Ευρώ και στην ΕΕ. Και όμως αναζητά λύσεις μαγικές για να αποφύγει τη χρεοκοπία, χωρίς όμως και να επιλέγει τη λύση της δραχμής ή να γίνει τριτοκοσμική χώρα. Οι κάτοικοι αυτοί της χώρας είναι ρεαλιστές, ζητούν το αδύνατο.

Η αντιπολίτευση έχει πιαστεί γερά από αυτή τη διάθεση της πλειοψηφίας και πολιτεύεται ανάλογα. Δεν φαίνεται να ιεραρχεί ως πρώτιστο, τη σωτηρία της χώρας. Αντιθέτως την ενδιαφέρει πρωτίστως το μελλοντικό εκλογικό αποτέλεσμα, που άλλους πιθανόν να τους φέρει στην εξουσία και άλλους να τους δώσει μια θέση στη βουλή και στην κρατική επιδότηση. Ενώ ενδόμυχα αγωνιά αν το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να υλοποιήσει το Μεσοπρόθεσμο, αρνείται να το ψηφίσει, αρνείται κάθε συναίνεση. Κυρίως όμως αρνείται να κάνει πολιτική, αρνείται την ελάχιστη διαπραγμάτευση. Νομίζω είναι πρωτοφανές. Με ένα ΠΑΣΟΚ να έχει χάσει την πολιτική του νομιμοποίηση, να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και μια χώρα στο χείλος του γκρεμού, η ΝΔ αρνείται να «πουλήσει» τη συγκατάθεσή της ή την ανοχή της με αντάλλαγμα την προσαρμογή των όρων που επιβάλει το μνημόνιο στο δικό της πρόγραμμα. Αρνείται την πολιτική ηγεμονία που της προσφέρεται.

Ειδικά η Αριστερά που διατείνεται ότι νοιάζεται για τους ασθενέστερους θα μπορούσε να απαιτήσει γι’ αυτούς ένα γερό δίχτυ προστασίας από τις συνέπειες της λιτότητας, δικαιότερη κατανομή φόρων, μηδενισμό των εξοπλισμών και ότι άλλο υπάρχει στο πρόγραμμά της και θα μπορούσε να υλοποιηθεί άμεσα. Και όμως αυτή η ιστορική ευκαιρία να δείξει η Αριστερά ότι είναι δύναμη του λαού, πετιέται  στα σκυλιά, στο όνομα της ιδεοληψίας της, αλλά και των εκλογικών κερδών της. Η αντιπολίτευση δεν πολιτεύεται, αλλά καραδοκεί να αρπάξει ψηφοφόρους από την κυβερνώσα δύναμη, για να τους κάνει τι; σε μια χώρα που διαλύεται; Εκτός και αν όλοι αυτοί έχουν επενδύσει στην καταστροφή, για διαφορετικούς ίσως λόγους, και αδημονούν να τη δουν να έρχεται μαζί με τη δραχμή.

Υπάρχει όμως και ένα κόμμα που αποκαλείται Αριστερά της Ευθύνης, και είναι η Δημοκρατική Αριστερά. Συντάσσεται και αυτή με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, χωρίς ακρότητες και με προτάσεις, αλλά συντάσσεται. Αρνείται και αυτή να κάνει πολιτική. Ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία με μια αριστοτεχνική και συνάμα χρήσιμη για το λαό κίνηση με τους Καμίνη και Μπουτάρη. Αντάλλαξε  στην ουσία τη στήριξή της στο ΠΑΣΟΚ με τη λύτρωση των δύο μεγαλύτερων Δήμων της χώρας από τις δυνάμεις της έκπτωσης και  του φασισμού. Και όμως δεν φαίνεται να κατάλαβε την αξία αυτής της πολιτικής της επιλογής και φρόντισε να την ξεχάσει, να την εξαφανίσει. Θα μπορούσε, στη σημερινή συγκυρία, να προτάξει 4 αιχμές από το πολιτικό της πρόγραμμα και να διαπραγματευτεί τις 4 ψήφους στο κοινοβούλιο. Ο ξεπεσμένος αριστερισμός θα την λοιδορούσε. Οι αγανακτισμένοι θα την μούτζωναν. Πολλοί θα έλεγαν ότι οι βουλευτές της αντάλλαξαν την ψήφο τους με υπουργικούς θώκους στον επόμενο ανασχηματισμό.  Όμως, υπάρχει και μια μειοψηφία (προς το παρόν) στη χώρα αυτή που θα εκτιμούσε την θαρραλέα και υπεύθυνη πολιτική της στάση και θα την χειροκροτούσε. Το αύριο πιθανά θα την έβρισκε και πάλι στο χώρο αυτών που τόλμησαν και νίκησαν.

Δεν σας κρύβω ότι καταλαβαίνω και νιώθω την επιλογή του κόμματός μου. Με γεμίζει ανακούφιση γιατί δεν χρειάζεται να πείθω τον κάθε κακόπιστο ή καλόπιστο ότι δεν είμαι τσιράκι του ΠΑΣΟΚ, δεν είμαι τσάτσος και δεκανίκι κανενός. Με γλυκαίνει γιατί δεν με απομακρύνει από το αριστερό ακροατήριο αυτής της χώρας, που έχει ως θρησκεία του την άρνηση στην κάθε εξουσία. Με «ωφελεί» γιατί με κρατάει κοντά  σε άλλες δυνάμεις και σε μελλοντικές με αυτές εκλογικές συμπράξεις. Το κακό είναι ότι βλέπω στον καθρέφτη εκείνο το «ευθύνης» να μου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Να μου βγάζει το μάτι.

13 σχόλια:

  1. Εγώ πάλι γιατί νιώθω ότι είναι εκείνο το "αριστερά" που μου βγάζει τη γλώσσα στον καθρέφτη; ..... Κατά τα λοιπά, συμφωνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν και παρακολουθώ με τη μέγιστη δυνατή επιμέλεια την αρθρογραφία γύρω από τα οικονομικά παραμένω σε μεγάλο βαθμό σκράπας σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τις εξειδικεύσεις τους και την ορολογία τους Έχω λοιπόν μόνο να καταθέσω την πολιτική μου άποψη, άποψη ενός πολίτηκαι όχι ενός ειδικού, ως προς τη συγκυρία του Μεσοπρόθεσμου και τη θέση της ΔΗΜΑΡ.
    Έχω την αίσθηση πως η όλη συζήτηση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές διεξάγεται μέσα σε ένα άγριο κλίμα. Αυτό σημαίνει κυρίως μια σαφή κρίση εμπιστοσύνης και έναν έντονο εκνευρισμό από τη μεριά των δανειστών προς την πολιτική της κυβέρνησης (παλινωδίες, πολιτικαντισμοί, διαστολή του πολιτικού χρόνου μεταρρυθμίσεων, ψηφίζω και δεν εφαρμόζω, φθηνά κολπάκια για να σωθούν τα λόμπυ, τσάμπα εθνικισμός του Παπανδρέου στο θέμα της δημόσιας περιουσίας κ.τ.λ.) Για δεύτερη φορά δηλώνουν με τον τρόπο τους (από τον Όλι Ρεν μέχρι τον Τόμσεν) και με μια σειρά από πολιτικές πιέσεις πως «the party is over». Πως για να συνεχίσουν να δανείζουν και να αυξήσουν ίσως τη δανειοδότηση, απαιτούν ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και πολιτική συναίνεση. Απαιτούν εγγυήσεις.
    Σε αυτή τη συνθήκη λοιπόν ως κόμμα ευθύνης δεν ψάχνεις το ιδανικό, ούτε καν το εφικτό αλλά το λιγότερο καταστροφικό, γιατί συνειδητοποιείς πως αν αυτό δεν συμβεί η επόμενη μέρα θα είναι ακόμη χειρότερη. Ελπίζω να μην κατηγορηθώ πως βρίσκομαι σε εντεταλμένη υπηρεσία και σπέρνω τον πανικό. Ο λόγος αγωνίας που εκφράζεται από ορισμένους πολιτικούς, πολίτες αλλά κυρίως από πάρα πολλούς οικονομολόγους και ανθρώπους της αγοράς (7 στους 8 -πλην Βεργόπουλου-στην Καθημερινής της Κυριακής επισημαίνουν τον κίνδυνο και ταυτόχρονα δείχνουν έναν δρόμο ελπίδας αν γίνουν μεταρρυθμίσεις) δεν μπορεί να δαιμονοποιείται και ταυτόχρονα να εκθειάζεται η αμεριμνησία.
    Στο πρόσφατο παρελθόν η πολιτική τάξη στην Ελλάδα έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τις προειδοποιήσεις Προβόπουλου για το δημόσιο χρέος και τα ΜΜΕ τον χλεύαζαν. Το ίδιο έγινε με όσους (Σπράος, Γιαννίτσης) προσπάθησαν να δείξουν τον κίνδυνο κατάρρευσης των ασφαλιστικών ταμείων. Και πάλι εμείς ακούσαμε την πολιτική τάξη και όχι τους ειδικούς «γραφειοκράτες» και «ντιντήδες». Το πληρώνουμε ακριβά και θα το πληρώνουμε για καιρό.
    Όταν έτσι έχουν τα πράγματα το να αρνηθείς ως ΔΗΜΑΡ να βάλεις πλάτη στο μεσοπρόθεσμο με τις ψήφους των βουλευτών σου δε συνιστά ευθύνη. Σε ό,τι δε αφορά τα πεντάχρονα σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης που προτείνει η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ μου θυμίζει λίγο το ιππικό στο Λούκυ Λουκ. Φθάνει πάντα μετά τη μάχη.

    Δημόπουλος Ευθύμης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στα μαθητικά μου χρόνια υπήρξε πολιτικός με ήθος , γλυκύτητα και απίστευτη ευγένεια(o tempora o mores). ο Ηλίας Ηλιού ήταν μόνιμος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ. Ως νομικός με σπάνια γενική παιδεία και ως μετριοπαθής πολιτικός έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από όλες τις πολιτικές πτέρυγες της Βουλής. Ο Ηλίας Ηλιού , το κόμμα του οποίου - Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά - κάνει όμως εκπλήξη και καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στις εκλογές του 1958!!
    "Είμαι πικραμένος. Όχι τόσο από τους αντιπάλους μου, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομόφρονές μου. Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που τους πετούσε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση που να μην την πατήσουν... Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις... Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες». Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω"
    Συγχαρητήρια Leo , συμφωνώ και επαυξάνω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Leo
    Είδαμε στο Συνταγμα πολίτες, που σε αντίθεση με την συγκυρία έβγαζαν μια θετική ενέργεια.
    Υπάρχει μια ανάγκη για ένα "περαν του μνημονίου"
    Μια ανάγκη για "συμφωνημένη αριστερή λιτοτητα".
    Ολα τα άλλα είναι κραυγές από το παρελθόν.
    Αν δεν δοθεί μια θετική διέξοδος στην "αγανακτηση" αυτή θα γίνει "γαμω την αγανάκτηση".....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. κύριε Δημόπουλε συμφωνώ απολύτως με όσα γράφετε

    κάθε μέρα μουτζώνω τον εαυτό μου που κατέβηκα στις διαδηλώσεις για το νόμο Γιαννίτση για το ασφαλιστικό

    η χώρα οδεύει στην καταστροφή και η μεν κυβέρνηση συζητάει επί 2(!) μήνες το μεσοπρόθεσμο και θα το συζητάει για ένα μήνα ακόμα όπως φαίνεται

    κινούμαστε με την αρχή της αδράνειας

    η δε αριστερά της ευθύνης δεν ξέρει τι τις γίνεται

    ας διαλέξουμε επιτέλους κάτι:

    αν δεν μας αρέσει το μνημόνιο ας χρεοκοπήσουμε

    αλλά ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΙ

    ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ Η ΑΚΙΝΗΣΙΑ

    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. leo,

    ευτυχώς που υπάρχει και η Μαργαρίτα αλλιώς πίστεψέ με θα ένιωθα εντελώς μόνος σε αυτή τη χώρα

    Ευχαριστώ... τα άρθρα σου συμβάλουν στην ψυχική μου ηρεμία

    Αλέξανδρος Κ.

    Υ.Γ. τελευταία έχω τρελαθεί με την κρατικοδίαιτη νοοτροπία του 99% των ελλήνων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μου επιτρέπεις να το αναδημοσιεύσω και στη Πιπεριά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Να αρχίσω από το Μάκη. Πιπεριά και Μαργαρίτα κοσμούν το φυτικό βασίλειο οπότε.... Άσε που είμαστε και Πανιώνιοι.
    Αλέξανδρε τα πράγματα δεν είναι απλά, οπότε να είμαστε ψύχραιμοι και σκεπτικιστές. Έρχομαι από την πού επιτυχημένη εκδήλωση του ομίλου Παπαγιαννάκη. 8 σοβαροί οικονομολόγοι της ευρύτερης αριστεράς συμφώνησαν ότι δεν υπάρχει συνταγή σωτηρίας και μας γέμισαν με ερωτηματικά και όχι με απαντήσεις. Σίγουρα όλοι συμφώνησαν ότι η Ευρώπη έχει σοβαρό λόγο για την έξοδο από την κρίση και διαφώνησαν στο κατά πόσο το μνημόνιο και οι όροι του βοηθούν στην λύση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γιάννη ναι την είδαμε τη θετική ενέργεια ή μάλλον τη νιώσαμε. Χρειάζεται μια πολιτική συμφωνία πέραν του μνημονίου, ένα μίνιμουμ για το πως έχουμε σκοπό να κινηθούμε. Τι να αλλάξουμε ώστε ακόμα και στην Ελλάδα της δραχμής να μπορούμε να επιβιώσουμε. Δυστυχώς καμιά πολιτική δύναμη και κανένας ηγέτης δεν έχει διάθεση να συζητήσει σοβαρά για κοινή λύση, πέρα από το να πει το ποίημα με αποδέκτες τους ψηφοφόρους του. Έτσι η θετική ενέργεια του πλήθους καταναλώνεται στις κραυγές και δεν παράγει πολιτικό αποτέλεσμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. spyro δεν ξέρω αν η αριστερά έχει απαντήσεις σε αυτούς τους καιρούς. Δείχνει πως όχι. Συμφωνώ με τις θέσεις της ΔΑ είναι θαυμάσιες.Αν όμως δεν συνοδεύονται από πολιτικές πρωτοβουλίες ανάλογες με την κατάσταση θα μείνουν θέσεις που θα ξεχαστούν.
    peter:Το ιστορικό background της αριστεράς δυστυχώς δεν είναι ο Ηλίας Ηλιού, αλλά η δογματικότητα του ΚΚΕ. Αυτήν μας καθορίζει παρ'όλες τις προσπάθειες υπέρβασης που έγιναν τα 40 τελευταία χρόνια. Η αριστερά πρέπει να τολμήσει και να γίνει δύναμη ευθύνης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Με αφορμή αυτό το άρθρο και το διάλογο, θα εκφράσω, πολύ σύντομα και εννοείται καλοπροαίρετα, δύο σκέψεις μου για τη ΔΗΜΑΡ, που φυσικά είναι τελείως αυθόρμητες, δε διεκδικούν κανένα αλάθητο και περιμένω αντίλογο. Κάθε ένα από τα σημεία αυτά που με απασχολούν, έχει θετικά και αρνητικά.
    1. Θέσεις του κόμματος: Εξακολουθούν να είναι πολύ κοντά στην παραδοσιακή αριστερά, όσον αφορά τη γενικολογία και το λαϊκισμό (το αρνητικό) αλλά σίγουρα είναι σε κάποια σημεία ελαφρώς καλύτερες, πιο ρεαλιστικές και χωρίς τις συνήθεις ιδεοληψίες (το θετικό).
    2. Οι άνθρωποι του κόμματος: Η ΔΗΜΑΡ έχει γεμίσει από ανθρώπους ανοιχτόμυαλους, χωρίς τα συνήθη "κολλήματα" και ιδεοληψίες των παραδοσιακών αριστερών (το θετικό), οι οποίοι όμως δεν έχουν (ή έχουν χάσει) την αριστερή λογική και ιδεολογία και τον αριστερό τρόπο σκέψης, όπως τουλάχιστον τα καταλαβαίνω εγώ (το αρνητικό).
    Ως προερχόμενος από τον ΣΥΝ και ως αριστερός που είδε στην ίδρυση της ΔΗΜΑΡ την "επανεκκίνηση" της ελπίδας, έχω τώρα βρεθεί στο δίλημμα ποιους ν' ακολουθήσω: τους στενόμυαλους αριστερούς ή τους ανοιχτόμυαλους μη αριστερούς;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λεο, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλη είναι αυτή η μειοψηφία που περιγράφεις. Όχι για να φτιάξει πλειοψηφίες και τέτοια, αλλά για την παρηγοριά, ότι υπάρχει "κοινή λογική".
    Γιατί υπάρχει, και όσοι από μας ζουν στον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο της εργασίας και της παραγωγικότητας δηλαδή, την συναντούν καθημερινά, μέσα σε ένα θλιμμένο και βλοσυρό ύφος της βεβαιότητας ότι κανείς δεν την θεωρεί άξια εκπροσώπησης. Ελπίζω, η ελπίδα που ως συνήθως πεθαίνει τελευταία, να καθυστερήσει και τώρα, και να δώσει την καρπαζιά της στο κόμμα μας, μπας και ξυπνήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αγαπητέ leo, σαν σχόλιο των ημερών βάζω το ερώτημα: "Θα γίνουμε μάρτυρες μιας περαιτέρω σπειροειδούς αυτοκαταστροφικής πορείας της ναρκισσιστικής μας κοινωνίας ???"
    Για περισσότερα βλέπε:

    http://panayotiskoutsopinis.blogspot.com/2011/06/blog-post_08.html

    Παναγιώτης Κουτσοπίνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή