ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Oι νέοι αγανακτισμένοι



του Γιώργου Προκοπάκη
δημοσιεύεται και στην Αριστερή Στρουθοκάμηλο

Τα των ανακοινώσεων Βενιζέλου και των αποφάσεων του Υπουργικού της 6/9 τα άκουσα στο αυτοκίνητο. Τα αισθήματα μικτά. 
Από τη μια μεριά ανακούφιση, με ένα "επί τέλους, καταλάβανε" γιατί είχα πλήρη επίγνωση του τι μας περίμενε αν συνεχιζόταν η εγκληματική, ιδιότυπα αντιμνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης. 
Απ' την άλλη μια τεράστια αγανάκτιση γι΄αυτό που ζήσαμε ενάμισυ χρόνο τώρα με τη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ενώ η πολιτική που έπρεπε να εφαρμοσθεί ήταν από την πρώτη στιγμή γνωστή και μονόδρομος - για όσους θέλανε να σωθεί η χώρα και όχι η δημιουργία μιας Νέας Αλβανίας του Χότζα είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του μηδέποτε υπαρξαντος σοσιαλισμού.

Η διακυβέρνηση Παπανδρέου είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να υπάρξει για τη χώρα στην περίοδο κρίσης. 
Για τη σωτηρία του δικτύου πελατειακών σχέσεων και διαπλοκής δεν δίστασαν να πετάξουν στο δρόμο 450.000 εργαζομένους (μιλάω μόνο για την πρόσθετη ανεργία), να τσακίσουν πάνω από ένα εκατομμύριο ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες. 
Τα εγκλήματα κατά της κοινωνίας δεν τα έχουν διαπράξει ο καπιταλισμός και οι νεοφιλελεύθεροι. Τα έχει διαπράξει η κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι με τις προσωπικές ατζέντες και τα πελατειακά δίκτυα! 
Συνεπικουρούμενοι βέβαια από τους εν πελατεία αδελφούς της ΝΔ αλλά και τη βλαμμένη αριστερά και τους ελληναράδες με τις πολεμικές αποζημιώσεις, τον Πούτιν και τους Κινέζους.

Η αγανάκτησή μου στρέφεται και προς όλο το πολιτικό φάσμα. 
Κανένα πολιτικό κόμμα, ούτε καν τα μικρότερα που δεν (δικαιολογούνται να) έχουν ως κριτήριο το πολιτικό κόστος δεν έχει τολμήσει να σταθεί απέναντι στις πελατείες των μεγάλων, ίσως γιατί αυτό ξέρουν ως πολιτική επιβίωση. 
Δεν αξίζει να επιβιώσουν!

Το μεγάλο άμεσο στοίχημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η εφαρμογή των αποφάσεων της 21/7. Η μόνη απομένουσα χρησιμότητα του σημερινού πολιτικού συστήματος είναι η διασφάλιση των όρων εφαρμογής τους. 
Για να μην καταγραφούν ως οι μεγαλύτεροι εγκληματίες της ελληνικής πολιτικής ιστορίας οφείλουν, ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ, να εργασθούν γι αυτό. Δηλαδή, να υπάρξει μια στοιχειώδης συνεννόηση σε μερικά βασικά ζητήματα, προαπαιτούμενα για την εφαρμογή των αποφάσεων:
- οι νομικές δεσμεύσεις της χώρας σχετικά με τον περιορισμό των ελλειμμάτων
- το σύμφωνο σταθερότητας
- οι εγγυήσεις
- η δημόσια περιουσία, τόσο ως εργαλείο μείωσης του χρέους όσο και για κάλυψη εγγυήσεων
- η επιλεκτική χρεοκοπία
- τι ευρωομόλογο θέλουμε


Μετά απ' αυτό, μπορούν να πάνε καλλιά τους. 
Και εκλογές μπορεί να γίνουν, στις οποίες καθένας θα είναι αναγκασμένος να τοποθετηθεί επί των πραγματικών ζητημάτων διαχείρισης της κρίσης και διεξόδου. 
Κυρίως όμως, πρέπει να υπάρξει κοινωνική πρωτοβουλία ανάδειξης νέων πολιτικών δυνάμεων, έστω και "μιας χρήσης" - να βγούμε από το αδιέξοδο - χωρίς τα πελατειακά βαρίδια. 
Αν το σκεφθούμε, είναι προφανές ότι τυχαία επιλογή αντί του Βενιζέλου στο ΥΠΟΙΚ δεν θα είχε διαφορετική κατάληξη! 
Η μόνη χρησιμότητα του Βενιζέλου ήταν ότι είχε το παλαιοπασοκικό βάρος να μαζέψει τα νούμερα της πολιτικής που κάθονται στα έδρανα της Βουλής ως εκπρόσωποι του έθνους. Κι αυτό τόκανε με πρώτο μέλημα την προσωπική του πολιτική επιβίωση πάνω στα ερείπια της χώρας. 
Το ίδιο ισχύει, πλην τριών ή τεσσάρων εξαιρέσεων, για όλους όσοι άσκησαν εξουσία στις υπουργικές καρέκλες από τον Οκτώβρη του 2009.
Για να μη κατηγορηθώ για μισόλογα, καταθέτω την προσωπική μου άποψη: πλην των Διαμαντοπούλου και Ραγκούση (και τελικά του Λοβέρδου που φαίνεται να κατάλαβε στην πορεία), όλοι οι υπόλοιποι, του ΓΑΠ και του Μπένι συμπεριλαμβανομένων, θα προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία στην ελληνική κοινωνία αν πήγαιναν στο σπίτι τους. 
Μακάρι να μπορούσε η κοινωνία να τους στείλει, με τρόπο εκκωφαντικό και ως μάθημα για μελλοντικούς επίδοξους κυβερνήτες. 
Είναι χαρακτηριστικό βέβαια ότι οι τρεις "ανεκτοί" (για μένα πάντα) προέρχονται από τρία διαφορετικά ΠΑΣΟΚ. Τελικά οι πολιτικοί πρέπει να εγκαλούνται για την προσωπική τους στάση και όχι τις πολιτικές, δήθεν ιδεολογικές, ξύλινες καταθέσεις τους.

Είναι αδήριτη ανάγκη να ενεργοποιηθούν όποιες υγιείς δυνάμεις υπάρχουν στην κοινωνία. 
Όχι για να πλαισιώσουν και να σώσουν τελικά το σημερινό πολιτικό προσωπικό, αλλά για να δώσουν μια προοπτική στην κοινωνία. Χωρίς παραμυθίες και επικοινωνιακή διαχείριση. 
Κι από το σημερινό πολιτικό προσωπικό, καθένας τους πρέπει να αποφασίσει: με την κοινωνία ή με την πελατεία. 
Η κατάσταση είναι τέτοια που επιτρέπει και στους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς να καταθέσουν στίγμα και να κάνουν τη διαφορά.
Αρκεί κι αυτοί να αποφασίζουν: με τα ιδεολογικά βαρίδια της μεταπολιτευτικής πολιτικής φιλολογίας ή με την κοινωνία!
Αυτήν την κοινωνία.

*κυκλοφόρησε στο fb με τίτλο "Οι νέοι αγανακτισμένοι"

4 σχόλια:

  1. Τα γράφει ο Γιώργος, τα γράφουμε και μεις, αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται να γίνονται αυτά συνείδηση της κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα, και της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης νοιάζονται μόνο για τους πελάτες τους αφήνοντας τη χώρα και τους αδύναμους να καταρρέουν συνεχώς.Οι μικροί πολιτικοί σχηματισμοί, τα blogs, τα έντυπα, τα δίκτυα πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους για να διαδώσουν την αλήθεια. Αυτό πρέπει να είναι το νέο κίνημα. Πολίτες από όλους τους ιδεολογικούς χώρους πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους καταστροφείς της χώρας. Το δήθεν αντιμνημονιακό μπλοκ είναι ο εσωτερικός εχθρός της κοινωνίας μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολίτες από όλους τους ιδεολογικούς χώρους πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους καταστροφείς της χώρας." Προσυπογράφω την άποψη αυτή του leo, και συμπληρώνω: "οι καταστροφείς της χώρας βρίσκονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους και οπωσδήποτε αποτελούν και σημαντικό κομμάτι της μη κομματικής-παραταξιακής κοινωνίας που αρχίζει από τα διαφόρου κοινωνικοοικονομικού επιπέδου σαλόνια και τους καφενέδες, από τις καφετέριες και τα διάφορα "μαγαζιά σκυλάδικα-κέντρα πολιτισμού(μακαρίτης υπουργός ΠΑΣΟΚ Ευαγ. Γιαννόπουλος)" περνάει στις εξέδρες και φτάνει μέχρι τις πλατείες των αγανακτησμένων"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παναγιώτη καλό χειμώνα. Η διαδρομή που αναφέρεις είναι ο οδικός χάρτης της καταστροφής, με πάμπολλους σταθμούς ανεφοδιασμού.΄Η αντίσταση στην καταστροφή είναι ζήτημα επιβίωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατι βρε Λεο συνεχως το ιδιο κειμενο και στα δυο μπλογκς? Γιατι μου θυμιζετε ΚΚΕ που τοσο αντιμαχεστε? mike

    ΑπάντησηΔιαγραφή