ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Oι νέοι αγανακτισμένοι



του Γιώργου Προκοπάκη
δημοσιεύεται και στην Αριστερή Στρουθοκάμηλο

Τα των ανακοινώσεων Βενιζέλου και των αποφάσεων του Υπουργικού της 6/9 τα άκουσα στο αυτοκίνητο. Τα αισθήματα μικτά. 
Από τη μια μεριά ανακούφιση, με ένα "επί τέλους, καταλάβανε" γιατί είχα πλήρη επίγνωση του τι μας περίμενε αν συνεχιζόταν η εγκληματική, ιδιότυπα αντιμνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης. 
Απ' την άλλη μια τεράστια αγανάκτιση γι΄αυτό που ζήσαμε ενάμισυ χρόνο τώρα με τη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ενώ η πολιτική που έπρεπε να εφαρμοσθεί ήταν από την πρώτη στιγμή γνωστή και μονόδρομος - για όσους θέλανε να σωθεί η χώρα και όχι η δημιουργία μιας Νέας Αλβανίας του Χότζα είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του μηδέποτε υπαρξαντος σοσιαλισμού.

Η διακυβέρνηση Παπανδρέου είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να υπάρξει για τη χώρα στην περίοδο κρίσης. 
Για τη σωτηρία του δικτύου πελατειακών σχέσεων και διαπλοκής δεν δίστασαν να πετάξουν στο δρόμο 450.000 εργαζομένους (μιλάω μόνο για την πρόσθετη ανεργία), να τσακίσουν πάνω από ένα εκατομμύριο ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες. 
Τα εγκλήματα κατά της κοινωνίας δεν τα έχουν διαπράξει ο καπιταλισμός και οι νεοφιλελεύθεροι. Τα έχει διαπράξει η κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι με τις προσωπικές ατζέντες και τα πελατειακά δίκτυα! 
Συνεπικουρούμενοι βέβαια από τους εν πελατεία αδελφούς της ΝΔ αλλά και τη βλαμμένη αριστερά και τους ελληναράδες με τις πολεμικές αποζημιώσεις, τον Πούτιν και τους Κινέζους.

Η αγανάκτησή μου στρέφεται και προς όλο το πολιτικό φάσμα. 
Κανένα πολιτικό κόμμα, ούτε καν τα μικρότερα που δεν (δικαιολογούνται να) έχουν ως κριτήριο το πολιτικό κόστος δεν έχει τολμήσει να σταθεί απέναντι στις πελατείες των μεγάλων, ίσως γιατί αυτό ξέρουν ως πολιτική επιβίωση. 
Δεν αξίζει να επιβιώσουν!

Το μεγάλο άμεσο στοίχημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η εφαρμογή των αποφάσεων της 21/7. Η μόνη απομένουσα χρησιμότητα του σημερινού πολιτικού συστήματος είναι η διασφάλιση των όρων εφαρμογής τους. 
Για να μην καταγραφούν ως οι μεγαλύτεροι εγκληματίες της ελληνικής πολιτικής ιστορίας οφείλουν, ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ, να εργασθούν γι αυτό. Δηλαδή, να υπάρξει μια στοιχειώδης συνεννόηση σε μερικά βασικά ζητήματα, προαπαιτούμενα για την εφαρμογή των αποφάσεων:
- οι νομικές δεσμεύσεις της χώρας σχετικά με τον περιορισμό των ελλειμμάτων
- το σύμφωνο σταθερότητας
- οι εγγυήσεις
- η δημόσια περιουσία, τόσο ως εργαλείο μείωσης του χρέους όσο και για κάλυψη εγγυήσεων
- η επιλεκτική χρεοκοπία
- τι ευρωομόλογο θέλουμε


Μετά απ' αυτό, μπορούν να πάνε καλλιά τους. 
Και εκλογές μπορεί να γίνουν, στις οποίες καθένας θα είναι αναγκασμένος να τοποθετηθεί επί των πραγματικών ζητημάτων διαχείρισης της κρίσης και διεξόδου. 
Κυρίως όμως, πρέπει να υπάρξει κοινωνική πρωτοβουλία ανάδειξης νέων πολιτικών δυνάμεων, έστω και "μιας χρήσης" - να βγούμε από το αδιέξοδο - χωρίς τα πελατειακά βαρίδια. 
Αν το σκεφθούμε, είναι προφανές ότι τυχαία επιλογή αντί του Βενιζέλου στο ΥΠΟΙΚ δεν θα είχε διαφορετική κατάληξη! 
Η μόνη χρησιμότητα του Βενιζέλου ήταν ότι είχε το παλαιοπασοκικό βάρος να μαζέψει τα νούμερα της πολιτικής που κάθονται στα έδρανα της Βουλής ως εκπρόσωποι του έθνους. Κι αυτό τόκανε με πρώτο μέλημα την προσωπική του πολιτική επιβίωση πάνω στα ερείπια της χώρας. 
Το ίδιο ισχύει, πλην τριών ή τεσσάρων εξαιρέσεων, για όλους όσοι άσκησαν εξουσία στις υπουργικές καρέκλες από τον Οκτώβρη του 2009.
Για να μη κατηγορηθώ για μισόλογα, καταθέτω την προσωπική μου άποψη: πλην των Διαμαντοπούλου και Ραγκούση (και τελικά του Λοβέρδου που φαίνεται να κατάλαβε στην πορεία), όλοι οι υπόλοιποι, του ΓΑΠ και του Μπένι συμπεριλαμβανομένων, θα προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία στην ελληνική κοινωνία αν πήγαιναν στο σπίτι τους. 
Μακάρι να μπορούσε η κοινωνία να τους στείλει, με τρόπο εκκωφαντικό και ως μάθημα για μελλοντικούς επίδοξους κυβερνήτες. 
Είναι χαρακτηριστικό βέβαια ότι οι τρεις "ανεκτοί" (για μένα πάντα) προέρχονται από τρία διαφορετικά ΠΑΣΟΚ. Τελικά οι πολιτικοί πρέπει να εγκαλούνται για την προσωπική τους στάση και όχι τις πολιτικές, δήθεν ιδεολογικές, ξύλινες καταθέσεις τους.

Είναι αδήριτη ανάγκη να ενεργοποιηθούν όποιες υγιείς δυνάμεις υπάρχουν στην κοινωνία. 
Όχι για να πλαισιώσουν και να σώσουν τελικά το σημερινό πολιτικό προσωπικό, αλλά για να δώσουν μια προοπτική στην κοινωνία. Χωρίς παραμυθίες και επικοινωνιακή διαχείριση. 
Κι από το σημερινό πολιτικό προσωπικό, καθένας τους πρέπει να αποφασίσει: με την κοινωνία ή με την πελατεία. 
Η κατάσταση είναι τέτοια που επιτρέπει και στους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς να καταθέσουν στίγμα και να κάνουν τη διαφορά.
Αρκεί κι αυτοί να αποφασίζουν: με τα ιδεολογικά βαρίδια της μεταπολιτευτικής πολιτικής φιλολογίας ή με την κοινωνία!
Αυτήν την κοινωνία.

*κυκλοφόρησε στο fb με τίτλο "Οι νέοι αγανακτισμένοι"

4 σχόλια:

  1. Τα γράφει ο Γιώργος, τα γράφουμε και μεις, αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται να γίνονται αυτά συνείδηση της κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα, και της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης νοιάζονται μόνο για τους πελάτες τους αφήνοντας τη χώρα και τους αδύναμους να καταρρέουν συνεχώς.Οι μικροί πολιτικοί σχηματισμοί, τα blogs, τα έντυπα, τα δίκτυα πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους για να διαδώσουν την αλήθεια. Αυτό πρέπει να είναι το νέο κίνημα. Πολίτες από όλους τους ιδεολογικούς χώρους πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους καταστροφείς της χώρας. Το δήθεν αντιμνημονιακό μπλοκ είναι ο εσωτερικός εχθρός της κοινωνίας μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολίτες από όλους τους ιδεολογικούς χώρους πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους καταστροφείς της χώρας." Προσυπογράφω την άποψη αυτή του leo, και συμπληρώνω: "οι καταστροφείς της χώρας βρίσκονται σε όλους τους πολιτικούς χώρους και οπωσδήποτε αποτελούν και σημαντικό κομμάτι της μη κομματικής-παραταξιακής κοινωνίας που αρχίζει από τα διαφόρου κοινωνικοοικονομικού επιπέδου σαλόνια και τους καφενέδες, από τις καφετέριες και τα διάφορα "μαγαζιά σκυλάδικα-κέντρα πολιτισμού(μακαρίτης υπουργός ΠΑΣΟΚ Ευαγ. Γιαννόπουλος)" περνάει στις εξέδρες και φτάνει μέχρι τις πλατείες των αγανακτησμένων"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παναγιώτη καλό χειμώνα. Η διαδρομή που αναφέρεις είναι ο οδικός χάρτης της καταστροφής, με πάμπολλους σταθμούς ανεφοδιασμού.΄Η αντίσταση στην καταστροφή είναι ζήτημα επιβίωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατι βρε Λεο συνεχως το ιδιο κειμενο και στα δυο μπλογκς? Γιατι μου θυμιζετε ΚΚΕ που τοσο αντιμαχεστε? mike

    ΑπάντησηΔιαγραφή