ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Escape from Athens



του Θανάση Τσουμαλάκου  

Είναι η εποχή της «μεγάλης» απεργίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ.
Τα σκουπίδια ξεχειλίζουν στους δρόμους, σωροί από χαρτόκουτα και ταινίες σέρνονται από τον βοριά και χαλασμένα καφάσια από φρούτα, λαχανικά και τρόφιμα μυρίζουν παντού, όλα σημάδια από την ευημερία που χάθηκε.
Η κρίση, βλέπεις, δεν είναι πια «εφεύρημα των αγορών», όπως περισπούδαστα  διαλαλούσαν, μέχρι πρόσφατα, ανερχόμενοι πολιτικοί ταγοί και δημοσιογράφοι αδηφάγοι πρωταθλητές της κρατικής διαφήμισης.

Πλαστικές σακούλες κρέμονται από κλαδιά δέντρων, σαν θριαμβευτική υπενθύμιση της χαμένης κατανάλωσης, αλλά και μιας ερημωμένης πόλης. Οι lifestyle εικόνες μοιάζουν σαν καλά φυλασσόμενα πολύτιμα πετράδια του παρελθόντος.  

Μοιάζει τίποτα να μην είναι δικό μας.
Μετανάστες περιφέρονται σε άθλια ξενοδοχεία στο κέντρο, ή στις φουτουριστικές πια γειτονιές, του Αγίου Παντελεήμονα, της Κυψέλης και των Δυτικών προαστίων, θαρρείς βγαλμένες από την «Απόδραση από τη Ν. Υόρκη» του Κάρπεντερ. Κάτι σαν την ζώνη του λυκόφωτος ή  την άβυσσο, η Αθήνα φυλακή υψίστης ασφαλείας, μένει να πέσει το αεροπλάνο της τρόικας και να αιχμαλωτιστούν οι επιβάτες του.

Το ανύπαρκτο κράτος χτυπιέται από το δάσος του Σέργουντ,  των Ρομπέν Τράγκα και Φωτόπουλου (ποιός θα κάνει τον Σνέηκ Πλίσκεν να σώσει τους τροικανούς, άραγε;).
Την ίδια στιγμή μοιράζονται μυστικά κονδύλια, ποια μαφία εγκατέλειψε ποτέ την δράση της (και τα κέρδη) με δική της πρωτοβουλία;

Η εικόνα μας είναι μία δύσκολη εικόνα. Μία εικόνα που γέρνει.
Είναι η εποχή της «μεγάλης» απεργίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ.  .
Μία εποχή για ωραίες φωτογραφίες…..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου