ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Escape from Athens



του Θανάση Τσουμαλάκου  

Είναι η εποχή της «μεγάλης» απεργίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ.
Τα σκουπίδια ξεχειλίζουν στους δρόμους, σωροί από χαρτόκουτα και ταινίες σέρνονται από τον βοριά και χαλασμένα καφάσια από φρούτα, λαχανικά και τρόφιμα μυρίζουν παντού, όλα σημάδια από την ευημερία που χάθηκε.
Η κρίση, βλέπεις, δεν είναι πια «εφεύρημα των αγορών», όπως περισπούδαστα  διαλαλούσαν, μέχρι πρόσφατα, ανερχόμενοι πολιτικοί ταγοί και δημοσιογράφοι αδηφάγοι πρωταθλητές της κρατικής διαφήμισης.

Πλαστικές σακούλες κρέμονται από κλαδιά δέντρων, σαν θριαμβευτική υπενθύμιση της χαμένης κατανάλωσης, αλλά και μιας ερημωμένης πόλης. Οι lifestyle εικόνες μοιάζουν σαν καλά φυλασσόμενα πολύτιμα πετράδια του παρελθόντος.  

Μοιάζει τίποτα να μην είναι δικό μας.
Μετανάστες περιφέρονται σε άθλια ξενοδοχεία στο κέντρο, ή στις φουτουριστικές πια γειτονιές, του Αγίου Παντελεήμονα, της Κυψέλης και των Δυτικών προαστίων, θαρρείς βγαλμένες από την «Απόδραση από τη Ν. Υόρκη» του Κάρπεντερ. Κάτι σαν την ζώνη του λυκόφωτος ή  την άβυσσο, η Αθήνα φυλακή υψίστης ασφαλείας, μένει να πέσει το αεροπλάνο της τρόικας και να αιχμαλωτιστούν οι επιβάτες του.

Το ανύπαρκτο κράτος χτυπιέται από το δάσος του Σέργουντ,  των Ρομπέν Τράγκα και Φωτόπουλου (ποιός θα κάνει τον Σνέηκ Πλίσκεν να σώσει τους τροικανούς, άραγε;).
Την ίδια στιγμή μοιράζονται μυστικά κονδύλια, ποια μαφία εγκατέλειψε ποτέ την δράση της (και τα κέρδη) με δική της πρωτοβουλία;

Η εικόνα μας είναι μία δύσκολη εικόνα. Μία εικόνα που γέρνει.
Είναι η εποχή της «μεγάλης» απεργίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ.  .
Μία εποχή για ωραίες φωτογραφίες…..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου