ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Το σύστημα αυτοκτονεί



Του Αλεξη Παπαχελά Καθημερινή ( 9/11/11)

Χθες το βράδυ το χρεοκοπημένο, τελειωμένο κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Δεν ξέρω την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές αν η απόπειρα πέτυχε... Ξέρω, όμως, ότι αν πετύχει, οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τη χώρα και μάλιστα άμεσα. Το κομματικό σύστημα έχει πανικοβληθεί γιατί καταρρέει και νιώθει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Εντός Ελλάδος βιώνει την απολύτως δικαιολογημένη οργή του κόσμου ο οποίος το ψήφισε, γαλουχήθηκε στα ψέματα και τα ρουσφέτια και τώρα εξεγείρεται.
Διεθνώς δεν υπάρχει πια κανένας, μα απολύτως κανένας, σημαντικός ενεργός Ελληνας πολιτικός που να διαθέτει αξιοπιστία. Εχει εδραιωθεί πλέον η άποψη ότι η χώρα συλλογικά και το πολιτικό της προσωπικό δεν μπορούν να «σταθούν» μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι εταίροι μας, και αυτό είναι εξόχως ανησυχητικό, θεωρούν ότι δεν μπορούν να πάρουν στα σοβαρά την υπογραφή κανενός εκ των τωρινών πολιτικών ηγετών με φιλοδοξίες εξουσίας.
Το κομματικό, διαπλεκόμενο σύστημα προσπαθεί να διατηρήσει τα προνόμιά του, να κρατήσει το μαχαίρι για να μοιράσει το «καρπούζι» του τραπεζικού συστήματος και τη λεία των ιδιωτικοποιήσεων τους επόμενους κρίσιμους μήνες. Ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Τι κάνει λοιπόν; Αυτό που ξέρει καλά, να διαβάλλει και να υπονομεύει ύπουλα. Ο κ. Παπαδήμος είναι «όργανο των τραπεζών», λες και δούλευε στο γκισέ και δεν ήταν κεντρικός τραπεζίτης.
Δεν θέλουν, και αυτό να το καταλάβουμε καλά, οι σημερινοί πολιτικοί να έλθουν στην εξουσία οι ακέραιοι, ικανοί άνθρωποι που (ο Θεός να φυλάξει) θα κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και γιατί να θέλουν, μήπως θα βρουν οι περισσότεροι επαγγελματίες πολιτικοί πουθενά καμιά δουλειά σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα; Σπρώχνουν και αυτοί, λοιπόν, μαζί με τα χρεοκοπημένα συμφέροντα και τις σειρήνες του λαϊκισμού στον γκρεμό της δραχμής. Εκεί στον κόσμο της δραχμής θα νιώθουν «άρχοντες» και όχι «τσοπαναραίοι», όπως στον μεγάλο κόσμο της Ευρώπης.
Τραγική φιγούρα μέσα σε όλα αυτά ένας αφελής, βαθιά διχασμένος πολιτικός, ο οποίος ακροβατεί συνεχώς μεταξύ του ρόλου ενός νεωτεριστή και εκείνου ενός γιου φύλαρχου που απλώς έχει παραλάβει τη «φυλή». Ο κ. Παπανδρέου, μαζί βεβαίως με τον κ. Σαμαρά, παίζουν επί ημέρες με τα νεύρα μας και τις τύχες της χώρας.
Ελπίζω να μην έχουν γίνει όλα αυτά για να ξυπνήσουμε και να νιώσουμε ανακούφιση επειδή αποφύγαμε κάτι εξωφρενικό και να δεχθούμε ως «σωτηρία» μια κυβέρνηση... ΠΑΣΟΚ με την ανοχή της Ν.Δ. ή μια κυβέρνηση μιας απολύτως ελεγχόμενης προσωπικότητας που θα λέει σε όλα ναι. Μάχες οπισθοφυλακής ενός άρρωστου, καταρρέοντος συστήματος. Στην πλάτη της χώρας, πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου