ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Η μεγάλη ευκαιρία της Δημοκρατικής Αριστεράς του Γιάννη Μεϊμάρογλου




Γιάννης Μεϊμάρογλου από τη Μεταρρύθμιση


Τα ψέματα τελειώνουν... Στις 6 Μαΐου εκλέγουμε την επόμενη κυβέρνηση της χώρας. (το διευκρινίζω για όσους πιστεύουν ότι πρόκειται να εκλέξουμε την επόμενη... αντιπολίτευση).

Η κυβέρνηση αυτή θα πρέπει να φέρει σε πέρας το δυσκολότερο έργο της μεταπολίτευσης: να συνδυάσει την εκπλήρωση των δεσμεύσεων και των στόχων απέναντι στους δανειστές μας, με την προσπάθεια για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση και το πέρασμά της σε αναπτυξιακή τροχιά.

Η ΔΗΜΑΡ θα εμφανιστεί στον εκλογικό χάρτη, για πρώτη φορά, το βράδυ της 6ης Μαΐου. Και θα είναι η πρώτη φορά στον τόπο μας, που στον χάρτη αυτόν θ’ απεικονιστεί η δύναμη μιας αριστεράς που αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική και που φιλοδοξεί να αποδειχτεί κυβερνώσα !

Με βαρύ στις πλάτες της το φορτίο των θετικών γι αυτήν δημοσκοπήσεων, η ΔΗΜΑΡ καλείται να σταθεί όρθια ανάμεσα στους δύο προεκλογικούς οδοστρωτήρες, τον φιλελεύθερο μνημονιακό και τον αντιευρωπαϊκό αντιμνημονιακό. Και μάλιστα να επιβεβαιώσει, στις μετεκλογικές εξελίξεις, την διεκδίκηση από την πλευρά της του μεριδίου των ευθυνών που θα τις αναλογούν.

Πρόκειται για μια ιστορική πρόκληση που δεν αφορά μόνο τα μέλη και τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, αλλά ολόκληρη την δημοκρατική αριστερά. Εννοώ, δηλαδή και όλους εκείνους τους προοδευτικούς-αριστερούς ανθρώπους που, είτε συμμετέχουν και στηρίζουν ήδη, με τις όποιες επιφυλάξεις τους, αυτό το εγχείρημα, είτε παραμένουν δύσπιστοι και κρατούν ακόμα, δικαιολογημένα κάποιες φορές, τις αποστάσεις τους.

Το εκλογικό πρόγραμμα, θα είναι μια πρώτη απάντηση της ΔΗΜΑΡ απέναντι σ’ αυτή την πρόκληση. Να κάνει, με πλήρη συναίσθηση της σημερινής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης στην Ελλάδα, ρεαλιστικές και ταυτόχρονα προοδευτικές προτάσεις για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν συνολικά στο πολιτικό σύστημα και σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Μεγάλο ρόλο θα παίξει, ωστόσο και ο καθορισμός του εκλογικού στόχου που δίνει, κατά τη γνώμη μου, την ευκαιρία να περάσει η ΔΗΜΑΡ στην πολιτική αντεπίθεση απέναντι στις επιθέσεις φιλίας - ειλικρινείς μερικές φορές - και στα διλήμματα που της τίθενται.

Ποιοί είναι οι εκλογικοί στόχοι των άλλων κομμάτων;

Η ΝΔ προτείνει την αυτοδυναμία της και επειδή καταλαβαίνει και η ίδια ότι, μετά τις κωλοτούμπες της, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο, απειλεί με νέες εκλογές, εξ ίσου ανέφικτες!

Το ΠΑΣΟΚ ζητάει να βγει πρώτο κόμμα - από τότε που εφευρέθηκε η συγγνώμη... - και επειδή κι αυτό καταλαβαίνει ότι είναι ανέφικτος στόχος, τον διανθίζει με... εναλλακτικές λύσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ανοχής ΝΔ και, τελευταία, και κυβέρνηση εθνικής Ελλάδας!

Το ΚΚΕ παραμένει σταθερό στο "ΚΚΕ - αλλαγή - δεύτερη κατανομή", ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει μέτωπο με το ΚΚΕ και την...ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα άλλα κόμματα να μπουν στη Βουλή...

Ένας ξεκάθαρος πολιτικός στόχος μπορεί ενισχύσει την αξιοπιστία της ΔΗΜΑΡ και να της δώσει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην εκλογική μάχη.

Και τέτοιος στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος, κατά τη γνώμη μου, από την πρόταση για σχηματισμό προοδευτικής κυβέρνησης. Γι αυτό και είναι απαραίτητο, παράλληλα και με βάση το εκλογικό της πρόγραμμα να παρουσιάσει και ένα σχέδιο συζήτησης, σαν τη βάση ενός προοδευτικού κυβερνητικού προγράμματος.

Με τον τρόπο αυτό, ξεκαθαρίζει απόλυτα τη θέση της, επιβεβαιώνει τη διάθεσή της να είναι ΚΑΙ "κυβερνώσα αριστερά" και επιστρέφει το ερώτημα σε όσους θέλουν να μάθουν με ποιον μπορεί να συνεργαστεί:

ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΌΓΡΑΜΜΑ.

Τι σημαίνει ένας τέτοιος στόχος; Μήπως ότι ο κυβερνητισμός έχει εισβάλει στις τάξεις της ΔΗΜΑΡ, μετατρέποντάς την σε μέρος του "συστήματος", όπως ισχυρίστηκαν τα στελέχη της που διαφώνησαν πρόσφατα με το πολιτικό άνοιγμα που πραγματοποίησε ή και στα άλλα που θα ακολουθήσουν;

Νομίζω πως μια τέτοια εκτίμηση είναι άδικη και, πάντως, εσφαλμένη. Δεν μπορείς να διεκδικείς την ψήφο του λαού για να αναθέσεις την διακυβέρνησή του σε άλλους...

Το πρόβλημα δεν είναι αν θα είσαι στην κυβέρνηση, αλλά το πώς θα κυβερνήσεις.

Κι αυτοί που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα είναι υπεύθυνοι για τον τρόπο που κυβέρνησαν, στήνοντας ένα πελατειακό, διεφθαρμένο, παρασιτικό κράτος.

Αν θέλει η Αριστερά να γίνει κυβερνώσα, πρέπει να λερώσει τα χέρια της!

Το θέμα είναι να μην λερώσει και την ψυχή της...


Για να θυμηθώ, με τη σειρά μου - όπως έκανε χθες κι ο φίλος μου Ανδρέας Παπαδόπουλος - τον Χαρίλαο Φλωράκη που μάς έλεγε: "Το δύσκολο, μανούλα μου, είναι να βάνεις το δάχτυλο στο μέλι και να μην το γλύψεις μετά. Εδώ σας θέλω".

Μια προοδευτική διακυβέρνηση μπορεί, ακόμα, να αποτρέψει την ολοκληρωτική διάλυση της κοινωνίας μας και να ξεκινήσει, σε υγιείς βάσεις, την αναπτυξιακή προσπάθεια της Ελλάδας.

Η πρωτοβουλία δεν μπορεί παρά να ανήκει στον κόσμο της δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής αριστεράς!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου