ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Είναι η πόλη, Εσύ


Η πόλη είναι:

ο καφές κι ένα βιβλίο στο πατάρι του Ιανού
ένα φιλί στην πλατεία Καρίτση
το σούρσιμο των ποδιών, απομεσήμερο στην Βαρβάκειο αγορά
το αγκομαχητό, στα σκαλοπάτια, ψηλά στη Βουλγαροκτόνου
το χαρτόκουτο που σκεπάζει τον ξεπεσμό, βράδυ, στην πλατεία Κλαυθμώνος
το νταλαβέρι, μέρα μεσημέρι, στην Ομόνοια
ένα διπλό με μπάλα πλαστική, βράδυ, στο Σύνταγμα
μια καλοζωισμένη κουκλάρα στη Βουκουρεστίου
μια παρέα μεθυσμένων στη Μαβίλη
μια σύριγγα καρφωμένη στο παγωμένο μπράτσο στην Τοσίτσα
ο Παύλος Σιδηρόπουλος που λείπει από τη  Δεξαμενή
το παλιό ζαντάδικο του γεροΒούρβαχη στη Λεπενιώτου
οι φυλές που σπρώχνουν την πραμάτεια τους στην πλατεία Θεάτρου
το ραντεβού έξω από το σταθμό, στο Μοναστηράκι
η οσμή από κάτουρα στην 3η Σεπτεμβρίου
οι νεανικές φωνές στου Ψυρρή
τα κορίτσια που κρυώνουν, αργά το βράδυ, στη Σόλωνος
ο Τάκης,ο Δούρειος που δεν φτιάχνει πια επιτραπέζια παιχνίδια στο Μουσείο
οι καρεκλοκένταυροι στο Κολωνάκι
το «Αν» στα Εξάρχεια
ο κύριος με  την καινούργια γραβάτα στην Ακαδημίας
αυτοί που κυνηγούν το μεροκάματο  στην Ακαδημία Πλάτωνος
οι μνήμες στο Μεταξουργείο
η ασφυξία από καρέκλες στο Θησείο
οι παλιές μηχανές που περιμένουν άπραγες στο Νέο Κόσμο
το βάρος της Ακρόπολης
η Σπαθάρη στου Γκύζη
μια μπύρα στο πεζούλι, στον Κεραμικό
ένα αεράκι που κατεβαίνει από τα Άνω Πετράλωνα
το νεκρό γήπεδο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας
οι γυναίκες που χαζεύουν στην Ερμού
τα χιλιάδες παπάκια με βενζίνα στην άσφαλτο
τ' αγόρια και τα κορίτσια που βγαίνουν από την Εμπορική, στην Πατησίων
το ψωνιστήρι στη πλατεία Βικτωρίας
οι γέροι που λιάζουν τ’ αχαμνά τους στο Ζάππειο
η θλίψη της Αχαρνών
τα τσολιαδάκια που κρέμονται στην  Πλάκα
το Χημείο που περιμένει να αναστηθεί  στη Σκουφά
ο φόβος και η φτώχεια στον Άγιο Παντελεήμονα
τα σκούρα χρώματα στην Κυψέλη
η φραπεδιά που στεγνώνει στα Κάτω Πατήσια
τα αποκαΐδια στην πρόσοψη του Αττικόν
μια πορεία κι ένα σύνθημα στα Προπύλαια
οι παλιές πολυκατοικίες στα Σεπόλια
η αγωνία έξω από τον Ευαγγελισμό
οι φάτσες που τρομάζουν, χαμηλά, στην Αγίου Κωνσταντίνου
ένα σύνθημα στο βρώμικο τοίχο της Νομικής
ο Άσιμος που λείπει από την Καλλιδρομίου

οι σχέσεις των ανθρώπων, η ιστορία των ζώντων, ανάμεσα από αγάλματα, παλιές θύμησες, γέλια και εξαθλίωση.
δεν είναι οι ταγοί, οι άρχοντες, οι κύριοι Τίποτα, οι πολεοδόμοι, οι σωτήρες, οι σπεκουλαδόροι,

είναι η ζωή και ο θάνατος

είναι το χέρι που  «σου μετρά της πόλης το ρυθμό μ’ αγκαλιές»
είναι ο λόγος που «σου γεμίζει το μυαλό με χίλιες και μια νύχτα γλυκιές».
Είναι η πόλη, Εσύ.

15 σχόλια:

  1. Ειναι η ανθρωπινη συνθηκη, η αληθινη ζωη, ετσι οπως προχωρει μερα με τη μερα. Πως θα ηταν η ζωη στην Αθηνα εαν ολα ηταν καθως πρεπει σ΄εναν κοσμο "ηθικο, αγγελικα πλασμενο";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γειά σου Κώστα γεια σου Δείμο.
    Κώστα ακριβώς αυτό, εστιάζω στον άνθρωπο, στο πρόσωπο, στην κατάσταση, στην αυξημένη εντροπία. Να επιβιώνουμε ζώντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο παλιός μου φίλος ο Τάκης έφτιαχνε χρόνια τα παιχνίδια Δούρειος, στο Μουσείο, στη Ρεθύμνου και αργότερα στα κάτω Πατήσια. Μου ζήτησε να βγάλω το κύριος Τάκης και να βάλω Τάκης( Δούρειος), γιατί όλοι τον ήξεραν τα χρόνια εκείνα έτσι. Το άλλαξα, γιατί τον αγαπώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. εξαιρετικο! αφου υπάρχουν άνθρωποι που σκέπτονται και γράφουν
    έτσι, άρα υπάρχει ελπίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ενταξει ειναι, για την Αθηνα , αλλα το παραγεμισες.
    Νομιζω οτι ξεχασες τον καλυτερο πεζοδομο της Αποστολου Παυλου

    Να σας πω – κατα την γνωμη μου- τι εχει χαθει η αλλαξει απο την πολη μας
    Η αθωοτητα και η συντροφικοτητα
    Αρκετα η ευγενεια
    Η κοινη λογικη
    Το καφενεδακι της δεξαμενης.
    Η ταβερνα του μπαρμπαγιαννη
    Η περιοχη κατω απο την Αριστοτελους
    Η καταναλωση καυσιμων σε μολοτωφ
    Η καταναλωση δακρυγονων
    Το συχνο κλεισιμο της Ηρωδου Αττικου
    ……………..
    Αν θελετε προσθεστε.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ και η ....ειλικρινια, απο το δευτερο συνθετικο της κεντρο-αριστερας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΦΙΛΕ, δεν με πειραξε το ΤΑΚΗΣ το ΚΥΡΙΟΣ με πειραξε και μαλιστα να λεγεται απο σενα...Ευχαριστω παντως για την διορθωση. Κατι αλλο που ισως δεν ενδιαφερει κανενα,η βιοτεχνια ΔΟΥΡΕΙΟΣ,τα τελευταια χρονια ηταν στα ΑΝΩ ΠΑΤΗΣΙΑ στη ΡΙΖΟΥΠΟΛΗ και οχι στα ΚΑΤΩ.
    Τωρα θα γραψω κατι λιγο συγκινητικο, λιγο νοσταλγικο, λιγο μηνυματικο και λιγο αισιοδοξο. Λεωνιδα,εγω σ αγαπουσα παντα και σενα και τον αλλο της μικρης ομαδας του ΣΑΠΟΥΝΑΜΠΛ και ΑΝ ειμαστε ακομα εστω και λιγο ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΡΟΚΑΔΕΣ ειναι πολυ πιθανο οτι μπορουμε να ξαναγραψουμε ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ακομα και μεσα απο την ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;
    Υ.Γ.Δεκαπεντε μερες εχω που ασχολουμαι με το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Αυτο ειναι το πρωτο μηνυμα που στελνω.Με την ευκαιρια και μια που τα πραγματα ηρθαν ετσι, θα υπογραφω, ΤΑΚΗΣ(ΔΟΥΡΕΙΟΣ). ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε βρήκα ξάδελφε. Πάντα σκεφτόμουν πως εισαι ξεχωριστός και ιδιαίτερος. Τώρα το διεπίστωσα

      Διαγραφή
  7. Τάκη Δούρειε μας φέρνεις πίσω πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν πράγματι ήμασταν ροκάδες, γιατί οι ροκάδες είναι πάντα οι νέοι. Τώρα λοιπόν που κατάφερες να γράφεις μηνύματα θα σ' έχουμε κοντά μας πιο συχνά. Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι να πω, μακάρι να μπορούσα να πάω σε όλα αυτά τα μέρη μέσα σε μια μέρα.

    Πάρα πολύ όμορφο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τι να πω, μακάρι να μπορούσα να πάω σε όλα αυτά τα μέρη μέσα σε μια μέρα.

    Πάρα πολύ όμορφο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή