ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Η πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση κινδυνεύει




Ο φίλος καθηγητής του ΑΠΘ Ορέστης Καλογήρου ήταν και είναι κορυφαίος συνοδοιπόρος μας στην υποστήριξη του νέου νόμου για τα ΑΕΙ. Συμμεριζόμαστε απόλυτα τους φόβους του. Η μεταρρύθμιση πράγματι κινδυνεύει. Στην καλύτερη περίπτωση κινδυνεύει να απονευρωθεί, στη χειρότερη να ανατραπεί εκ βάθρων. Σύσσωμες οι ενδοπανεπιστημαικές συντεχνίες την πολιορκούν. Το πολιτικό σύστημα κρατάει αμφίσημη στάση. Γράψαμε ότι σε αυτή τη φάση δεν θάπρεπε να ανέβουν οι τόνοι. Θα ήταν καλύτερα να αναζητηθούν οι διορθώσεις αλλά όχι βέβαια η αλλαγή της φιλοσοφίας. Φοβούμαστε ότι οι διορθωτές μάλλον είναι και εξολοθρευτές. Θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε με το όπλο παρά πόδα.   

 του Ορέστη Καλογήρου   από τη Μεταρρύθμιση 

Εδώ και μήνες, «τάξη επικρατεί στο πανεπιστήμιο». Η μεταρρύθμιση έχει εγκαταλειφθεί από την πολιτεία. Το πανεπιστήμιο λειτουργεί σε ένα παράλογο νομικό καθεστώς. Τυπικά, το νομικό πλαίσιο καθορίζεται από το νέο νόμο 4009/2011. Στην πραγματικότητα, ο νόμος 4009/2011 είναι κλινικά νεκρός, όπως ήταν και ο προηγούμενος, ο 3549/2007, ο λεγόμενος «νόμος Γιαννάκου». Εδώ και χρόνια, το πανεπιστήμιο λειτουργεί σε θεσμικό κενό με αυτόματο πιλότο τον 1268/1982, ένα νόμο που έχει τυπικά καταργηθεί από το 2007!

Τη χρονιά που τελειώνει, κορυφώθηκε η αντίδραση των αντιμεταρρυθμιστικών δυνάμεων, των δυνάμεων της ακινησίας και της συντήρησης, εναντίον και της παραμικρής αλλαγής. Οι δυνάμεις αυτές κατήγαγαν περιφανή νίκη. Αφού απαγόρευσαν με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία, την εφαρμογή του πιο νευραλγικού στοιχείου του νόμου, που είναι η εκλογή Συμβουλίου, καταδίκασαν το πανεπιστήμιο σε αφωνία και αφασία. Όμως, όλες οι μεγάλες πληγές του ελληνικού πανεπιστημίου, όλα τα μεγάλα θεσμικά προβλήματα, είναι εδώ. Κρίση νομιμοποίησης και αντιπροσώπευσης των θεσμικών οργάνων, αδυναμία χάραξης μακροχρόνιας στρατηγικής, αδυναμία παρακολούθησης του διεθνούς γίγνεσθαι, αδυναμία στήριξης της ελληνικής κοινωνίας και της αναπτυξιακής της προσπάθειας.

Η εκλογή Συμβουλίου και η εφαρμογή του νέου νόμου, δεν ήταν και δεν είναι αυτοσκοπός. Όμως, η ίδια η διαδικασία εφαρμογής τής μεταρρύθμισης, έδωσε προσωρινά πνοή στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Με αφορμή την υλοποίηση του νέου θεσμικού πλαισίου στην ακαδημαϊκή χρονιά που τελειώνει, για μερικές εβδομάδες το πανεπιστήμιο έζησε ένα φωτεινό διάλειμμα, όπου οι Σχολές, τα Τμήματα, οι Τομείς, τα εργαστήρια και οι κλινικές, όλοι και όλες οι συνάδελφοι, αρχίσαμε να συζητάμε για νέα προγράμματα σπουδών, για επιστημονικές συνάφειες και συνέργιες, για αναδιάταξη του χάρτη των Σχολών και των Τμημάτων με βάση τα σύγχρονα δεδομένα. Η μεταρρύθμιση, ανεξάρτητα από το θεσμικό της περίβλημα, έθεσε σε κίνηση τις μεγάλες εσωτερικές δυνάμεις του πανεπιστημίου. Θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας «πανεπιστημιακής άνοιξης», καθώς σταδιακά θα αποτελούσαν αντικείμενο διαλόγου και αναστοχασμού όλα τα μεγάλα θέματα, θα άνοιγαν οι νέοι δρόμοι.

Όλα αυτά διακόπηκαν βίαια, χάθηκαν ακόμη και ως προσδοκία, ως ελπίδα, ως προοπτική. «Τάξη επικρατεί στο πανεπιστήμιο». Κανείς και καμία δεν συζητάει πλέον τα μεγάλα προβλήματα, καμιά επιτροπή αναδιάρθρωσης δεν λειτουργεί, όλα γύρισαν στον αυτόματο πιλότο, στη ρουτίνα, στη γραφειοκρατική διεκπεραίωση ανούσιων θεμάτων. Το πανεπιστήμιο εγκαταλείφθηκε πάλι στην τύχη του. Η Σύγκλητος είναι ανύπαρκτη, οι πρυτανικές αρχές εκτός κάθε στοιχειώδους δημοκρατικού και κοινωνικού ελέγχου, το πανεπιστήμιο στην τεχνητή αναπνοή.


Ο τυχοδιωκτισμός των δυνάμεων της αντιμεταρρύθμισης και της συντήρησης, έχει φέρει το πανεπιστήμιο σε πλήρες θεσμικό, διοικητικό και οικονομικό αδιέξοδο. Η θητεία πολλών διοικήσεων λήγει, οι προϋπολογισμοί δεν θα μπορούν σύντομα να εκτελούνται με δωδεκατημόρια. Στην πραγματικότητα, αυτός ήταν ο στόχος τους εξ αρχής. Η τύχη του πανεπιστημίου έχει αφεθεί σε μια παράξενη ομοφωνία των πιο ετερόκλητων δυνάμεων, που παρατηρεί κανείς ανατρέχοντας στις ανακοινώσεις της συνόδου των πρυτάνεων, στη σχετική ατζέντα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, στα κείμενα της συνδικαλιστικής παράταξης της ΔΗΜΑΡ. Ιδιαίτερα οι πρυτάνεις, ενθαρρυμένοι από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση του πρύτανη-υφυπουργού, που φέρεται ως επιλογή και πρόταση της ΔΗΜΑΡ, ζητούν την «κεφαλή της μεταρρύθμισης επί πίνακι». Ζητούν, ούτε λίγο, ούτε πολύ, την πλήρη ανατροπή της. Ζητούν την επαναφορά της φοιτητικής διαπλοκής στη διοίκηση του πανεπιστημίου και την κατάργηση του συστήματος ταξινομικής ψήφου, που ανοίγουν και τα δύο ξανά διάπλατα την πόρτα στη μεγαλύτερη κατάρα του ελληνικού πανεπιστημίου, τον κομματικό εναγκαλισμό και έλεγχο. Το επιχείρημα του ετερόκλητου αντιμεταρρυθμιστικού μπλοκ βασίζεται σε μια παραδοξολογία, στο λεγόμενο «ανεφάρμοστο και δυσλειτουργικό» του νόμου. Αυτοί που με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους έσπασαν τα πόδια της μεταρρύθμισης, την κατηγορούν ότι δεν μπορεί να περπατήσει. Παρά τις αντιξοότητες, παρά τη δυσμενή συγκυρία, είναι αδήριτη ανάγκη για τη χώρα η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου, σε όλα τα νευραλγικά της σημεία, να παραμείνει ζωντανή προοπτική. Η πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί να κάνει την υπέρβαση. Η μεγάλη πλειοψηφία των πανεπιστημιακών προσβλέπει σε βαθιές τομές. Πρυτάνεις, συνδικαλιστές και κομματικός λαϊκισμός, εργάζονται για τη ματαίωσή τους. Η κοινωνία καλείται να προστατέψει την πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση, καλείται να προστατέψει τα πανεπιστήμιά της. Οι πολιτικές δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως μεταρρυθμιστικές, καλούνται να το αποδείξουν.

*Ο Ορέστης Καλογήρου είναι Καθηγητής στο ΑΠΘ.

2 σχόλια:

  1. Τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα ανήκουν στους εργαζόμενους (και μή) καθηγητές που τα στελεχώνουν.
    Μερίδιο στα κέρδη έχουν και οι κομματικές νεολαίες οι οποίες στηρίζουν στις δύσκολες ώρες την επιχείρηση με "δημοκρατικό δυναμισμό".
    Η υπόλοιπη κοινωνία έχει το ρόλο του παθητικού μέτοχου και χρηματοδότη.
    Τόσο παθητικού, που ο βιασμός του θεωρείται απο όλους, αυτονόητος και αναπόφευκτος.
    Μέχρι πότε η ελληνική κοινωνία θα προσφέρει τα παιδιά της, θυσία στον Μινώταυρο της "δημόσιας" "δωρεάν" "παιδείας", εις βάρος των μαθητών, των καθηγητών και της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας;
    Χωρίς επανεκκίνηση του εκπαιδευτικού συστήματος, η οικονομική και κοινωνική πρόοδος στη χώρα μας, θα παραμείνει άπιαστο όνειρο.
    Φυσικά, για την κυβέρνηση αυτό είναι λεπτομέρεια. Προέχει η εξασφάλιση δανείων (επιπλέον χρέους), για να λύσουμε το πρόβλημα του χρέους και των ελλειμμάτων. Και η παραμονή στην θέση τους, όλων ανεξαιρέτως των γνήσιων ελλήνων που κατάφεραν να τρυπώσουν στο δημόσιο. Ακόμα και αυτών που δεν έχουν θέση να καθίσουν. Έχουν όμως 300 πατεράδες που διαγωνίζονται σε τρυφερότητα και φροντίδα.
    Οι"άλλοι" έλληνες, της β' εθνικής, θα πρέπει να μεταναστεύσουν και να στέλνουν εμβάσματα για να μπορεί η πατρίδα να συνεχίσει να συντηρήσει τα γνήσια παιδιά της (και αυτά που θα αποκτήσει εν τω μεταξύ, παρά το σύμφωνο εγκράτειας που υπογράφει ανέμελα κάθε τόσο).
    Βλέπετε, η φύση είναι πάντοτε ισχυρότερη της λογικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή