ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Παρίσι :Νέα πνοή και νέο στυλ στην περιοχή Les Docks



της Swuzy Menkes. 
Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 12 Αυγούστου 2012.
μέσω του site πόλεις και πολιτικές
Χορεύοντας όλη νύχτα στο Moon Roof με θέα τον Σηκουάνα ύστερα από μια βόλτα σε αβάν–γκαρντ εκθέσεις και καταστήματα ντιζάιν – αυτό λογικά δεν θυμίζει κάτι από το μεγαλειώδες και ιστορικό Παρίσι. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, το θυμίζει, και η μεταμόρφωση των Les Docks –η περιοχή γύρω από το παλιό παρισινό λιμάνι κοντά στο Gare d’Austerlitz–, μέσα στο «Cite de la Mode et du Design» είναι αληθινή.

Το Les Docks, η αποθήκη που από το 1907 εξελίσσεται σε ένα κράμα από γκαλερί, μαγαζιά, καφέ και ένα νυχτερινό κλαμπ με ταράτσα, δίνει νέα πνοή σε αυτή την περιοχή του Παρισιού, με τον ίδιο τρόπο που προσέδωσαν νέα ζωή για τον 21ο αιώνα το Far West Side στη Νέα Υόρκη και τα Docklands του Λονδίνου.
Εμπνευσμένοι από την παλίρροια και τη ροή του Σηκουάνα, οι αρχιτέκτονες Ντομινίκ Ζακόμπ και Μπρέντα ΜακΦάρλαν μεταμόρφωσαν το βιομηχανικό κτίριο «αποκαλύπτοντας τον συμπαγή σκελετό του», όπως είπαν. Οι αρχιτέκτονες δημιούργησαν ένα εξωτερικό «δέρμα», χρησιμοποιώντας ένα μεταλλικό γυάλινο πλαίσιο και ολοκλήρωσαν το πρότζεκτ με μια πανοραμική ταράτσα.

Αν και η περιοχή μοιάζει ακόμη σκοτεινή, κάτι φαίνεται να αλλάζει. Η ντιζάινερ Γίκινγκ Γιν έχει δημιουργήσει ένα κατάστημα που συνδυάζει σόουρουμ και στούντιο, εκεί όπου φτιάχνει και πουλάει τις συλλογές της. Αλλες επιχειρήσεις περιλαμβάνουν ένα μαγαζί pop–up, το Bleu de Paname και μια γκαλερί με συγκεκριμένο κόνσεπτ που προσφέρει αβάν – γκαρντ ντιζάιν.

Οι φοιτητές στο Ινστιτούτο Γαλλικής Μόδας, που έχουν υπάρξει κάτοικοι της περιοχής από το 2008, τη βλέπουν σαν έναν κόμβο της μόδας, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Και οι επιδείξεις ανδρικού ντυσίματος από τον Τζον Γκαλιάνο και τον Νταμίρ Ντόμα θα φέρουν μεγαλύτερη δραστηριότητα μόδας εκεί.

Ο Φιλίπ Βινσέν, διευθυντής του Κλίπερτον, της εταιρείας που είναι επικεφαλής για την αναβάθμιση της περιοχής, είπε: «Τα Docks πρέπει να είναι ένα κέντρο προορισμού – υπάρχουν πολύ λίγα μέρη για να φας ή να ψωνίσεις σε αυτήν την περιοχή. Πρέπει να έχουμε την ικανότητα να τραβήξουμε κοινό – αλλά με έναν νέο τρόπο εμπορίου πολλαπλών χρήσεων».

Το ανώτερο στέλεχος ανέφερε ορισμένα ονόματα στη λίστα των συμμετεχόντων, ανάμεσά τους και δύο ανερχόμενα παρισινά κλαμπ: Wanderlust και Le Baron. Το Wanderlust θα έχει επίσης ένα εστιατόριο, την ταράτσα και ένα αίθριο.
Ενα πρότζεκτ στο Palais Galliera, που ανακαινίζεται τώρα, αποκαλύπτει δύο εκθέσεις στο Les Docks, οι οποίες θα διαρκέσουν μέχρι τις 7 Οκτωβρίου: «Κριστομπάλ Μπαλενσιάγκα: Συλλέκτης μόδας» και «Λευκό δράμα» από τους Comme des Garcons. Ο Ολιβιέ Σαγιάρ, διευθυντής του Galliera, είπε ότι ο χώρος στο Les Docks προσφέρει την ευκαιρία να γίνουν περισσότερες σύγχρονες, πειραματικές και θεωρητικές εκθέσεις.
Η έκθεση Μπαλενσιάγκα αποκαλύπτει ιστορικά υφάσματα και κοστούμια, τα οποία ο κ. Σαγιάρ περιγράφει σαν «μεγαλειώδη, απλά, έθνικ, φολκλόρ», τα οποία ανήκουν στη συλλογή του κουτυριέ και δόθηκαν στο μουσείο το 1979 από την οικογένειά του.
«Αυτά τα ρούχα από τον 19ο, συχνά και από τον 18ο αιώνα, προσφέρουν μια σειρά από λεπτομέρειες που χαρακτήρισαν και τις δικές του δημιουργίες. Και δεν έχουν εκτεθεί ποτέ όλα μαζί», είπε ο κ. Σαγιάρ.
Βιομηχανικές ντουλάπες περιέχουν ιστορικά φορέματα, δίπλα σε ρούχα που σχεδίασε ο ντιζάινερ ανάμεσα στο 1937 και το 1968. Συρτάρια ανοίγουν για να αποκαλύψουν μία δαντέλα, μία ζώνη, ένα βιβλίο ή ένα αυθεντικό φολκλόρ σπανιόλικο κοστούμι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου