ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Η συζήτηση για τον προοδευτικό χώρο



του Αντύπα Καρίπογλου από τα ΝΕΑ

Μία από τις πολλές στρεβλώσεις που απαγορεύουν τη σοβαρή πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα είναι η σύγχυση των εννοιών. Αναρωτιόμαστε ποιο είναι το μέλλον του προοδευτικού χώρου και περιορίζουμε τη συζήτηση στο αριστερό μέρος του πολιτικού φάσματος, γιατί έχουμε ταυτίσει την Αριστερά με την πρόοδο (όπως και με την κοινωνική ευαισθησία, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη). Σήμερα, που βρίσκονται σε τεράστιο κίνδυνο όλα τα επιτεύγματα του παρελθόντος, ας επιστρέψουμε στους ορθούς ορισμούς των εννοιών, μια και για να δώσεις μια απάντηση το σημαντικότερο είναι να έχεις καταλάβει την ερώτηση.
Προοδευτικός είναι αυτός που επιζητεί την εξέλιξη, την αλλαγή προς το καλύτερο. Περισσότερη ελευθερία, περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη ευημερία. Συντηρητικός αυτός που δεν επιθυμεί την αλλαγή. Γιατί, λοιπόν, μιλώντας για τον προοδευτικό χώρο ασχολούμαστε με τις πολιτικές δυνάμεις που δίνουν λυσσαλέα μάχη για τη διατήρηση όλων όσα μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ;
Γνήσια προοδευτικοί άνθρωποι υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τους φιλελεύθερους που έμειναν στη ΝΔ μέχρι τη ΔΗΜΑΡ. Βαυκαλίζονται, όμως, αν πιστεύουν ότι θα εξυγιάνουν με την παρουσία τους τούς βαριά άρρωστους οργανισμούς που τους φιλοξενούν. Ο οργανισμός θα τους μεταδώσει την αρρώστια ή θα τους αποβάλει.
Το μέλλον του προοδευτικού χώρου βρίσκεται έξω από το σημερινό πολιτικό σύστημα. Και θα υπάρξει μόνον όταν οι προοδευτικοί αποφασίσουν να δράσουν από κοινού για να υπερασπιστούν την πρόοδο, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, κοσμοθεωρίες και - πολύ περισσότερο - μωροφιλοδοξίες και ιδεοληψίες.
Τα τελευταία τρία χρόνια όσοι συμμερίζονται την ίδια αγωνία και αντιλαμβάνονται ότι μόνο με γενναίες αποφάσεις για δραματικές αλλαγές μπορούμε να σώσουμε ό,τι σώζεται και να ελπίζουμε σε καλύτερο μέλλον, επιδίδονται σ' έναν σουρεαλιστικό «μεταρρυθμιστικό τουρισμό». Περιηγούνται από κόμμα σε όμιλο προβληματισμού και από πρωτοβουλία σε κίνημα πολιτών, εκφράζοντας την εκτίμηση του ενός προς τον άλλον και συμφωνώντας στα ήδη συμφωνημένα. Η αγωνία είναι ειλικρινής, αλλά το αποτέλεσμα ίδιο με της αμεριμνησίας που επιδείξαμε τόσα χρόνια: δουλειά δεν γίνεται!
Υπεράσπιση με κάθε μέσο των δημοκρατικών θεσμών και της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, προσπάθεια να μη διαρραγεί τελείως το, έστω λειψό, κοινωνικό μας συμβόλαιο, περικοπή όλου του περιττού κράτους προκειμένου να διασωθεί το αναγκαίο, αυτό που θα εγγυάται και θα επιβάλλει την εφαρμογή του νόμου, θα προστατεύει τη ζωή και την περιουσία των πολιτών και θα διασφαλίζει την πρόσβαση σε τροφή, υπηρεσίες Υγείας και εκπαίδευση των πιο αδύναμων, είναι το ελάχιστο πλαίσιο στο οποίο συμφωνούμε οι προοδευτικοί, όπως αλλιώς και αν αυτοπροσδιοριζόμαστε: φιλελεύθεροι της Δεξιάς και της Αριστεράς, μεταρρυθμιστές, κεντροαριστεροί, κεντρώοι ριζοσπάστες και δεν ξέρω 'γώ τι άλλο. Πλαίσιο ικανό και αναγκαίο για μια νέα πολιτική συμμαχία.
Η συζήτηση για τον προοδευτικό χώρο απλώς πρέπει επιτέλους να λήξει. Και να τον φτιάξουμε σήμερα. Γιατί αύριο το μόνο που θα μπορούμε να συζητήσουμε θα είναι το ποιος έφταιγε.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι πρόεδρος της Δράσης

2 σχόλια:

  1. Για μας τους αριστερούς προοδευτικούς πολίτες, η κοινωνική πρόοδος έρχεται μέσα από την βελτίωση της θέσης της μισθωτής εργασίας και την πλήρη απασχόληση. Πρόοδος δεν είναι (μόνο) η διεύρυνση των επιλογών, αλλά (κυρίως) η άρση των περιορισμών προς τις εκάστοτε επιλογές για την πλειονότητα των πολιτών. Αντίθετα με αυτά, ο αρθρογράφος, αλλά βέβαια και το κόμμα το οποίο εκπροσωπεί, παρουσιάζει ως προοδευτικό την περισσότερη ελευθερία την οποία επί της ουσίας ταυτίζει με την διεύρυνση των επιλογών, και βέβαια πέρα και πάνω απόλα το αυταρχικό νεοδεξιό κράτος της ασφάλειας-αστυνόμευσης-άμυνας, εμπλουτισμένο με τα ιδεολογήματα του Φρίντμαν περί υπηρεσίες (υγείας,παιδείας και γενικά κοινωνικό κράτος) στους πιο αδύναμους, απλά για να μην πεθάνουν! Και προσέξτε, όλα τα άλλα ούτε καν στην αγορά. Αντίθετα, στο κεφάλαιο, δηλαδή σε αμιγώς ολιγοπωλιακές και μονοπωλιακές καταστάσεις, επί της ουσίας σε ημέτερους. Ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίον πρεσβεύει η Δράση, ταυτιζόμενη με τα αντίστοιχα υποτιθέμενα φιλελεύθερα ευρωπαϊκά κόμματα, πρεσβεύει την υποτιθέμενη θρησκευτική πίστη στον θεσμό της αγοράς, και ταυτόχρονα μία συντηριτική κρατική παρέμβαση υπέρ του κεφαλαίου και κατά της μισθωτής εργασίας. Και συγκεκριμένα για την Δράση, ο ρόλος που έχουν παίξει συγκεκριμένα στελέχη της (Ξαφά, Ληξουριώτης) τα τελευταία 2 χρόνια στην χώρα δεν θα έλεγα ότι είναι και ο πιο καθαρός!
    CM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο συντάκτης διακρίνει μια σύγχυση των εννοιών. Δεν κατανοώ όμως, πως (θεωρεί ότι) συμβάλλει στην αποσαφήνηση.
    Η έννοια της προόδου στην ιστορία είναι σχετικά πρόσφατη, και θεμελιώνεται κυρίως στην επιστημονική επανάσταση του 17ου αιώνα, θεωρώντας ότι είναι δυνατή η συνεχής και διαρκής αλλαγή προς το καλλίτερο, με ότι αυτό σημαίνει.
    "Περισσότερη ελευθερία, περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη ευημερία" είναι τα χαρακτηριστικά που προκρίνει ο συντάκτης προσδιορίζοντάς το.
    Ακόμη και να συμφωνήσουμε σε αυτό, ο συντάκτης μάλλον θεωρεί αδιανόητο να μην κατανοεί ο χαμηλόμισθος / χαμηλοσυνταξιούχος ότι επιπλέον μείωση του μισθού του συμβάλλει στην ευημερία κυρίως αλλά και στην Δημοκρατία και στην ελευθερία.
    Ποίου την ευημερία / δημοκρατία / ελευθερία βέβαια είναι δευτερεύον ζήτημα.
    Ας το κάνουμε όμως πιο πρακτικό σε ένα (ανώδυνο) παράδειγμα που υπάρχει μια κατ' αρχην συμφωνία. Ο Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων όπως ισχύει εξυπηρετεί μόνον τους ελεγκτές εφοριακούς, και όλοι συμφωνούν ότι χρήζει αλλαγής.
    Η ΝΔ π.χ. φέρνει ένα νομοσχέδιο που αφαιρεί την ευχέρεια συναλλαγής εφοριακών / επιχειρήσεων. Το Νομοσχέδιο όμως δεν είναι δυνατόν να εξαντληθεί στα κοινώς αποδεκτά.
    Π.χ. οι προβλεπόμενες συνέπειες των παραβατών σύμφωνα με το νέο Νομοσχέδιο κρίνονται από το ΚΚΕ (π.χ.) εντελώς διαφορετικά απ' ότι από την Δράση (π.χ.) και αυτό είναι αυτονόητο. Και οι δύο διαφωνούν με την προωθούμενη αλλαγή.
    Δικαιούμαι εγώ να κρίνω, ότι και οι δύο ανθίστανται στην πρόοδο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή