ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Η βρισιά ως επιχείρημα


Δεν καταλαβαίνω την έκπληξη για τα μπινελίκια που εκτοξεύθηκαν από Συριζαίικο μπλοκ. Αυτό είναι μέσες-άκρες ο ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτό ακριβώς οφείλει και την αύξηση επιρροής του στην ελληνική κοινωνία, που διψάει για μαγκιά αρκεί να είναι γιαλαντζί. Μη μου πείτε ότι τώρα το ανακαλύψατε.


του Ηλία Κανέλλη από τα ΝΕΑ

Το 1983, ο Μάνος Χατζιδάκις, δεξιός κατά δήλωσή του, επέλεξε να εμφανιστεί στο Φεστιβάλ Αυγής - Θούριου, το φεστιβάλ της νεολαίας της τότε ανανεωτικής Αριστεράς, έγραψε μάλιστα ένα τραγούδι ειδικά για εκείνη τη γιορτή, βασισμένο στο ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ». Το μελοποιημένο απόσπασμα μάλιστα έκανε αναφορά σε πρόσωπα που συμβολίζουν τη θυσία για τις ιδέες της χειραφέτησης και της αδελφοσύνης, τον Ρήγα Φεραίο και τον Αντώνιο Οικονόμου...
Η επιλογή του Χατζιδάκι είχε συμβολικό χαρακτήρα: επέλεξε να συμπαραταχθεί με έναν νεολαιίστικο πολιτικό χώρο στον οποίο, πλάι στη χειραφέτηση από τον κοινωνικό συντηρητισμό και την επιθυμία των «ρηγάδων» να αλλάξουν τον κόσμο, καλλιεργούνταν η νηφαλιότητα, η διεκδίκηση της γνώσης, ο διάλογος και οι τεχνικές της πειθούς.
Με τα χρόνια, το πολιτικό εκείνο ρεύμα ηττήθηκε. Οι ιδέες έπαψαν να παίζουν ρόλο στη ζωή, η νηφαλιότητα στις συζητήσεις αντικαταστάθηκε από τον φανατισμό, η αντίθετη άποψη ενοχοποιήθηκε. Σε μια κοινωνία, λοιπόν, που σε γενικές γραμμές η γνώση ταυτίζεται απλώς με ένα εργαλείο όπως το πτυχίο, χρήσιμο απλώς για να βρει κανείς δουλειά, ήταν μοιραίο να θρονιαστεί στην καθημερινότητά μας το λούμπεν.

Πολλοί από τους επιγόνους της παλαιάς ανανεωτικής Αριστεράς, που είχε τιμήσει το 1983 ο Χατζιδάκις, βρίσκονται σήμερα στεγασμένοι σε δυο κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ. Προέκυψαν από τη διάσπαση ενός ενιαίου κομματικού μορφώματος, έπειτα από μια θεμιτή, βαθύτατη διαφωνία ή, πιο σωστά, από ένα ιδεολογικό χάσμα. Εκ των πραγμάτων, το χάσμα βάθυνε στην πορεία. Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που συλλέγει την πολυσυλλεκτική διαμαρτυρία, η ΔΗΜΑΡ, συμμέτοχος στη συγκυβέρνηση, έχει βάλει το κεφάλι της στον ντορβά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ασκεί οξεία κριτική στις επιλογές της. Θεμιτό, έτσι παίζεται το δημοκρατικό παιχνίδι. Αθέμιτο είναι ότι δεν γίνεται διάλογος, ίσα ίσα, έχει γίνει δίκη και οι αντίπαλοι έχουν καταδικαστεί. Και η «καταδίκη» αυτή απαγγέλλεται με τα υλικά της κυρίαρχης λούμπεν κουλτούρας. Μόλις προχθές, στη συγκέντρωση της γενικής απεργίας, νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ φώναζαν το σύνθημα: «Τα δικαιώματά μας τα έκανες κουρέλι, / άντε και γ… σύντροφε Κουβέλη». Είναι αυτό πολιτική κουλτούρα;
Ο Μάνος Χατζιδάκις υποστήριζε ότι «η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η παιδεία... που [...] πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Ομως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες».
Πόσο μακριά από αυτή την επιδίωξη είναι, ακόμα και για αυτούς που επαγγέλλονται έναν καλύτερο κόσμο, το κυρίαρχο μοντέλο, το αντλημένο από τα γήπεδα και την πιάτσα, το χουλιγκανικό...

3 σχόλια:

  1. "... Ο Μάνος Χατζιδάκις υποστήριζε ότι «η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η παιδεία... που [...] πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Ομως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες»."

    ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΕΓΩΙΣΤΕΣ, ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ
    Η ΜΟΙΡΑ ΣΑΣ ΑΕΝΑΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
    ( ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΗΡΕ ΨΗΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ)

    Ντίβα η ψηλή ξανθιά γαλανομάτα
    Κόρη γιατρού από την Πάτρα
    Σπουδάζει οικονομικά στης Σόλωνος το μαγαζί
    Και κολλητά μεταπτυχιακά στο LSE
    MSci. της Θάτσερ την εποχή
    Carnaby street, Oxford εγω και σύ
    Γυρνάει Ελλάδα ΥΠΕΘΟ Δημόσιος Υπάλληλος
    βόλτες για ψώνια στην Ερμού, κύκλος επάλληλος
    και από κουλτούρα γυναικεία περιοδικά
    Cosmopolitan-Γυναίκα : ρούχα -καλλυντικά
    Μια ζωή κοίταζε τους πάντες από ψηλά, η ψηλή.
    Φυσική-σχεδόν- ξανθιά, εξάλλου δεν φταίει αυτή .

    Τα βράδια : βασίλισσα της ντίσκο και το ξέρει.
    Αχ και τον πρίγκηπα σύντομα η τύχη να της φέρει
    Ο πατέρας της την έχει καλομαθημένη.
    Εκτός των άλλων είναι και σπουδαγμένη
    Της είπε να βρει ένα τόσο καλό/εργατικό άντρα
    όσο κι αυτός, πάντα για δουλειές να τρεχει
    παντού και πάντα πριγκίπισσα να την έχει
    Στη ζωή της ψάχνει κάποιον συγκεκριμένο:
    ψηλό, ωραίο και αποκατεστημένο
    να της παίρνει μοντελάκια
    και οι δούλες θ’ αναθρέφουν κανά δυο παιδάκια
    Ανασφαλής, παντρεύεται μικρή, γόη της δουλειάς
    Χωρίζει χωρίς παιδί σχεδόν μεμιάς
    ……………………………………………………………………
    Μητέρα από Ρούμελη, τ΄αλλο μισό από του Μωριά τα μέρη
    ψηλότερη του ήτανε η μάνα απ’ τον πατέρα
    ψηλές γυναίκες γύρευε (φροϋιδικό γιατρε μου ;)
    μα πήγαινε και με κοντές,
    πρώτιστος στόχος : «το τυρί»(το γυναικείο φύλο)
    (όλο απαντήσεις) σοφός το υποκοριστικό,
    μέτριου αναστήματος, αγόρι μαοϊκό
    κρίση καλή, το σίγουρο, το στιβαρό
    ξεχώριζε μεμιάς τον ταξικό εχθρό
    και ‘γω …σερνόμουνα, ψαχνόμουνα
    «τι κάνω τώρα εγώ;» αναριωτόμουνα.

    Με αντιφάσεις έζησε (φαντάρος στο κέντρο της Αθήνας)
    Έβρο και Διδυμότειχο σε cart-postal τα είδε
    μα χαρτοπαίκτης ήτανε, ω Ρώσε συγγραφέα
    σαν σπιτωμένος ήτανε με την ψηλή παρέα.
    ……………………………………………………………………

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για τους ...πολυασχολους ηθελα να τονισω το:

    "....(όλο απαντήσεις) σοφός το υποκοριστικό,
    μέτριου αναστήματος, αγόρι μαοϊκό
    κρίση καλή, το σίγουρο, το στιβαρό
    ξεχώριζε μεμιάς τον ταξικό εχθρό
    και ‘γω …σερνόμουνα, ψαχνόμουνα
    «τι κάνω τώρα εγώ;» αναριωτόμουνα....."

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΥΓ Αφιερωμενο σε ολους/ες τους "στιβαρους" και ...σιγουρους για τις αποψεις τους , εικοσαρηδες της δεκαετιας του 70, της Πανσπουδαστικης, ΑΑΣΠ, ΠΠΣΠ, και μερικους πονηρουληδες του... Δημοκρατικου Αγωνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν ο Χατζηδάκις δήλωσε δεξιός εγώ δηλώνω αστροναύτης... Πόσο βολικό είναι αλλάζουμε στο πόδι ρήσεις για να προσανατολίσουμε το άρθρο μας εκεί που θέλουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή