ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Η ισοτιμία της βίας





του Τάκη Θεοδωρόπουλου από τα ΝΕΑ

Ο Μαρκ Μαζάουερ στη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» (13/10/2012), στην κρίσιμη ερώτηση παγιδεύεται από την ιδιότητα του ιστορικού. Οταν η Μικέλα Χαρτουλάρη τον ρωτάει αν πιστεύει ότι τη Χρυσή Αυγή την έφερε στο κοινωνικό προσκήνιο η αριστερή βία, εκείνος απαντάει πως όχι. Προσπαθώντας να τεκμηριώσει την άποψή του ανατρέχει στις μνήμες του Εμφυλίου του 1946-49 για να συμπεράνει, δικαιολογημένα, πως είναι πλέον πολύ θαμπές για να προκαλέσουν κοινωνικά αντανακλαστικά. Με μια φράση, ως ειρήσθω εν παρόδω, σημειώνει απλώς πως η ηγεσία της Αριστεράς, της σημερινής, δεν μπόρεσε να αποτρέψει τις επιθέσεις εναντίον αστυνομικών ή τραπεζών.
Ομως κανείς σήμερα δεν ισχυρίζεται ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής σχετίζεται με τον ιστορικό Εμφύλιο. Οπως και κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά πως η προσφάτως αφιχθείσα βία των νεοναζιστών είναι το άμεσο αντανακλαστικό στη βία των ακροαριστερών οργανωμένων ή μη. Δεν πρόκειται για σχέση δράσης - αντίδρασης. Αντιθέτως, εκείνο που μπορεί κανείς να υποστηρίξει είναι πως η βία που ασκήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης από ομάδες που επικαλούνται την αριστερή ιδεολογία είναι αυτή που νομιμοποίησε τη δυνατότητα επιβολής διεκδικήσεων ή πολιτικών απόψεων με βίαια μέσα. Οταν αναφερόμαστε στο φαινόμενο, έχουμε την τάση να το απομονώνουμε στα τελευταία χρόνια της κρίσης παραβλέποντας την πολύχρονη δράση της τρομοκρατίας η οποία, τουλάχιστον έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, απολάμβανε μια αρκετά εκτεταμένη κοινωνική ανοχή. Οι δολοφονίες της καταγράφονταν ως «εκτελέσεις», οι δε προκηρύξεις της 17 Νοέμβρη σχολιάζονταν σαν πολιτικά κείμενα, αδιαφορώντας αν, εκτός από τη σημασία τους, οι λέξεις τους μετέφεραν και ανθρώπινα θύματα. Η Μεταπολίτευση δεν υπήρξε αναίμακτη. Οφείλουμε να σημειώσουμε επίσης πως η δράση όλων αυτών των «επαναστατικών» οργανώσεων δεν προκάλεσε τότε την αντίστοιχη δράση εκ μέρους των ακροδεξιών, όπως συνέβη στην Ιταλία, βλέπε τη σφαγή στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια.
Η βία έχει διαβαθμίσεις; Μπορεί. Αλλο να πετάς μολότοφ, έστω και εναντίον ανθρώπινου στόχου, και άλλο να παίρνεις ένα κουμπούρι και να πυροβολείς. Αλλο να καις την Αθήνα και άλλο να προσπαθείς να τινάξεις ένα οικοδομικό τετράγωνο στην Κηφισιά, όπως συνέβη με την αποτυχημένη απόπειρα στην Citibank. Η βία όμως, ακόμη και στην «ήπια» εκδοχή της, αυτή που «δεν σπάει κεφάλια αλλά μάρμαρα», παραμένει βία, ειδικά όταν ασκείται εν ψυχρώ, ως μέρος πολιτικού προγράμματος. Κι όταν το κράτος τής παραδοθεί, όπως έγινε τον Δεκέμβριο του 2008, τότε νομιμοποιείται, περνάει στην κοινοτοπία της καθημερινότητας και ανοίγει έναν κοινωνικό χώρο έτοιμο να την υποδεχθεί χωρίς να της ζητάει ιδεολογικά πιστοποιητικά.  
Μου σηκώνεται η τρίχα όταν ακούω ότι συμμορίες της Χρυσής Αυγής ελέγχουν ταυτότητες για να αναγνωρίσουν τη φυλετική καθαρότητα. Οπως μου σηκωνόταν η τρίχα όταν οι «εξεγερμένοι» του 2008 έστηναν μπλόκα στους σταθμούς του Μετρό για να αποκαλύψουν αν πίσω από την πολιτική περιβολή κρύβεται κάποιος «μπάτσος».
Η δημοκρατία μας κρέμεται από μια κλωστή. Το ανοσοποιητικό της σύστημα μόλις που λειτουργεί. Γι' αυτό ας αφήσουμε τα παιχνίδια με τις λέξεις για τους πολιτικούς μας και ας αναλογιστούμε πως η πραγματικότητα είναι ισχυρότερη από τις όποιες απόψεις μας. Γιατί, ως γνωστόν, μόνον οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν απόψεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου