ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Η ισοτιμία της βίας





του Τάκη Θεοδωρόπουλου από τα ΝΕΑ

Ο Μαρκ Μαζάουερ στη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» (13/10/2012), στην κρίσιμη ερώτηση παγιδεύεται από την ιδιότητα του ιστορικού. Οταν η Μικέλα Χαρτουλάρη τον ρωτάει αν πιστεύει ότι τη Χρυσή Αυγή την έφερε στο κοινωνικό προσκήνιο η αριστερή βία, εκείνος απαντάει πως όχι. Προσπαθώντας να τεκμηριώσει την άποψή του ανατρέχει στις μνήμες του Εμφυλίου του 1946-49 για να συμπεράνει, δικαιολογημένα, πως είναι πλέον πολύ θαμπές για να προκαλέσουν κοινωνικά αντανακλαστικά. Με μια φράση, ως ειρήσθω εν παρόδω, σημειώνει απλώς πως η ηγεσία της Αριστεράς, της σημερινής, δεν μπόρεσε να αποτρέψει τις επιθέσεις εναντίον αστυνομικών ή τραπεζών.
Ομως κανείς σήμερα δεν ισχυρίζεται ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής σχετίζεται με τον ιστορικό Εμφύλιο. Οπως και κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά πως η προσφάτως αφιχθείσα βία των νεοναζιστών είναι το άμεσο αντανακλαστικό στη βία των ακροαριστερών οργανωμένων ή μη. Δεν πρόκειται για σχέση δράσης - αντίδρασης. Αντιθέτως, εκείνο που μπορεί κανείς να υποστηρίξει είναι πως η βία που ασκήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης από ομάδες που επικαλούνται την αριστερή ιδεολογία είναι αυτή που νομιμοποίησε τη δυνατότητα επιβολής διεκδικήσεων ή πολιτικών απόψεων με βίαια μέσα. Οταν αναφερόμαστε στο φαινόμενο, έχουμε την τάση να το απομονώνουμε στα τελευταία χρόνια της κρίσης παραβλέποντας την πολύχρονη δράση της τρομοκρατίας η οποία, τουλάχιστον έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, απολάμβανε μια αρκετά εκτεταμένη κοινωνική ανοχή. Οι δολοφονίες της καταγράφονταν ως «εκτελέσεις», οι δε προκηρύξεις της 17 Νοέμβρη σχολιάζονταν σαν πολιτικά κείμενα, αδιαφορώντας αν, εκτός από τη σημασία τους, οι λέξεις τους μετέφεραν και ανθρώπινα θύματα. Η Μεταπολίτευση δεν υπήρξε αναίμακτη. Οφείλουμε να σημειώσουμε επίσης πως η δράση όλων αυτών των «επαναστατικών» οργανώσεων δεν προκάλεσε τότε την αντίστοιχη δράση εκ μέρους των ακροδεξιών, όπως συνέβη στην Ιταλία, βλέπε τη σφαγή στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια.
Η βία έχει διαβαθμίσεις; Μπορεί. Αλλο να πετάς μολότοφ, έστω και εναντίον ανθρώπινου στόχου, και άλλο να παίρνεις ένα κουμπούρι και να πυροβολείς. Αλλο να καις την Αθήνα και άλλο να προσπαθείς να τινάξεις ένα οικοδομικό τετράγωνο στην Κηφισιά, όπως συνέβη με την αποτυχημένη απόπειρα στην Citibank. Η βία όμως, ακόμη και στην «ήπια» εκδοχή της, αυτή που «δεν σπάει κεφάλια αλλά μάρμαρα», παραμένει βία, ειδικά όταν ασκείται εν ψυχρώ, ως μέρος πολιτικού προγράμματος. Κι όταν το κράτος τής παραδοθεί, όπως έγινε τον Δεκέμβριο του 2008, τότε νομιμοποιείται, περνάει στην κοινοτοπία της καθημερινότητας και ανοίγει έναν κοινωνικό χώρο έτοιμο να την υποδεχθεί χωρίς να της ζητάει ιδεολογικά πιστοποιητικά.  
Μου σηκώνεται η τρίχα όταν ακούω ότι συμμορίες της Χρυσής Αυγής ελέγχουν ταυτότητες για να αναγνωρίσουν τη φυλετική καθαρότητα. Οπως μου σηκωνόταν η τρίχα όταν οι «εξεγερμένοι» του 2008 έστηναν μπλόκα στους σταθμούς του Μετρό για να αποκαλύψουν αν πίσω από την πολιτική περιβολή κρύβεται κάποιος «μπάτσος».
Η δημοκρατία μας κρέμεται από μια κλωστή. Το ανοσοποιητικό της σύστημα μόλις που λειτουργεί. Γι' αυτό ας αφήσουμε τα παιχνίδια με τις λέξεις για τους πολιτικούς μας και ας αναλογιστούμε πως η πραγματικότητα είναι ισχυρότερη από τις όποιες απόψεις μας. Γιατί, ως γνωστόν, μόνον οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν απόψεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου