ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Οι εντός, οι εκτός και οι επί τα αυτά




του Τάκη Πατσάκη

Mία  ( αρκετά τετριμμένη στις μέρες μας ) παροιμία μας,  λέει για τον γιαλό αν  είναι  στραβός  η  αν  τον  αρμενίζουμε  στραβά.
Και ασφαλώς ο γιαλός, δυστυχώς για όλους μας,  δεν είναι στραβός !!
Εχουμε  όμως  την  γενναιότητα  να  αποδεχτούμε  την  αλήθεια  της  σοφής  φύσης ;;
Να  το  ερώτημα,  όπως  έγραψε  κάποτε  και  ο  Σαίξπηρ…

Μιλάμε  συχνά. Δυστυχώς  όμως  δεν  μιλάμε  και στην ίδια  την  συχνότητα,
δέσμιοι  όλοι  μας  αντιλήψεων, πρακτικών, συνηθειών  που  κληρονομήσαμε  
και  τις  φυλάμε  ως  ιερές  αγελάδες, αρνούμενοι  να  ψηλαφίσουμε
( πόσο δε  μάλλον  να  λυτρωθούμε )
από  την  ζοφερή  μας  πραγματικότητα  και  τα  αίτια  που  την δημιούργησαν.
Φοβόμαστε  θα έλεγε κανείς,  μη τυχόν  και  ξυπνήσουμε  από  το  λήθαργο  
και  το  «όμορφο  όνειρο»  που  αυτό  δημιούργησε…  

Η κοινωνία μας, και  ότι  την  ορίζει  ως  τέτοια  ( από τον απλό πολίτη, μέχρι και τον πνευματικό της ταγό )  θυμίζει έντονα την σκηνή της ταινίας «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ»,
όπου  ενώ  το  πλοίο βυθίζεται, η  ορχήστρα  παίζει,  παριστάνοντας  την  αμέριμνη  
«καθησυχάζοντας»,  άραγε  ποιος  ξέρει  πλέον  ποιόν  και  γιατί…;;

Ο Κορνήλιος  Καστοριάδης  είχε  πει  ότι  δεν  υπάρχουν  αθώοι  …πλανημένοι  πολίτες.
Και  όμως…
10ετίες  αργότερα  από  αυτή  του  την  ρήση,  το  μοτίβο  του  αθώου  και  «πλανημένου»  πολίτη,  εξακολουθεί,  δυστυχώς,  ακόμα  και  σήμερα  να  μας  σαγηνεύει  !!

 Για  όλα  φταίει  η  τρόικα  λοιπόν  και  οι  αλλόθρησκοι  φραγκολεβαντίνοι !!!!.
Οι  συμβάσεις  που  άλλοι, όχι  εμείς, υπέγραψαν...
Οι  κακοί  τραπεζίτες  και  πολιτικοί  που  μας  έδιναν  με  το  έτσι  θέλω  
όλα  τα  καλά  η  και  τα  κακά  της  μοίρας  μας.  
Κι ακόμα, κάποιος  Ακης, κάποιος  Λάκης…
Κι  όλοι  μαζί, ανυποψίαστοι  κι  ωραίοι, ζούσαμε  (και  ζούμε  ακόμα  εδώ  που  τα  λέμε ) 
στην  αστείρευτη  νιρβάνα  μας  με  εύπεπτες  δικαιολογίες,  
χάιδεμα,  κανάκεμα…  Ολα  τα  γνωστά  στο  μπλέντερ, κι  ότι  βγει…

Ασε  δε που τώρα  σηκώνονται  και  τα  φαιοκοκκινοπράσινα  φλάμπουρα  της  παλαιοημερολογίτικης  αλλα  και  της  εσχάτως  ανακύψασας  Γρηγοριανής 
( κατά  την  ημερολογιακή  λογική, για  να  μην  παρεξηγηθώ )   «επανάστασης».
Ανατολίτικος,  made  in  Greece,  Σοβιετικού  αλλα  και  τύπου  Νυρεμβέργης   Γιαχβεδισμός 
(  απ’ όλα  τα  «βρώμικα»  έχει  η  καντίνα  του  πλοίου )
και…  Τι  είχες  φίλε, τι  είχα  πάντα  ;;  Μη  με  ξυπνάτε,  όνειρο  εξακολουθώ  και  ζω.
Προεφηβικές, παιδικές  χαρές  και  πανηγύρια  δηλαδή !!!! 

Κι  έτσι  όλοι  μαζί,  καπετανάτα, καπεταναίοι,  κουβέρτα, γέφυρα  και  επιβάτες,
ανυποψίαστοι  κι  ωραίοι  βυθιζόμαστε  ολοένα  και  πιο  γρήγορα
στα  καταγάλανα  νερά  των  υπέροχων  Ελληνικών  θαλασσών…
Και  για  να  παραφράσουμε  ελαφρώς  και  το  παλιό  εκείνο,  ρετρό  τραγουδάκι :

Εις  τον  αφρό  της  θάλασσας,
Εις  τον  αφρό  της  θάλασσας,
η  χώρα  μου  κοιμάται,
παρακαλώ  σας  άρχοντες,
μη  μου  τη’ νε  ξυπνάτε  !!!!


1 σχόλιο:

  1. Βρισκω εξαιρετικα αστοχη τη συγκριση με την ορχηστρα του 'Τιτανικου'. Βασιζομενος στις δικες σας παραστασεις, το ερμηνευσατε οτι "ενώ το πλοίο βυθίζεται, η ορχήστρα παίζει, παριστάνοντας την αμέριμνη
    «καθησυχάζοντας»". Η εκτος Ελλαδας αναγνωση ειναι οτι η ορχηστρα του Τιτανικου εκανε το καθηκον της μεχρι το τελος, οπως ο καπετανιος που βυθιστηκε με το πλοιο, και σαν τετοια εμεινε στην ιστορια. (google "and the band played on", "The band that played on"). Για τη ακριβεια, συμφωνα με τις μαρτυριες επαιζαν εναν θρησκευτικο υμνο (“Nearer My God to Thee”), ενα τροπαριο αν θελετε που συνοδεψε τους -επι το πλειστον- χριστιανους στο αγωνιωδες τελος τους, πριν οι μουσικοι συναντησουν το δικο τους τελος.

    Υπαρχει ενα πολυ ωραιο post που θα μπορουσατε να γραψετε για την Ελλαδα και την ορχηστρα του Τιτανικου -οχι αυτο που γραψατε, αλλα (1) καθηκον, (2) καθηκον, και (3) καθηκον. Ας κανουμε επιτελους ολοι το καθηκον μας, τη δουλεια μας, για τη συνειδηση μας, χωρις να ανησυχουμε οτι καποιος αλλος παιρνει περισσοτερα για λιγοτερη προσπαθεια. Που μπορει να παει η χωρα οταν ολοι συμμετεχουμε σε αυτο το "race to the bottom"? Μονο στον πατο.
    Στελλα Κορρε

    ΑπάντησηΔιαγραφή