ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Οι 58 και το μεγάλο ναι της ΔΗΜΑΡ (θα το πει;)


Φοβάμαι, φίλε μου Αντρέα, ότι η ΔΗΜΑΡ έχει ήδη διαψεύσει τις προσδοκίες όλων μας, αλλά ποτέ δεν είναι αργά, να αντιληφθεί με τον ένα ή το άλλο τρόπο ότι παγιδεύεται στο βυθό χωρίς κανένα λόγο. Τόση μοναξιά πια πως την αντέχει; Εμείς την περιμένουμε σαν φίλη που πήγε ταξίδι για δουλειές. Αλλά ο δρόμος προς το ΣΥΡΙΖΑ έχει μόνο αποδοκιμασίες. Και οι δικές μας αν υπάρξουν θα είναι υποτονικές και θλιμμένες. Τις αποδοκιμασίες και τους χλευασμούς αυτών που τρέχουν να συναντήσουν οι φίλοι μας, τις σκέφτηκαν; Γιατί θα επιστρέψουν σαν επαίτες. Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους. (leo) 

του Αντρέα Παπαδόπουλου

Η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου, κατʼ ουσίαν, καλείται να αποφασίσει πώς θα πορευτεί από εδώ και πέρα. Τι θα γράφουν οι ράγες πάνω στις οποίες θα βαδίσει.

Ουσιαστικά αναζητείται το «νέο εθνικό πρόταγμα» και ταυτόχρονα οι δυνάμεις εκείνες που θα μπορούν να το υλοποιήσουν. Τα πράγματα είναι πλέον δεδομένα: από τη μία έχεις μια παλαιοκομματική ΝΔ, η οποία ακολουθεί πλήρως την πολιτική που κατήγγελλε, ακυρώνοντας τα αλήστου μνήμης Ζάππεια (1, 2, 3 κ.ο.κ.). Μια ΝΔ που τοποθετεί σε κρίσιμα πόστα παιδιά του κομματικού σωλήνα προκειμένου να τηρηθούν οι εσωκομματικές ισορροπίες. Πλην λίγων εξαιρέσεων, επιλέγει υπουργούς επιρρεπείς στο ρουσφέτι και στις συντεχνίες και πρόσωπα από τον πάγκο της Πολιτικής Ανοιξης ή του ερεβώδους Δικτύου 21. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απίστευτη επιλογή για το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού.

Από την άλλη έχεις έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν ξέρει πού πατά και πού βρίσκεται. «Ετσι, χωρίς πρόγραμμα», που έλεγε και η Μαρία Ρεζάν. Εναν ΣΥΡΙΖΑ που ακόμα ταλαντεύεται αν ο Κουφοντίνας είναι δολοφόνος ή κοινωνικός αγωνιστής. Αν το ευρώ είναι φετίχ ή όχι. Εναν ΣΥΡΙΖΑ που στο δίλημμα Τατσόπουλος ή... γουναράδικα επιλέγει το δεύτερο.

Αυτό, λοιπόν, είναι το δυστύχημα της χώρας. Οτι δηλαδή την ώρα που αχνοφέγγει η μεταμνημονιακή περίοδος το προσωπικό που διαχειρίζεται τις τύχες της είναι πολύ κατώτερο των περιστάσεων, ενώ αυτό που - κατά την ποδοσφαιρική αργκό - «ζεσταίνεται» είναι ακόμα χειρότερο.

Ακριβώς γιʼ αυτόν τον λόγο αποκτά ξεχωριστή αξία η κίνηση των 58. Διότι σε πολιτικό, κοινωνικό, ακαδημαϊκό και τεχνοκρατικό επίπεδο συγκεντρώνει ή απευθύνεται σε ό,τι καλύτερο έχει ο χώρος της Κεντροαριστεράς και της προοδευτικής μεταρρύθμισης. Αυτή η μεγάλη προοδευτική (συμ)παράταξη είναι η μόνη που μπορεί να προχωρήσει την αναγκαία ανασυγκρότηση της Ελλάδας εντός του ευρώ και να καταθέσει ένα ρεαλιστικό πολιτικό σχέδιο που θα λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες της χώρας, αλλά και της κοινωνίας.

Προϋπόθεση για να προχωρήσει το εγχείρημα είναι να ανταποκριθούν στο κάλεσμα όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις, φορείς, πρόσωπα. Αφήνοντας στην άκρη τις αντιπαραθέσεις του παρελθόντος, τις αγκυλώσεις των πολιτικών χώρων, τα συμπλέγματα των προσώπων, αλλά και την επετηρίδα! Παντρεύοντας την εμπειρία με τη φρεσκάδα, μέσα από την ώσμωση των ανθρώπων που αποδεδειγμένα στήριξαν τις μεταρρυθμίσεις και έκλεισαν τα αυτιά τους στις σειρήνες του λαϊκισμού με μια νέα γενιά που έχει εξαιρετικές σπουδές, κοσμοπολιτισμό, έχει μοχθήσει για τα προς το ζην και θέλει και μπορεί να προσφέρει στον τόπο, χωρίς να αναζητεί την κάρτα μέλους του κόμματος για να μπει στο δημόσιο.

Προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντική την παρουσία της ΔΗΜΑΡ. Εύχομαι, έστω και την ύστατη ώρα, η ηγεσία της να ακούσει την κοινωνία, να αλλάξει στάση και να συμμετάσχει στο εγχείρημα. Η ΔΗΜΑΡ από την ίδρυσή της και για μεγάλο διάστημα δημιούργησε υψηλές προσδοκίες. Δεν πρέπει να τις διαψεύσει την πιο κρίσιμη στιγμή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου