ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Η Εθνική Ασφάλιση Υγείας


του Λυκούργου Λιαρόπουλου

Έχει ειπωθεί και είναι αλήθεια ότι κάθε κρίση κρύβει και μια ευκαιρία. Η ευκαιρία δεν πέφτει από τον ουρανό, αλλά πρέπει να τη βρούμε. Η κρίση που άρχισε στην Ελλάδα το 2009, μέσα σε όλα τα άλλα, ανέδειξε το σοβαρό πρόβλημα με την ασφάλιση υγείας. Ήδη δυο εκατομμύρια συμπολίτες μας έχουν ήδη χάσει, η πρόκειται να χάσουν σύντομα, τη λεγομένη «ασφαλιστική ικανότητα». Με απλά λόγια αν χρειαστούν φάρμακα η υπηρεσίες υγείας θα πρέπει να πληρώσουν. Για όλους σχεδόν αυτό είναι αδύνατον. Ακόμη χειρότερο, όσοι εργάζονται ακόμη έχουν επίσης πρόβλημα αφού οι ασφαλιστικές εισφορές δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών.

Το πρόβλημα προϋπήρχε, αλλά τώρα αποκαλύφθηκε η πλήρης έκταση του. Αυτό που φαίνεται είναι το επιφαινόμενο, η έλλειψη ασφάλισης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι στη χώρα μας, όπως και σε αρκετές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, και στις ΗΠΑ, η ασφάλιση υγείας εξαρτάται από το αν εργάζεται κανείς για να εισφέρει στο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης. Σε άλλες χώρες, όπως στη Βρετανία, τις Σκανδιναβικές χώρες και τον Καναδά, υπάρχει καθολική κάλυψη με Εθνική Ασφάλιση Υγείας από φορολογικά έσοδα.

Η διαφορά που μέχρι πριν από 20 χρόνια ήταν περισσότερο ιδεολογική και πολιτική, τώρα απέκτησε άλλη υπόσταση. Στο κλίμα της Παγκοσμιοποίησης η Εργασία ως συντελεστής παραγωγής εθνικού εισοδήματος κατακτά ολοένα μικρότερο μερίδιο. Συνεπώς, η συμβολή του συνόλου των παραγωγικών δυνάμεων, όπως το Κεφάλαιο και η Γη γίνεται ολοένα πιο απαραίτητη. Το ότι η Εργασία δεν μπορεί πλέον να σηκώσει το βάρος είναι η μία πλευρά. Η άλλη είναι ότι η διόγκωση του εργατικού κόστους βλάπτει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Συνεπώς, η εξάρτηση της ασφάλισης από εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών αποκτά σημαντική οικονομική και ηθική σημασία.

Η μελέτη μας μέχρι σήμερα έχει δείξει ότι για την Ελλάδα η μετάπτωση σε ένα σύστημα Εθνικής Ασφάλισης θα είναι ουσιαστικά υπόθεση 2-2,5 % του ΑΕΠ. Τόσα θα «λείψουν» αν καταργηθούν άμεσα και συνολικά οι εισφορές υγείας, που για το ΙΚΑ ανέρχονται σε 7,65% της μισθοδοσίας. Επεξεργαζόμαστε τώρα τα σενάρια επιστροφής στα κρατικά ταμεία πόρων από τις εξής πηγές:

• Αυξημένα φορολογικά έσοδα από φορολογία κερδών και εισοδημάτων εργοδοτών και εργαζομένων

• Αυξημένο ΦΠΑ από την αύξηση της κατανάλωσης των νοικοκυριών και την επένδυση των κερδών

• Αυξημένα έσοδα από την αύξηση του ΑΕΠ, λόγω βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας με το νέο πολλαπλασιαστή Blanchard.

Τα μακροοικονομικά σενάρια είναι σε επεξεργασία, αλλά τα €4-5 δις που θα «λείψουν» σε πρώτη φάση δεν κρίνονται ως εμπόδιο για τη σημαντική αυτή μεταρρύθμιση. Άλλωστε, υπάρχει «στο τραπέζι» και η σταδιακή εφαρμογή του, με αρχή από τους ανασφάλιστους, που θα μπορούσαν να καλυφτούν άνετα από μέρος του «πρωτογενούς πλεονάσματος» και από την «άσπρη τρύπα» που όλως «αιφνιδίως» μας …προέκυψε την Κυριακή 23/2/14.
Ο Λυκούργος Λιαρόπουλος είναι Καθηγητής Οργάνωσης και Οικονομικών της Υγείας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου