ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πανεπιστήμια δυο ταχυτήτων


Ελίτ Κεντρικά Πανεπιστήμια vs υποβαθμισμένα Περιφερειακά Πανεπιστήμια

Από την Ακαδημαϊκή Συμπαράταξη Μελών ΔEΠ Πανεπιστημίου Πατρών

H σημαντικότατη, ατεκμηρίωτη, και αποκομμένη από οποιοδήποτε Στρατηγική Ανάπτυξης των Πανεπιστημίων της Χώρας, αύξηση του αριθμού των εισακτέων στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπως και σε άλλα Περιφερειακά Πανεπιστήμια, που προβλέπεται για το αμέσως επόμενο ακαδημαϊκό έτος, συνοδεύεται από την γνησίως φθίνουσα χρηματοδότηση και την γνησίως αύξουσα απαξίωση του Συστήματος Ανώτατης Εκπαίδευσης τα τελευταία χρόνια. Αποδεικνύεται έτσι, ότι για μία ακόμη φορά οι κυβερνώσες πολιτικές αντιλήψεις της Χώρας μας δεν διστάζουν να θυσιάσουν τον οποιοδήποτε ακαδημαϊκό στόχο μπροστά στα πελατειακά μικροσυμφέροντα και τις μικροπολιτικές των ποικίλων κέντρων εξουσίας εντός και εκτός του Υπουργείου αλλά και των Πανεπιστημίων. Παράλληλα καταδεικνύεται η αξιοσημείωτη συνέπειά τους στο ψευδεπίγραφο των όποιων «μεταρρυθμίσεων» στα Πανεπιστήμια.

Από την μια πλευρά μας είναι αδύνατον να κατανοήσουμε που βρίσκεται μέσα σε τέτοιες πρακτικές ο όποιος διαρθρωτικός χαρακτήρας των αλλαγών, από την άλλη όμως αντιλαμβανόμαστε πλήρως πια τους λόγους για τους οποίους το σχέδιο αλλαγής του χάρτη των ΑΕΙ μέσω του «ΑΘΗΝΑ» ανέδειξε σε όλο το μεγαλείο τους τις ικανότητες των πολιτικών ηγεσιών στην άσκηση των πελατειακών σχέσεων. Η μονομερής απόφαση του Υπουργείου Παιδείας και η έλλειψη της όποιας διαβούλευσης με την Πανεπιστημιακή Κοινότητα για τον αριθμό των εισακτέων είναι απαράδεκτη στάση και πρακτική που δεν αρμόζει στο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα δείχνει πως αντιλαμβάνεται η πολιτεία το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Η αύξηση του αριθμού εισακτέων είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα Περιφερειακά Πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο μας, καθιστώντας αδύνατη την διατήρηση του σημερινού επιπέδου σπουδών και οδηγώντας πολλά Τμήματα, σε αδυναμία να ανταπεξέλθουν στον εκπαιδευτικό τους έργο. Είναι προφανές ότι αυτό μετατρέπει τα κεντρικά πανεπιστήμια σε πανεπιστήμια-ελίτ και τα περιφερειακά σε υποβαθμισμένα, μαζικά πανεπιστήμια που θα δίνουν πτυχία μικρής αξίας για την αγορά εργασίας και που θα μπορούν να συρρικνωθούν χωρίς σημαντικές συνέπειες. Αυτή η υποβάθμιση αναδεικνύεται και ενισχύεται περαιτέρω αν λάβουμε υπόψη μας τρείς σημαντικούς δείκτες: κόστος φοιτητή, αριθμός μελών ΔΕΠ, συνολική χρηματοδότηση, σε κεντρικά και περιφερειακά πανεπιστήμια. Σε αυτούς τους τρείς δείκτες τα κεντρικά υπερισχύουν σημαντικά των περιφερειακών πανεπιστήμιων. Καλούμε όλα τα Όργανα Διοίκησης του Πανεπιστημίου (Συμβούλιο Ιδρύματος, Πρύτανη, Σύγκλητο) να αντιδράσουν άμεσα και αποφασιστικά σε αυτήν τη απόφαση του Υπουργείου Παιδείας δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το πρόβλημα υποβάθμισης των περιφερειακών πανεπιστημίων. Καλούμε τις Σχολές και τα Τμήματα να πάρουν θέση μέσω των Γενικών Συνελεύσεών τους, να προτείνουν και να υλοποιήσουν τρόπους αντίδρασης.

Στα πλαίσια αυτά καλούμε το Συμβούλιο Ιδρύματος και το Πρύτανη να συγκαλέσουν σύσκεψη των Περιφερειακών Πανεπιστημίων στην οποία να αναδείξουν το ζήτημα της υποβάθμισης τους και να δημιουργήσουν ένα κοινό μέτωπο των Περιφερειακών Πανεπιστημίων απέναντι στην υποβάθμιση τους σε σχέση με τα κεντρικά. Ας αναλάβουμε όλοι γόνιμες πρωτοβουλίες για την έναρξη διαλόγου στα Πανεπιστήμια και στην Κοινωνία που θα οδηγήσει στην διατύπωση μίας τεκμηριωμένης και ορθολογικής πρότασης για τα ζητήματα των εισακτέων και της διάρθρωσης και του περιεχομένου των πανεπιστημιακών σπουδών στην χώρα.


Ακαδημαϊκή Συμπαράταξη Μελών ΔEΠ Πανεπιστημίου Πατρών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου