ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Η «αυτοδιοίκηση της καθημερινότητας»


Η αυτοδιοίκηση της καθημερινότητας εμποδίζεται από τους διοικητικούς μηχανισμούς του κάθε δήμου που επιμένουν να εργάζονται στους δικούς τους ρυθμούς, με τις δικές τους πατέντες και να εξυπηρετούν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα, ερήμην την πολιτικής ηγεσίας του δήμου. Η κομματοκρατία δουλεύει στην ίδια κατεύθυνση (leo).
της Μαρίας Στρατηγάκη από τη Μεταρρύθμιση

Σίγουρα η αυτοδιοίκηση έχει να αντιμετωπίσει – στο επίπεδό της – μεγάλα θέματα. Σε δήμους όπως της Αθήνας, στην Αθήνα της κρίσης, η φροντίδα όσων πολιτών βρίσκονται σε αδυναμία είναι μείζον θέμα. Αλλά και η αποκομιδή των σκουπιδιών, για ένα δήμο, είναι μείζον θέμα. Και αρκετά άλλα είναι μείζονα θέματα. Όλα αυτά τα μείζονα θέματα συχνά μονοπωλούν την προσοχή μας, μονοπωλούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μονοπωλούν τον πολιτικό λόγο. Όμως, αυτά δεν πρέπει να οδηγούν στην υποβάθμιση τόσων άλλων, μικρότερων ίσως θεμάτων από την σκοπιά της παραδοσιακής πολιτικής ιεράρχησης, αλλά συχνά σημαντικότερων για πολλούς από εμάς, αφού έχουν να κάνουν με την απλή καθημερινότητά μας.

Η σπασμένη πλάκα πεζοδρομίου είναι μια λεπτομέρεια. Όμως αν σπάσεις το πόδι σου, είναι μείζον θέμα για σένα. Και πάντως σε ενοχλεί να έχεις να προσέχεις πού πατάς περπατώντας. Το να προσπαθείς να περπατήσεις ανάμεσα σε τραπεζάκια, στύλους, μηχανάκια πάνω στο πεζοδρόμιο συχνά απαιτεί ιδιαίτερη ευελιξία. Πόσω μάλλον αν σπρώχνεις το καροτσάκι του μωρού σου ή σέρνεις τη βαλίτσα σου, ακόμα περισσότερο αν έχεις περιορισμένη κινητικότητα.

Το να αντικρίζουμε τον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού μας ή του μαγαζιού μας γεμάτο με αντιαισθητικά «γκράφιτι» δεν είναι ό,τι το καλύτερο για το κέφι μας. Αυτό και πολλά άλλα είναι αυτά τα μικρά, οι λεπτομέρειες που μας αποθαρρύνουν μόλις πάμε να αγαπήσουμε την πόλη μας, την Αθήνα.

Να περιμένουμε τον δήμο με τις κεντρικές του υπηρεσίες να εντοπίσει τα προβλήματα; Μακάρι, αλλά είναι μάλλον χλωμό και συχνά αντικειμενικά δύσκολο. Ο δήμος οφείλει να οργανώσει τους τρόπους που λειτουργεί η πόλη. Να βοηθήσει και να στηρίξει το διαμερισματικό συμβούλιο, τις ομάδες εθελοντών και ενεργών πολιτών. Εκεί, στο επίπεδο της γειτονιάς, εκεί που ξέρουν τα προβλήματα, εκεί μπορούν να τα λύσουν.

Η αυτοδιοίκηση της καθημερινότητας σημαίνει να μπορούν να ενεργοποιηθούν με πόρους, με μέσα, με ανθρώπινο δυναμικό τα διαμερισματικά συμβούλια. Είναι πλέον ώριμο το αίτημα να ζωντανέψουν, να πάρουν αποφασιστικές αρμοδιότητες. Και παράλληλα, είναι ώριμες οι συνθήκες να ενεργοποιηθούν οι πολίτες σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά με την αρωγή του κεντρικού δήμου, να πάρουν πρωτοβουλίες για να βελτιώσουν τον μικρόκοσμό τους, την καθημερινότητά τους.

Δεν είναι αυτά τα θέματα, τα μεγάλα και τα σημαντικά για ολόκληρο τον Δήμο. Δεν θα μπουν σε κανένα δελτίο ειδήσεων, σε καμία πρώτη σελίδα εφημερίδας. Είναι αυτά όμως που μας «φτιάχνουν» ή μας «χαλάνε» κάθε μέρα. Είναι αυτά όμως, που συμβάλλουν στην ποιότητα της ζωής μας. Είμαι κι εγώ έτοιμη να βοηθήσω να γίνουν!.
Η Μαρία Στρατηγάκη είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος με τον Γ.Καμίνη, πρώην Γ.Γ. Ισότητας, αναπλ. καθηγήτρια Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου.

1 σχόλιο:

  1. Τη γνωρίζω από τη θητεία της στη ΓΓ Ισότητας. Ήταν προσηλωμένη στο σκοπό της, δούλευε μέχρι αργά, ήταν συνεργάσιμη και προσηνής με τους υπαλλήλους. Εκείνη έβαλε τις βάσεις για την έναρξη των έργων του ΕΣΠΑ της ΓΓ Ισότητας επιδιώκοντας ακούραστα συναντήσεις με δημάρχους, φορείς, πολιτικά πρόσωπα (κάτι όχι εύκολο). Είχε ελλείψεις ως μάνατζερ αλλά τα κατάφερνε μία χαρά πριν αντικατασταθεί από κάποια εκλεκτή του νικητή των εκλογών του Ιουνίου 2012-κατά την ολέθρια, για τη λειτουργία του κράτους, συνήθεια. Τίμησε τη θέση της και αυτό έχει σημασία. Αν έμενα Αθήνα θα την ψήφιζα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή