ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Η «αυτοδιοίκηση της καθημερινότητας»


Η αυτοδιοίκηση της καθημερινότητας εμποδίζεται από τους διοικητικούς μηχανισμούς του κάθε δήμου που επιμένουν να εργάζονται στους δικούς τους ρυθμούς, με τις δικές τους πατέντες και να εξυπηρετούν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα, ερήμην την πολιτικής ηγεσίας του δήμου. Η κομματοκρατία δουλεύει στην ίδια κατεύθυνση (leo).
της Μαρίας Στρατηγάκη από τη Μεταρρύθμιση

Σίγουρα η αυτοδιοίκηση έχει να αντιμετωπίσει – στο επίπεδό της – μεγάλα θέματα. Σε δήμους όπως της Αθήνας, στην Αθήνα της κρίσης, η φροντίδα όσων πολιτών βρίσκονται σε αδυναμία είναι μείζον θέμα. Αλλά και η αποκομιδή των σκουπιδιών, για ένα δήμο, είναι μείζον θέμα. Και αρκετά άλλα είναι μείζονα θέματα. Όλα αυτά τα μείζονα θέματα συχνά μονοπωλούν την προσοχή μας, μονοπωλούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μονοπωλούν τον πολιτικό λόγο. Όμως, αυτά δεν πρέπει να οδηγούν στην υποβάθμιση τόσων άλλων, μικρότερων ίσως θεμάτων από την σκοπιά της παραδοσιακής πολιτικής ιεράρχησης, αλλά συχνά σημαντικότερων για πολλούς από εμάς, αφού έχουν να κάνουν με την απλή καθημερινότητά μας.

Η σπασμένη πλάκα πεζοδρομίου είναι μια λεπτομέρεια. Όμως αν σπάσεις το πόδι σου, είναι μείζον θέμα για σένα. Και πάντως σε ενοχλεί να έχεις να προσέχεις πού πατάς περπατώντας. Το να προσπαθείς να περπατήσεις ανάμεσα σε τραπεζάκια, στύλους, μηχανάκια πάνω στο πεζοδρόμιο συχνά απαιτεί ιδιαίτερη ευελιξία. Πόσω μάλλον αν σπρώχνεις το καροτσάκι του μωρού σου ή σέρνεις τη βαλίτσα σου, ακόμα περισσότερο αν έχεις περιορισμένη κινητικότητα.

Το να αντικρίζουμε τον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού μας ή του μαγαζιού μας γεμάτο με αντιαισθητικά «γκράφιτι» δεν είναι ό,τι το καλύτερο για το κέφι μας. Αυτό και πολλά άλλα είναι αυτά τα μικρά, οι λεπτομέρειες που μας αποθαρρύνουν μόλις πάμε να αγαπήσουμε την πόλη μας, την Αθήνα.

Να περιμένουμε τον δήμο με τις κεντρικές του υπηρεσίες να εντοπίσει τα προβλήματα; Μακάρι, αλλά είναι μάλλον χλωμό και συχνά αντικειμενικά δύσκολο. Ο δήμος οφείλει να οργανώσει τους τρόπους που λειτουργεί η πόλη. Να βοηθήσει και να στηρίξει το διαμερισματικό συμβούλιο, τις ομάδες εθελοντών και ενεργών πολιτών. Εκεί, στο επίπεδο της γειτονιάς, εκεί που ξέρουν τα προβλήματα, εκεί μπορούν να τα λύσουν.

Η αυτοδιοίκηση της καθημερινότητας σημαίνει να μπορούν να ενεργοποιηθούν με πόρους, με μέσα, με ανθρώπινο δυναμικό τα διαμερισματικά συμβούλια. Είναι πλέον ώριμο το αίτημα να ζωντανέψουν, να πάρουν αποφασιστικές αρμοδιότητες. Και παράλληλα, είναι ώριμες οι συνθήκες να ενεργοποιηθούν οι πολίτες σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά με την αρωγή του κεντρικού δήμου, να πάρουν πρωτοβουλίες για να βελτιώσουν τον μικρόκοσμό τους, την καθημερινότητά τους.

Δεν είναι αυτά τα θέματα, τα μεγάλα και τα σημαντικά για ολόκληρο τον Δήμο. Δεν θα μπουν σε κανένα δελτίο ειδήσεων, σε καμία πρώτη σελίδα εφημερίδας. Είναι αυτά όμως που μας «φτιάχνουν» ή μας «χαλάνε» κάθε μέρα. Είναι αυτά όμως, που συμβάλλουν στην ποιότητα της ζωής μας. Είμαι κι εγώ έτοιμη να βοηθήσω να γίνουν!.
Η Μαρία Στρατηγάκη είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος με τον Γ.Καμίνη, πρώην Γ.Γ. Ισότητας, αναπλ. καθηγήτρια Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου.

1 σχόλιο:

  1. Τη γνωρίζω από τη θητεία της στη ΓΓ Ισότητας. Ήταν προσηλωμένη στο σκοπό της, δούλευε μέχρι αργά, ήταν συνεργάσιμη και προσηνής με τους υπαλλήλους. Εκείνη έβαλε τις βάσεις για την έναρξη των έργων του ΕΣΠΑ της ΓΓ Ισότητας επιδιώκοντας ακούραστα συναντήσεις με δημάρχους, φορείς, πολιτικά πρόσωπα (κάτι όχι εύκολο). Είχε ελλείψεις ως μάνατζερ αλλά τα κατάφερνε μία χαρά πριν αντικατασταθεί από κάποια εκλεκτή του νικητή των εκλογών του Ιουνίου 2012-κατά την ολέθρια, για τη λειτουργία του κράτους, συνήθεια. Τίμησε τη θέση της και αυτό έχει σημασία. Αν έμενα Αθήνα θα την ψήφιζα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή