ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Ποιο είναι το απολιτίκ;


Με αφορμή τη  συζήτηση στο χώρο των «58» γύρω από το πολιτίκ ή απολιτίκ παλιών και νέων κομμάτων, ο φίλος μας Ηλίας Ευθυμιόπουλος έκανε μια παρέμβαση την οποία αναδημοσιεύω με την άδειά του. Τη θεώρησα ιδιαίτερα χρήσιμη στο δημόσιο διάλογο.

του Ηλία Ευθυμιόπουλου

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί ο σύντροφος Δερβένης όταν ομιλεί περί θέσεων. Εγώ περί τα 30 χρόνια στη Κεντροαριστερά δεν αντελήφθην ποτέ μα ποτέ καμιά θέση ας πούμε για το ζήτημα της γεωργίας, της τεχνολογίας ή της ανάπτυξης. Κάποτε, σε ένα περιφερειακό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που είχα συμμετάσχει ως συντονιστής της ομάδας εργασίας για το περιβάλλον, δεν κατάφερα ούτε καν να βρω που πήγαν τα κείμενα που είχαμε δουλέψει. Θέλω να πω πως ποτέ κανένα κόμμα στην Ελλάδα δεν είχε θέσεις (θέσεις σοβαρές που να προκύπτουν από συστήματα/ομάδες παραγωγής σκέψης, να φιλτράρονται στη συνέχεια από τις συλλογικότητες και τέλος να έρχονται ως ώριμα σενάρια πολιτικής προς τα αντίστοιχα κομματικά - κοινοβουλευτικά όργανα). Όλα τα σχετικά κείμενα, όταν και όποτε παρήχθησαν, ήταν αποτέλεσμα ad hoc  αντιδράσεων σε θέματα συγκυρίας που πάντα ετίθεντο από κάποιους τρίτους.

Για να ξανάρθω στο παράδειγμα της γεωργίας, η πολιτική για το βαμβάκι, το γάλα ή τα αλιευτικά σκάφη ήταν πάντα το καθυστερημένο αποτέλεσμα μιας "πολιτικής των Βρυξελλών" στην οποία ούτε συμμετείχαμε, ούτε θέλαμε να συμμετάσχουμε. Στη σύντομη περίοδο που διετέλεσα υφυπουργός, είχα μείνει έκπληκτος από το χρόνο που είχε αφιερώσει προσωπικά ο τότε πρωθυπουργός της Σουηδίας Γκόραν Πέρσον σε μια διακρατική επιτροπή για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Εγώ βρέθηκα ως εκπρόσωπος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, σχεδόν από σπόντα. Ο Γκόραν Πέρσον, ο Ντελόρ, ο Σούλτς και ο Βερχόφσταντ, είναι πράγματι πολιτικοί.  

Το απολιτίκ στοιχείο είναι δυστυχώς αυτό που κατ εξοχήν χαρακτήρισε όχι τα ποτάμια και τους 58, αλλά τους  συντεταγμένους χώρους της δικής μας Κεντροαριστεράς που όφειλαν να είναι παραγωγοί πολιτικής σκέψης και αντίληψης. Αντ’ αυτών, προώθησε τον Τσοχατζόπουλο και τον Κατσιφάρα. Όχι ως extreme προσωπικότητες. Αυτό λίγο ενδιαφέρει. Αλλά ως πρότυπα της καθ ημάς νεωτερικότητας, όπως αυτή συνελήφθη από τον Ανδρέα και δυστυχώς συνεχίζει να συντηρείται σε μεγάλο βαθμό  εντός  του χώρου που θα θέλαμε να ανασυγκροτήσουμε. Εκεί χάθηκε το στοίχημα. Στην ανάδυση του  καρακιτσαριού που μας αυτοσυστήθηκε ως πολιτικό και όχι στις ατελείς πράγματι απόπειρες των ελίτ που αν μη τι άλλο προσφέρουν τουλάχιστον μια στοιχειώδη αισθητική ανακούφιση. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου