ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Ποιο είναι το απολιτίκ;


Με αφορμή τη  συζήτηση στο χώρο των «58» γύρω από το πολιτίκ ή απολιτίκ παλιών και νέων κομμάτων, ο φίλος μας Ηλίας Ευθυμιόπουλος έκανε μια παρέμβαση την οποία αναδημοσιεύω με την άδειά του. Τη θεώρησα ιδιαίτερα χρήσιμη στο δημόσιο διάλογο.

του Ηλία Ευθυμιόπουλου

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί ο σύντροφος Δερβένης όταν ομιλεί περί θέσεων. Εγώ περί τα 30 χρόνια στη Κεντροαριστερά δεν αντελήφθην ποτέ μα ποτέ καμιά θέση ας πούμε για το ζήτημα της γεωργίας, της τεχνολογίας ή της ανάπτυξης. Κάποτε, σε ένα περιφερειακό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που είχα συμμετάσχει ως συντονιστής της ομάδας εργασίας για το περιβάλλον, δεν κατάφερα ούτε καν να βρω που πήγαν τα κείμενα που είχαμε δουλέψει. Θέλω να πω πως ποτέ κανένα κόμμα στην Ελλάδα δεν είχε θέσεις (θέσεις σοβαρές που να προκύπτουν από συστήματα/ομάδες παραγωγής σκέψης, να φιλτράρονται στη συνέχεια από τις συλλογικότητες και τέλος να έρχονται ως ώριμα σενάρια πολιτικής προς τα αντίστοιχα κομματικά - κοινοβουλευτικά όργανα). Όλα τα σχετικά κείμενα, όταν και όποτε παρήχθησαν, ήταν αποτέλεσμα ad hoc  αντιδράσεων σε θέματα συγκυρίας που πάντα ετίθεντο από κάποιους τρίτους.

Για να ξανάρθω στο παράδειγμα της γεωργίας, η πολιτική για το βαμβάκι, το γάλα ή τα αλιευτικά σκάφη ήταν πάντα το καθυστερημένο αποτέλεσμα μιας "πολιτικής των Βρυξελλών" στην οποία ούτε συμμετείχαμε, ούτε θέλαμε να συμμετάσχουμε. Στη σύντομη περίοδο που διετέλεσα υφυπουργός, είχα μείνει έκπληκτος από το χρόνο που είχε αφιερώσει προσωπικά ο τότε πρωθυπουργός της Σουηδίας Γκόραν Πέρσον σε μια διακρατική επιτροπή για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Εγώ βρέθηκα ως εκπρόσωπος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, σχεδόν από σπόντα. Ο Γκόραν Πέρσον, ο Ντελόρ, ο Σούλτς και ο Βερχόφσταντ, είναι πράγματι πολιτικοί.  

Το απολιτίκ στοιχείο είναι δυστυχώς αυτό που κατ εξοχήν χαρακτήρισε όχι τα ποτάμια και τους 58, αλλά τους  συντεταγμένους χώρους της δικής μας Κεντροαριστεράς που όφειλαν να είναι παραγωγοί πολιτικής σκέψης και αντίληψης. Αντ’ αυτών, προώθησε τον Τσοχατζόπουλο και τον Κατσιφάρα. Όχι ως extreme προσωπικότητες. Αυτό λίγο ενδιαφέρει. Αλλά ως πρότυπα της καθ ημάς νεωτερικότητας, όπως αυτή συνελήφθη από τον Ανδρέα και δυστυχώς συνεχίζει να συντηρείται σε μεγάλο βαθμό  εντός  του χώρου που θα θέλαμε να ανασυγκροτήσουμε. Εκεί χάθηκε το στοίχημα. Στην ανάδυση του  καρακιτσαριού που μας αυτοσυστήθηκε ως πολιτικό και όχι στις ατελείς πράγματι απόπειρες των ελίτ που αν μη τι άλλο προσφέρουν τουλάχιστον μια στοιχειώδη αισθητική ανακούφιση. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου