ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Ποιος είναι ο στόχος




του Δημήτρη Κουμάνταρου

Η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και η οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, βρίσκεται ή θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα ακόλουθα μεταξύ άλλων προβλήματα:

-Πως θα ανακουφιστεί εκείνο το μεγάλο τμήμα των συμπολιτών μας που  ζει στην ανέχεια.

-Πως σε μια χρεωκοπημένη χώρα, που ο δημόσιος προϋπολογισμός της εξακολουθεί να είναι μετέωρος, θα διαχειριστεί α)το ζήτημα της φορολογίας, τη μείωση της άδικης κι αντιπαραγωγικής φορολόγησης, τη μείωση της μεγάλης και μικρής φοροδιαφυγής, β) τον εξορθολογισμό των δημόσιων δαπανών δίχως τη συρίκνωση του κοινωνικού κράτους και τη διεύρυνση της ανεργίας.

-Πως θα πετύχει τα βέλτιστα αποτελέσματα σε μια διαπραγάτευση με τους δανειστές μας, έτσι ώστε και το συνολικό δημόσιο χρέος να είναι βιώσιμο και η τρέχουσα αποπληρωμή του να μη γονατίζει κι άλλο τη χώρα.

-Ποιά διεθνή αιτήματα πρέπει να διατυπώσει και ποιές διεθνείς συμμαχίες να χτίσει, για την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος.

-Πως μπορεί άμεσα και μεσομακροπρόθεσμα να αναταχθεί η παραγωγική-οικονομική δραστηριότητα και να μειωθεί η ανεργία.

-Πως μπορεί άμεσα και μεσομακροπρόθεσμα να βελτιωθεί η λειτουργία του ημιδιαλυμένου κρατικού μηχανισμού.

-Πως μπορεί άμεσα και μεσομακροπρόθεσμα να υπάρξει μια ανάταξη και μια αναγέννηση σε όλα ανεξαίρετα τα πεδία της δημόσιας ζωής μας, που σήμερα βασανίζεται από την αδικία, την προχειρότητα, την αναξιοκρατία, την ευτέλεια.

Είναι τόσο μεγάλη η συσσωρευμένη για πολλά χρόνια κακή διαχείρηση και τόσο αντίξοες οι τωρινές συνθήκες, που για να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα, χρειάζεται πολύ συγκεκριμένη, διεισδυτική κι αποτελεσματική δουλειά.  Και για αυτή τη δουλειά χρειάζεται η συνέργεια ό,τι καλύτερου σε ανθρώπινο δυναμικό διαθέτει αυτός ο τόπος. 

Ποιοί είναι οι πιο άξιοι, ικανοί και δίκαιοι, ως επικεφαλής, ως επιτελεία, ως συστρατευμένοι, για να ηγηθούν και να προωθήσουν μια τέτοια πρωτόγνωρη και τιτάνια πανεθνική προσπάθεια;  Ανήκουν αυτοί σε ένα κόμμα, σε δύο κόμματα, στη μια ή στην άλλη αντίπαλη παράταξη;  Ή υπάρχουν διάσπαρτοι αναμεσά μας, κυρίως έξω και δευτερευόντως μέσα σε όλα τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα;

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται κατεπειγόντως ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα σωτηρίας, ανόρθωσης.  Και τη συνεργασία όσων κατανοούν την κρισιμότητα της κατάστασης για την επεξεργασία και την υλοποίηση αυτού του προγράμματος.  Αυτό πρακτικά σημαίνει στόχευση για μια κυβέρνηση της ευρύτερης δυνατής εθνικής ενότητας, με εργαλεία- πρωθυπουργό, υπουργούς κι επιτελεία- τους κατά κρίση (πως αλλιώς;) ικανότερους κι εντιμότερους συμπολίτες μας.

Και ποιά πολιτική θα υπηρετήσει αυτή η κυβέρνηση;  Μα τη «σοσιαλιστική», «φιλελεύθερη», εξυπηρέτηση των συμφερόντων της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που είναι η δημοκρατική, δημιουργική, ενωτική και δίκαιη ΣΩΤΗΡΙΑ κι ΑΝΟΡΘΩΣΗ της χώρας.

Δημήτρης Κουμάνταρος

Αθήνα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου