ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ωρα μηδέν για το ασφαλιστικό μας μέλλον


Δημήτρης Ν. Πατσάκης

Θλίβομαι,κυριολεκτικά, παρατηρώντας τα πρωτοσέλιδα του Τύπου που αναρτώνται καθημερινά στα σημεία πώλησης. «Ξύλινοι» τίτλοι, που προαναγγέλουν «σφαγές», «εξαθλίωση», «πείνα», «αναλγησία» και άλλες δυσάρεστες καταστάσεις.
Το 50% σχεδόν της σχετικής θεματογραφίας αφορά στο Ασφαλιστικό πρόβλημα και τις επιπτώσεις της διαχρονικής αδιαφορίας, απραξίας, εμβαλωματικών «λύσεων» και συνολικά εγκληματικής συνέργειας σε βάρος της πλειοψηφίας όσων ουσιαστικά δεν φέρουν ευθύνη για την τραγική κατάσταση που βιώνουμε.
Το κακό βρίσκεται στο ότι οι αναφορές περιορίζονται κατα πλειοψηφία σε κλάδους «ευγενών» ασφαλισμένων, των οποίων το καθεστώς ασφάλισης (όροι & προϋποθέσεις, εισφορές, αναλογιστικά αποτελέσματα κ.ά) απέχει παρασάγγας από αυτό των «πληβείων».
Ακόμη χειρότερα, η σιωπή για τις εντός των «ενιαίων» ταμείων ασφάλισης σκανδαλώδεις διαφοροποιήσεις, σε ύψος συντάξεων, «εφ’άπαξ» και προϋποθέσεις, επιτείνει την θλίψη για την ένδεια της ειλικρίνειας.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός, πόσοι γνωρίζουν τις διαφορές που υφίστανται εντός του Ι.Κ.Α. μεταξύ της πλειοψηφίας των ασφαλισμένων του και των «ξενομπατών» από ασφαλιστικούς οργανισμούς(ΤΕΑΠΟΚΑ), προσωπικού Ι.Δ. του Δημοσίου, Τράπεζες, Δ.Ε.Κ.Ω, κ.ά;
Πόσοι π.χ. γνωρίζουν πως σε αρκετές ομάδες προνομιούχων ασφαλισμένων, η θεμελιώδης σχέση μεταξύ ενεργών-συνταξιούχων έχει προ πολλού ανατραπεί, ακόμη και με αρνητικό πρόσημο;
Ιδιαίτερα σε κλάδους όπου η ασφάλιση προϋποθέτει κατοχή επαγγελματικής άδειας (Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε, Ταμείο Νομικών, Τ.Σ.Α.Υ κ.ά), η σταθερή εισφορά, αποσυνδεδεμένη από τα εισοδήματα που δηλώνουν από την άσκηση του επαγγέλματος, συμπληρούμενη από τους πάλαι ποτέ υπέρογκους «κοινωνικούς» πόρους, η κατάσταση είναι «B.L.R».
Ας μην αυταπατώμεθα, τα πράγματα δεν είναι απλώς άσχημα.Δυστυχώς είναι πολύ χειρότερα.
Σε αντίθεση με όλα αυτά, οι προβλέψεις και οι προθεσμίες της ισχύουσας ασφαλιστικής νομοθεσίας, εξακολουθούν να ευνοούν την πρόσκαιρη έξοδο, με την α΄ή β΄ προϋπόθεση, δεκάδων χιλιάδων έμπειρων θεωρητικά, πλην ανασφαλών (η και «κουρασμένων») εργαζομένων.
Εξάλλου, η μείωση του προσωπικού του Δημοσίου, σε συντριπτικό βαθμό οφείλεται στις προαναφερόμενες συνταξιοδοτήσεις και όχι σε αποχωρήσεις λόγω κατάργησης οργανικών θέσεων.
Συμπερασματικά, η επιβάρυνση του συνόλου της κοινωνίας, εκούσης-ακούσης, από την εκπλήρωση της υποχρέωσης καταβολής σύνταξης σε δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχων ηλικίας μικρότερης των 60 ετών, εξαιτίας και του προσδόκιμου ζωής (το οποίο «επιμένει» να βρίσκεται στα επίπεδα Ιαπωνίας και Σκανδιναυικών χωρών, παρά τα όντως σκληρα εισοδηματικά μέτρα), θα είναι ακόμη μεγαλύτερη σε βάθος χρόνου.
Κατά συνέπεια, δικαιούμαι να ερωτήσω «Πού βαδίζουμε,Κύριοι;».

Μέτρα όπως η ενιαία εισφορά για κύρια και επικουρική , η αυστηρή τήρηση των κατωτάτων ηλικιακών ορίων σύνταξης, ο υπολογισμός της τελευταίας βάσει «ατομικών λογαριασμών», η απόδοση των «εφ’άπαξ» έναντι του προϊόντος της «επένδυσης» (και όχι με ανα-διανομή των εισπράξεων) προσκρούει, αφενός στο πολιτικό κόστος, αφετέρου στην βλακώδη και ανιστόρητη στάση της πλειοψηφίας των πολιτικών μειρακίων και της εκλογικής τους πελατείας. Με αυτά όμως τα μυαλά, «το κάψαμε το Ασφαλιστικό, πατριώτες».....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου