ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Αριστερά: O Δηλιγιάννης μέσα της.


του Παναγιώτη Πασπαλιάρη

«Κάτω τα χέρια από τους δημοσίους, όχι στην αξιολόγησή τους, όχι στον ξενόφερτο έλεγχο των οικονομικών, όχι στο ξεπούλημα της χώρας, όχι στους πλουτοκράτες, τουλάχιστον όσους είναι κόντρα με εμάς, κάτω ο ΕΝΦΙΑ, κάτω οι φόροι, και εν τέλει κάτω η κυβέρνηση».

Μα είναι αυτή η αριστερά; Πότε ξέχασε η αριστερά τον κανόνα της ισότητας; Πότε υπερασπίστηκε τα προνόμια μιας κάστας ανθρώπων ενάντια στο σύνολο; Που ακούστηκε να υπάρχουν 1,5 εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα και η αριστερά να ξεσηκώνεται για 500 δημοσίους της ΕΡΤ; Δεν είναι η αριστερά που κατήργησε τους τίτλους Ευγενίας; Πώς διανοείται σήμερα να έχει στους κόλπους της πανεπιστημιακούς, γιατρούς, εφοριακούς, πολεοδόμους, δικαστικούς, διπλωματικούς και εσχάτως στρατιωτικούς που πήραν τη θέση από τον παππού και τον προπάππου τους και θα τη δώσουν στο γιο, τον γαμπρό ή την κόρη τους;

Ποτέ ήταν η αριστερά εναντίον των φόρων και μάλιστα των άμεσων, πότε ήταν ξενοφοβική, ποτέ ήταν υπέρ της χρεοκοπίας μιας χώρας, ποτέ είπε όχι στην αλληλεγγύη άλλων χωρών, έστω κι αν η αλληλεγγύη αυτή σήμαινε θυσίες για το λαό; Αυτή δεν είναι αριστερά, ούτε καν η αριστερά όπως την έχει στο μυαλό του κάποιος Τσίπρας. Αυτή είναι δαιμονισμένη αριστερά και ο «οξαποδώ» ονομάζεται «Δηλιγιαννισμός».

Ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ο πρωθυπουργός που μας οδήγησε στη χρεοκοπία του 1893 και την οδυνηρή ήττα του 1897, ήταν γιος και εγγονός κοτζαμπάσηδων. Στο κόμμα του, το «Εθνικόν» μαζεύτηκαν όλοι σχεδόν οι ξεπεσμένοι όμοιοί του. Ξεπεσμένοι γιατί και ο Όθωνας δεν τους έδωσε τίτλους Ευγενίας όπως ζητούσαν ούτε τους επέτρεψε να συνεχίσουν να εισπράττουν φόρους, όπως επί τουρκοκρατίας. Έτσι κι αυτοί προσαρμόστηκαν στον κοινοβουλευτισμό κι έκαναν ακριβώς αυτό που ήξεραν από τους πατεράδες τους: Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να αλώσουν το κράτος και το δημόσιο ταμείο.

Η μέθοδός τους ήταν η άρνηση σε ότι έκανε ο αντίπαλός τους, δηλαδή ο Τρικούπης. «Κάτω οι φόροι, κάτω η κυβέρνηση» ήταν το σύνθημά τους. Υπόσχονταν τα πάντα στους πάντες και ήρθε σε εαυτούς μια πανσπερμία από την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά. Όλοι οι δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση. Κι όλοι με την ίδια αξίωση: μια σύνταξη, μιαν αργομισθία στο δημόσιο. Τούτο ήταν το μόνο που μπορούσαν να υποσχεθούν πια οι ξεπεσμένοι κοτζαμπάσηδες. Να φάνε κι αυτοί κάτι, να φάμε εμείς περισσότερα, τέλος πάντων «μαζί να τα φάμε», αφού το κράτος μας ανήκει.

Μετά τη δολοφονία του Δηλιγιάννη, το σύστημά του και οι άνθρωποί του μετακόμισαν στον Βενιζέλο (1910). Ήταν το κακό στοιχείο του Βενιζελισμού, αυτό που ανάγκασε τον κατά τα άλλα φωτισμένο ηγέτη να γράψει στο Σύνταγμα τη γνωστή απαγόρευση απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων. Ήταν αυτό που τον οδήγησε σε ακρότητες έναντι της άλλης παράταξης, που είχε εξίσου μολυνθεί από τον ίδιο ιό.

Μετά τον Βενιζέλο και μετά τον πόλεμο, η τρίτη γενιά κληρονομικά πέρασε στη δημοκρατική παράταξη (1950). Ο αγώνας για την εξουσία και την κατάληψη του κράτους βρήκε μια όμορφη λέξη. Έγινε «ο ανένδοτος». Ύστερα ήρθε η χούντα κι ύστερα ξαναγεννήθηκε ο Δηλιγιαννισμός πιο δυνατός και πιο ευφάνταστος από ποτέ. Το 1980 η κοινωνία τορνεύτηκε πάλι από τα αριστερά και από τα δεξιά. Ο αντικαραμανλισμός και η άρνηση των πάντων προεκλογικά, ακόμα και της ΕΟΚ, έγινε Παπανδρεϊσμός, ο,τι πιο πιστό μέχρι σήμερα στο παλιό εκείνο πρότυπο του 1880.

Η οικονομική πολιτική, οι χρεοκοπίες που εκδηλώνονταν σε υποτιμήσεις, η εξωτερική πολιτική της «μικράς πλην τιμίας» Ελλάδος, ακόμα και τα συνθήματα όπως το αλήστου μνήμης «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» δεν είχαν σχέση με τον σοσιαλισμό. Ήταν όμως σαν δυο σταγόνες νερό με το DNA του Εθνικού Κόμματος του Δηλιγιάννη. Οι τέταρτης γενιάς δημόσιοι υπάλληλοι έδωσαν σε λαϊκά παιδιά σαν τον Τσοχατζόπουλο, τον Λαλιώτη, τον Ρέππα, τον Πετσάλνικο το χρίσμα του νέο-κοτζαμπάση. Τούτοι έγραψαν στο Σύνταγμα νέες αξιώσεις με το πρόσχημα του συνδικαλισμού. Φούσκωσαν το ΠΑΣΟΚ με νέες αθρόες προσλήψεις στο δημόσιο.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Οι πέμπτης γενιάς Δηλιγιαννικοί, πολλοί από πάππου προς πάππου στελέχη του δημοσίου τομέα ή επιχειρηματίες βδέλλες και πάλι του δημοσίου, αποφάσισαν να αλλάξουν κοτζαμπάσηδες. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να βλέπουν μεν οι Βούτσηδες και οι Στρατούληδες τη διαφθορά των πολιτικών τους αντιπάλων, των κοτζαμπάσηδων του δεξιού Δηλιγιαννισμού, αλλά να μη βλέπουν τη διαφθορά των εφοριακών, των πολεοδόμων, των γιατρών, των δικαστικών.

Μα τούτοι οι διεφθαρμένοι δημόσιοι λειτουργοί, έταξαν στους Συριζαίους σε προσωπικές ακροάσεις, και με πολύ θυμό δήθεν για το ΠΑΣΟΚ που τους πρόδωσε, τη θέση εκείνων που γέρασαν και κλείστηκαν πίσω από πανύψηλα τείχη στο Λεωνίδιο και το Άστρος Κυνουρίας, στην Καστοριά και την Αττική, ένας μάλιστα στον Κορυδαλλό. Έρχονται οι νέοι ιδιοκτήτες του κράτους. Οι νέοι κοτζαμπάσηδες για να στελεχώσουν οτιδήποτε ανάμεσα σε ένα υπουργείο και ένα ακριτικό νοσοκομείο.

Ευτυχώς που μετά την ισότητα, την αντίθεση προς τις αριστοκρατίες, την αλληλεγγύη των λαών, τον ορθολογισμό και τα τόσα άλλα κάστρα της αριστεράς, ο Τσίπρας αποφάσισε να ρίξει και αυτό του ιστορικού υλισμού, κάνοντας πνευματικές αναζητήσεις στο Άγιο Όρος. Ίσως εκεί ανακαλύψει την αξία του εξορκισμού. Ίσως οι παππάδες διαβάσουν μια μέρα την αριστερά και βγει ο Δηλιγιάννης από μέσα της.

Ίσως πάλι με τους τόσους παραλογισμούς της αριστεράς σήμερα, κάποιοι από όσους σκέφτονται ακόμα αριστερά, ενωθούν με το ριζοσπαστικό κέντρο και την ορθολογική δεξιά, ώστε όλοι μαζί να προσπαθήσουν να πνίξουν τον Δηλιγιαννισμό τώρα, πριν ξαναφουσκώσει και πριν μας ξαναοδηγήσει σε χρεοκοπίες και εθνικές αποτυχίες. Καταργώντας ασφαλώς τα προνόμια των δημοσίων, εξισώνοντας τα όρια συνταξιοδότησης και τις κοινωνικές παροχές, εγγράφοντας στο σύνταγμα κανόνες αξιολόγησης και απαλείφοντας τον όρο περί μη απόλυσης. Εισάγοντας τέτοιες προδιαγραφές στην πρόσληψή στο δημόσιο τομέα, που θα καταργήσουν στην πράξη το νεποτισμό.

Εκτός και αν στον τόπο αυτό, και στους ανθρώπους που τον κατοικούν δεν αξίζει κάποια μέρα ένα κράτος αρωγός του πολίτη και όχι δυνάστης του.   

3 σχόλια:

  1. τα χειροτερα κομματα ειναι ο συριζα και η χρυση αυγη.το καλυτερο το πασοκ.τελειοσ ουδεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και λίγα λέει. Δυστυχώς σήμερα η χώρα μας αντιμετωπίζει όχι απλά μια χρεωκοπία αλλά έναν (πιθανό) εμφύλιο (βλέπε Ουκρανία). Οι Έλληνες πατριώτες πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, δημαγωγοί πάντα θα υπάρχουν !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή