ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Δεσμεύσεις και όχι υποσχέσεις.



O φίλος μου Γεράσιμος Γεωργάτος άντεξε να ακούσει την ομιλία του Α. Τσίπρα στη ΔΕΘ και δεν του έφτασε αυτό, έκανε και μια σύντομη αλλά πολύ καίρια κριτική. Το σημαντικό στην ομιλία του Τσίπρα είναι αυτά που δεν είπε και φυσικά έχουν να κάνουν με τα κολλήματα της πελατείας που αναζητά και δεν βρίσκει. Διαχωρισμός εκκλησίας κράτους, αντιρατσιστικός, εκλογικός νόμος, αξιολόγηση ΔΥ, δίκαιη κατανομή βαρών, συντεχνίες και προσοδούχους του δημοσίου, διαφθορά, παραγωγικότητα, ανάπτυξη, προσέλκυση κεφαλαίων κλπ. Απέφυγε να αναφερθεί στους ΔΥ. Δεν τόλμησε να τους τάξει αυξήσεις. Τους έκλεισε το μάτι και τους «υποσχέθηκε» να τους αφήσει ήσυχους. Όσοι το κατάλαβαν κοιμήθηκαν γλυκά. Οι άλλοι που δεν τόπιασαν, αγωνιούν. Χρειάζεται μια διόρθωση. Να μην τους θεωρεί δεδομένους.  (leo)

του Γεράσιμου Γεωργάτου


Ως προς την Ευρώπη παρουσίασε μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική δέσμη προτάσεων που τις περισσότερες θα μπορούσε να τις έχει αντιγράψει με παραλλαγές από το πρόγραμμα για τις ευρωεκλογές των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών: γενικώς επεκτατική πολιτική, αμοιβαιοποίηση του χρέους δηλ ευρωομόλογα, ποσοτική χαλάρωση, αντιστροφή της τάσης αποπληθωρισμού, κλπ. Πληρέστερο και ρεαλιστικότερο πακέτο προτάσεων είχε κάνει ο Ζακ Ντελόρ από το 2011, αν θυμάμαι καλά, μέσω του ιδρύματος Bruegel. Μόνο που, δυστυχέστα για όλους μας, αυτή η πολιτική ηττήθηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές με τους συντηρητικούς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να έχουν και πάλι την πλειοψηφία στην Ευρώπη για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια. Άρα δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ή θα εφαρμοστούν κάποια ελάχιστα ως αποτέλεσμα συμβιβασμού και εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι συντηρητικοί με την πολιτική που οι ίδιοι ασκούν.

Για το εγχώριο σκηνικό, η πλειονότητα των οικονομικών προτάσεων προϋποθέτει την αλλαγή της πολιτικής στην Ευρώπη. (τέλος λιτότητας, αύξηση κατά 4 δις του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, 13ος μισθός, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, δωρεάν ρεύμα από την κρατική ΔΕΗ, κλπ). Παραλείπω ότι ο βασικός μισθός δεν επανέρχεται δια διατάγματος στα 751 ευρώ και το πρόβλημα που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο στις ΜμΕ και άλλα, για να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι.

Υποσχόμενος την άμεση έναρξη εφαρμογής τους μετά από εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά θα βρεθεί στην ίδια δυσμενή θέση με την κάθε σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία σε συντηρητικό ευρωπαϊκό περιβάλλον, (βλέπε και Γάλλους Σοσιαλιστές), μην μπορώντας να τηρήσει τα υποσχεμένα.

Συνεπώς, το κέντρο βάρους μιας πειστικής πρότασης θα έπρεπε να είναι στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις π.χ δημοκρατία, εκλογικός νόμος, δικαιώματα, διαχωρισμός εκκλησίας - κράτους, αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, κλπ, στη δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης π.χ ένστολοι, δικαστικοί, συντεχνιακές πρόσοδοι, κλπ, και φυσικά σε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης ανταγωνιστικό και εξωστρεφές σε συνδυασμό με τη δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος, περί των οποίων ουδέν.

Αφήνω ασχολίαστα τα περί διαβαλκανικής συνανάπτυξης που τα ακούμε από τη δεκαετία του 80 (μακάρι κάποτε να το καταφέρουν οι Βαλκάνιοι, που για την ώρα όμως έχουν ως προτεραιότητα την Ε.Ε) και τα περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και των άκαιρων οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία που χαϊδεύουν τον αντιδυτικισμό, αμφισβητούν την προσήλωση στην Ε.Ε και κεντρίζοντας την ονείρωξη της εθνικής ανεξαρτησίας και περηφάνιας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου