ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τάσος Μπουλμέτης

Τάσος Μπουλμέτης

Παρατηρητήριο

Καλά θα κάνεις, πατερούλη, να μην ανακατεύεσαι στις ζωές των άλλων και δη των παιδιών. Δεν είναι τα δικά σου. Το κράτος ας φροντίζει μόνο να υπάρχουν πραγματικά σχολεία και αληθινοί δάσκαλοι. Και να καταργήσει το ένα και μοναδικό βιβλίο. Εξάλλου τα περισσότερα κρατικά είναι άστοχα. Να είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι να μάθουν ό,τι και όπως θέλουν, ελεύθεροι να επιχειρούν. Τίποτε άλλο. Αν ο Στέλιος είχε την ευκαιρία να μάθει την τέχνη, αν τον άφηνες να ανοίξει αύριο μια δική του δουλειά, να βρει το δρόμο του, δεν θα σε είχε ανάγκη. Όπως σίγουρα δεν θα σε έχει η Ματίνα που θα ψηλώσει πολύ και δεν θα την φτάνεις. Δεν θα μπορείς να τους χειραγωγείς. Αν στέκει όμως σκυφτός πάντα θα κοιτάζει προς εσένα.

Athens Voice 3τσάντες έξω από ένα σχολείο κάπου στην Αθήνα

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το αριστεροδέξιο και πάντα φοβικό προς τη Δύση συνεχές, παλλόμενο αδιαλείπτως, γραπώνεται τώρα από την εθνική ταυτότητα και μετατοπίζεται πολιτικά δεξιά. Τα όσα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι φενάκη. Το κίνημα των αγανακτισμένων εκδικείται. Επιστρέφει ηττημένο, αβέβαιο και light. Η εξαπάτησή του παράγει το αντίθετο πολιτικό αποτέλεσμα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να του πάει κόντρα όταν δεν έχει χρήμα να μοιράσει;

Μήπως ήρθε ο καιρός της δεξιάς;

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Δεσμεύσεις και όχι υποσχέσεις.



O φίλος μου Γεράσιμος Γεωργάτος άντεξε να ακούσει την ομιλία του Α. Τσίπρα στη ΔΕΘ και δεν του έφτασε αυτό, έκανε και μια σύντομη αλλά πολύ καίρια κριτική. Το σημαντικό στην ομιλία του Τσίπρα είναι αυτά που δεν είπε και φυσικά έχουν να κάνουν με τα κολλήματα της πελατείας που αναζητά και δεν βρίσκει. Διαχωρισμός εκκλησίας κράτους, αντιρατσιστικός, εκλογικός νόμος, αξιολόγηση ΔΥ, δίκαιη κατανομή βαρών, συντεχνίες και προσοδούχους του δημοσίου, διαφθορά, παραγωγικότητα, ανάπτυξη, προσέλκυση κεφαλαίων κλπ. Απέφυγε να αναφερθεί στους ΔΥ. Δεν τόλμησε να τους τάξει αυξήσεις. Τους έκλεισε το μάτι και τους «υποσχέθηκε» να τους αφήσει ήσυχους. Όσοι το κατάλαβαν κοιμήθηκαν γλυκά. Οι άλλοι που δεν τόπιασαν, αγωνιούν. Χρειάζεται μια διόρθωση. Να μην τους θεωρεί δεδομένους.  (leo)

του Γεράσιμου Γεωργάτου


Ως προς την Ευρώπη παρουσίασε μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική δέσμη προτάσεων που τις περισσότερες θα μπορούσε να τις έχει αντιγράψει με παραλλαγές από το πρόγραμμα για τις ευρωεκλογές των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών: γενικώς επεκτατική πολιτική, αμοιβαιοποίηση του χρέους δηλ ευρωομόλογα, ποσοτική χαλάρωση, αντιστροφή της τάσης αποπληθωρισμού, κλπ. Πληρέστερο και ρεαλιστικότερο πακέτο προτάσεων είχε κάνει ο Ζακ Ντελόρ από το 2011, αν θυμάμαι καλά, μέσω του ιδρύματος Bruegel. Μόνο που, δυστυχέστα για όλους μας, αυτή η πολιτική ηττήθηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές με τους συντηρητικούς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να έχουν και πάλι την πλειοψηφία στην Ευρώπη για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια. Άρα δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ή θα εφαρμοστούν κάποια ελάχιστα ως αποτέλεσμα συμβιβασμού και εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι συντηρητικοί με την πολιτική που οι ίδιοι ασκούν.

Για το εγχώριο σκηνικό, η πλειονότητα των οικονομικών προτάσεων προϋποθέτει την αλλαγή της πολιτικής στην Ευρώπη. (τέλος λιτότητας, αύξηση κατά 4 δις του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, 13ος μισθός, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, δωρεάν ρεύμα από την κρατική ΔΕΗ, κλπ). Παραλείπω ότι ο βασικός μισθός δεν επανέρχεται δια διατάγματος στα 751 ευρώ και το πρόβλημα που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο στις ΜμΕ και άλλα, για να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι.

Υποσχόμενος την άμεση έναρξη εφαρμογής τους μετά από εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά θα βρεθεί στην ίδια δυσμενή θέση με την κάθε σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία σε συντηρητικό ευρωπαϊκό περιβάλλον, (βλέπε και Γάλλους Σοσιαλιστές), μην μπορώντας να τηρήσει τα υποσχεμένα.

Συνεπώς, το κέντρο βάρους μιας πειστικής πρότασης θα έπρεπε να είναι στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις π.χ δημοκρατία, εκλογικός νόμος, δικαιώματα, διαχωρισμός εκκλησίας - κράτους, αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, κλπ, στη δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης π.χ ένστολοι, δικαστικοί, συντεχνιακές πρόσοδοι, κλπ, και φυσικά σε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης ανταγωνιστικό και εξωστρεφές σε συνδυασμό με τη δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος, περί των οποίων ουδέν.

Αφήνω ασχολίαστα τα περί διαβαλκανικής συνανάπτυξης που τα ακούμε από τη δεκαετία του 80 (μακάρι κάποτε να το καταφέρουν οι Βαλκάνιοι, που για την ώρα όμως έχουν ως προτεραιότητα την Ε.Ε) και τα περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και των άκαιρων οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία που χαϊδεύουν τον αντιδυτικισμό, αμφισβητούν την προσήλωση στην Ε.Ε και κεντρίζοντας την ονείρωξη της εθνικής ανεξαρτησίας και περηφάνιας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου