ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Ο διεθνής ζόφος και το μήνυμα των αγορών


του Κώστα Καλλίτση από την Καθημερινή
Οι προβλέψεις είναι εξαιρετικά δύσκολες, ιδιαίτερα αν αφορούν το μέλλον -όπως έλεγε με χιούμορ ο Niels Bohr- αλλά το βέβαιο είναι ότι ο αποπληθωρισμός στην Ευρώπη, η μείωση τιμών σε διεθνή εμπορεύματα και η μείωση των τιμών του πετρελαίου, ψαλιδίζουν τις προσδοκίες για παγκόσμια ανάπτυξη και προκαλούν άγχος στις αγορές. Που, όπως επιβεβαιώνεται, εύκολα γίνεται πανικός στην αγέλη. Ακόμα και στις ΗΠΑ, τα κεφάλαια βγαίνουν από τις μετοχές (πρακτικά, μόνο όσες σχετίζονται με την επιδημία του ιού Εμπολα ανεβαίνουν...) αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο για να κρυφτούν, τα κρατικά ομόλογα – των οποίων, αν και λήγει το πρόγραμμα επαναγοράς της FED, οι αποδόσεις πέφτουν αντί να ανεβαίνουν.

Ο πυρήνας της ζοφερής διεθνούς κατάστασης βρίσκεται στην Ευρώπη. Μετά τα αρνητικά στοιχεία για τη βιομηχανική παραγωγή και τις εξαγωγές της Γερμανίας, την Τετάρτη ανακοινώθηκε μείωση της βιομηχανικής παραγωγής της Ευρωζώνης 1,8% τον Αύγουστο και, την Πέμπτη, απροσδόκητη μείωση των εξαγωγών της κατά 3%. Παράλληλα, ο αποπληθωρισμός προχωρά. Τον Σεπτέμβριο, η γενική άνοδος τιμών στην Ευρωζώνη ήταν μόνο 0,3% ενώ όλες οι προβλέψεις συγκλίνουν σε περαιτέρω μείωση, με συνέπειες που έχουν εξηγηθεί ήδη στη 10ετία του 1920: Οταν όλοι προσδοκούν πτώση τιμών, αναστέλλουν κάθε δραστηριότητα και περιμένουν την πτώση. Η στασιμότητα εμπεδώνεται.

Η κατάσταση επιβαρύνεται από τρεις αιτίες: (α) Η Γερμανία, αντί να αντλήσει διδάγματα, εμμένει με αδιαλλαξία στην πολιτική της απόλυτης πειθαρχίας και της λιτότητας. (β) Η ΕΚΤ, που μπορούσε εύκολα να κάνει ό,τι απαιτείται όταν το πρόβλημα ήταν η έλλειψη φτηνής ρευστότητας, δεν μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά όταν όλη η Ευρωζώνη είναι παγιδευμένη στον αποπληθωρισμό. Απαιτείται ταυτόχρονη δράση σε τρία επίπεδα: Δημοσιονομικό, ισορροπημένες μεταξύ ευρωπαϊκού Βορά και Νότου διαρθρωτικές αλλαγές, ρευστότητα από την ΕΚΤ. Ωστόσο, (γ) οι 3 ισχυρότερες δυνάμεις, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, όχι μόνο αδυνατούν να χαράξουν κοινή γραμμή ευρωπαϊκής πλεύσης αλλά ακολουθούν αποκλίνουσες πορείες, χωρίς καν να εμπιστεύονται η μία την άλλη. Οταν η διεθνής και η ευρωπαϊκή κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, αυτό που μία μικρή χώρα (που είναι σε ειδικό πρόγραμμα και έχει αδύναμη οικονομία) πρέπει να αποφύγει να κάνει, είναι να φερθεί σαν τον «μάγκα λαγό» στο γνωστό ανέκδοτο με το λιοντάρι.

Γιατί μπήκαμε σε Μνημόνιο; Επειδή οι αγορές αρνήθηκαν να μας δανείσουν και δεν υπήρχε εναλλακτική. Οι αγορές μας έστειλαν το εισιτήριο για το Μνημόνιο, αυτές θα εκδώσουν και το εξιτήριο.

Η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, τις είχαν τεστάρει κι είχαν πάρει το εξιτήριο, ενώ ήταν σε Μνημόνιο. Βγήκαν στις αγορές πολύ πριν βγουν από τα Μνημόνια και είχαν δανειστεί από αυτές όλα τα κεφάλαια που θα χρειάζονταν για τον πρώτο χρόνο από τη λήξη του Μνημονίου τους. Τα υπόλοιπα, οι αποφάσεις του ΔΝΤ και του Eurogroup, ήταν τυπικές διαδικασίες – ασφαλώς, χωρίς σαφή υπονοούμενα από τους εταίρους («παίρνετε μεγάλη και αχρείαστη ευθύνη»...) και, βεβαιότατα, χωρίς νταραβέρια του τύπου «θα χάσουμε τις εκλογές και θα ’χετε να κάνετε με άλλη κυβέρνηση».
Τι έκαναν οι καθ’ ημάς ιθύνοντες;

Πρώτον, έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν. Δανειστήκαμε 3 δισ. για 5ετία με 4,95% (τριπλάσιο από της Πορτογαλίας) σε μια περίοδο άκρατης διεθνούς ευφορίας, μετά ζητήσαμε 3 δισ. και μας έδωσαν μόνο τα μισά, ενώ η δευτερογενής αγορά ομολόγων πάντα έδειχνε ότι δεν αρέσουμε: Ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστική ζήτηση για τα ελληνικά ομόλογα. Παρότι το 85% του χρέους μας το κατέχουν δημόσιοι φορείς του εξωτερικού, δηλαδή έχει αποσυρθεί από την αγορά, οι αγορές έβλεπαν κίνδυνο στην Ελλάδα. Η Αθήνα ήθελε να βλέπει λαμπερά success stories. Δεύτερο και χειρότερο, παρά την απροθυμία των αγορών να μας δανείσουν, άρχισαν οι λεονταρισμοί, διαλαλώντας ότι θα βγούμε από το Μνημόνιο και αγωνιστικά θα βρούμε από τις αγορές τα κεφάλαια που χρειαζόμαστε. Αποτέλεσμα ήταν ότι το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου, από 5,47% στις αρχές Σεπτεμβρίου, μετά τις σχετικές διακηρύξεις στη ΔΕΘ άρχισε να σκαρφαλώνει και μάλιστα να ξεπεράσει το 8% προ ημερών. Οι αγορές επανέλαβαν αυτό που τα επίσημα ώτα αρνιόνταν να ακούσουν: Δεν μας εμπιστεύονται.

Οποιος κυβερνά ή πρόκειται να κυβερνήσει θα πρέπει να νιώθει ρίγη στη σκέψη των προβλημάτων που ορθώνονται. Χρειαζόμαστε μια νέα διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας. Ωστόσο, στις συνθήκες διεθνούς και ευρωπαϊκού ζόφου, κάθε ενέργεια και κάθε κουβέντα της χώρας μας πρέπει να είναι (αποφασιστική, αλλά...) μετρημένη και ζυγιασμένη. Γιατί κάθε λάθος, μπορεί να επιβαρύνει δυσανάλογα το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ο άνεργος, η επιχείρηση που πασχίζει να ζήσει παρά τα τερατώδη επιτόκια και τους άνισους όρους ανταγωνισμού, όλοι όσοι ήδη λυγίζουν από τη φορολογία που πληρώνουν έναντι όλο και χειρότερης ποιότητας υπηρεσιών. Και συμβαίνει μερικές φορές, η σύνεση να λείπει, όταν περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαία.
Έντυπη

3 σχόλια:

  1. Από την μέση και κάτω το άρθρο περιγράφει για άλλη μια φορά τα αυτονόητα.

    Στο πρώτο μέρος όμως δεν παραλείπει να παραθέσει τα γνωστά λανθασμένα κλισέ όπως πχ:

    1. «… η μείωση τιμών σε διεθνή εμπορεύματα και η μείωση των τιμών του πετρελαίου, ψαλιδίζουν τις προσδοκίες για παγκόσμια ανάπτυξη»

    Ακόμα και οι πρωτοετείς σε οικονομικές σχολές γνωρίζουν ότι οι χαμηλές τιμές στο πετρέλαιο και τις πρώτες ύλες αποτελούν αναγκαία (όχι όμως φυσικά και ικανή) συνθήκη για την παγκόσμια ανάπτυξη. Ιδιαίτερα για την Ευρώπη που εισάγει σχεδόν το σύνολο του πετρελαίου και των πρώτων υλών για τις βιομηχανίες της, αυτές οι χαμηλές τιμές είναι ακόμα πιο σημαντικές από τις άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες που έχουν σχετική αυτάρκεια όπως πχ οι ΗΠΑ.

    Για να καταλάβουμε το μέγεθος της πλάνης μπορούμε να αναρωτηθούμε αν η παγκόσμια ανάπτυξη θα ήταν μεγαλύτερη με το πετρέλαιο στα 185 δολάρια το βαρέλι αντί για τα περίπου 85 που είναι σήμερα.

    Αυτό που δεν κατανοούν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με τα οικονομικά είναι ότι οι χαμηλές τιμές των πρώτων υλών είναι αποτέλεσμα εκτός των άλλων και της επιβράδυνσης της παγκόσμιας οικονομίας (που δημιουργεί χαμηλότερη ζήτηση) και όχι το αντίστροφο.

    2. «Παράλληλα, ο αποπληθωρισμός προχωρά. Τον Σεπτέμβριο, η γενική άνοδος τιμών στην Ευρωζώνη ήταν μόνο 0,3% …»

    Η μικρή άνοδος των τιμών αποτελεί χαμηλό πληθωρισμό και όχι αποπληθωρισμό. Τα μαθηματικά ισχύουν ακόμα και για τους λάτρεις της μαγικής λύσης που μπορεί να δώσει στην οικονομία ο πληθωρισμός. Σημειώνω ωστόσο ότι η σχέση μεταξύ πληθωρισμού και δυναμικότητας μιας οικονομίας είναι σχεδόν πάντα αντιστρόφως ανάλογη για όλες τις οικονομίες του πλανήτη. Δηλαδή όσο μεγαλύτερος ο πληθωρισμός τόσο πιο αδύνατη και φτωχή είναι η οικονομία κάποιας χώρας και το αντίστροφο (πχ Αργεντινή, Βενεζουέλα, όλες οι αφρικανικές χώρες κλπ). Η ιδέα ότι η παραγωγική ικανότητα μιας οικονομίας μπορεί να βελτιωθεί πολλαπλασιάζοντας τα μέσα ανταλλαγής των προϊόντων και των υπηρεσιών που παράγονται από αυτήν αποτελεί μια ιδέα που όσες φορές και να πεθάνει, δυστυχώς νεκρανασταίνεται κάθε φορά ισχυρότερη γιατί αποτελεί μια εύκολη μαγική λύση που δεν απαιτεί οικονομία, αποταμιεύσεις, επενδύσεις κλπ που δεν είναι ευχάριστες και χρονοβόρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 3. «Όταν όλοι προσδοκούν πτώση τιμών, αναστέλλουν κάθε δραστηριότητα και περιμένουν την πτώση. Η στασιμότητα εμπεδώνεται.»

    Όπως για παράδειγμα στα ηλεκτρονικά προϊόντα όπου κανένας δεν αγοράζει προσωπικούς υπολογιστές ή τηλεοράσεις ή ψυγεία γιατί σε ένα χρόνο θα είναι φτηνότερα. Ή ακόμα, μια εταιρεία μεταφορών δεν αγοράζει ένα επιπλέον φορτηγό για να καλύψει την αυξημένη ζήτηση γιατί του χρόνου οι τιμή του φορτηγού θα είναι αυξημένη μόνο κατά 0,3% ή μειωμένη κατά 1% δίνοντάς της την ευκαιρία να γλυτώσει μερικά ευρώ αν το αγοράσει σε ένα χρόνο. Ή ακόμα δεν νοικιάζει ένα νέο αποθηκευτικό χώρο που είναι απαραίτητος γιατί μπορεί σε ένα χρόνο να το νοικιάσει στην ίδια τιμή (0% πληθωρισμός) ή και 1% φτηνότερα.

    Η στασιμότητα δεν «εμπεδώνεται» από την στασιμότητα ή την μείωση των τιμών που αποτελεί ασφαλή ένδειξη υγείας μιας οικονομίας η οποία με την σωστή επένδυση των αποταμιεύσεων μπορεί να παράγει συνεχώς περισσότερα, καλύτερα και φθηνότερα προϊόντα και υπηρεσίες.

    4. «Η Γερμανία, αντί να αντλήσει διδάγματα, εμμένει με αδιαλλαξία στην πολιτική της απόλυτης πειθαρχίας και της λιτότητας.»

    Περίεργη πειθαρχία και σουρεαλιστική λιτότητα. Σχεδόν όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν ακόμα κρατικά ελλείμματα πέραν του 3% και σωρευτικά κρατικά χρέη πάνω από το 80% του ΑΕΠ (πχ Γερμανία) και στις περισσότερες περιπτώσεις πάνω από το 100%.( public debt )

    Όσα διδάγματα και αντλήσει η Γερμανία, από τη στιγμή που κάθε χρόνο τα Ευρωπαϊκά κράτη, αφού εξαντλήσουν μέσω της φορολογίας όλα τα τοπικά διαθέσιμα κεφάλαια που θα έπρεπε λογικά να κατευθυνθούν σε παραγωγικές επενδύσεις, ζητούν τρισεκατομμύρια από τις διεθνείς αγορές για να καλύψουν τα μόνιμα κρατικά τους ελλείμματα, η ανάπτυξη θα παραμένει όνειρο απατηλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι τα διαρκώς διογκούμενα κρατικά χρέη και τα συνεχή ελλείμματα, δεν αποκλείουν την λιτότητα και την φτώχια των φορολογικών υποζυγίων που χρηματοδοτούν την κρατική σπατάλη μαζί με τις διεθνείς αγορές χρήματος. Αντίθετα, η κρατική γαλαντομία που στηρίζεται στην υπερβολική φορολόγηση και στα δανεικά οδηγεί αναπόφευκτα στην λιτότητα και την φτώχια όσους δεν έχουν πρόσβαση στην κρατική γαλαντομία (πχ πενηντάρηδες συνταξιούχοι).

    «Η ΕΚΤ, που μπορούσε εύκολα να κάνει ό,τι απαιτείται όταν το πρόβλημα ήταν η έλλειψη φτηνής ρευστότητας, δεν μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά όταν όλη η Ευρωζώνη είναι παγιδευμένη στον αποπληθωρισμό.»

    Το μυθικό τέρας του αποπληθωρισμού για ακόμα μια φορά για να μην ξεχαστούμε.

    Τα τελευταία 5 χρόνια η ΕΚΤ, πέρα από κάθε αρχή χρηστής διαχείρισης, διπλασίασε την νομισματική κυκλοφορία και έφερε τα επιτόκια στο 0,25% τροφοδοτώντας με σχεδόν δωρεάν ρευστότητα το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, χωρίς φυσικά να βοηθήσει καθόλου στην περιζήτητη ανάπτυξη, αφού σχεδόν το σύνολο της νέας ρευστότητας παρέμεινε στα ταμεία των τραπεζών. Αυτό που λείπει δεν είναι η φτηνή ρευστότητα. Αυτό που λείπει είναι οι επενδυτικές ευκαιρίες, σε ένα διεθνώς ανταγωνιστικό περιβάλλον. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που αρνούνται να δουν και να αντιμετωπίσουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

    Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, έχουν δημιουργήσει ένα τερατώδη δημόσιο τομέα, ο οποίος δεν μπορεί πια να χρηματοδοτηθεί από τον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα ο οποίος συνεχώς συρρικνώνεται, όσο ψηλά κι αν ανέβει η φορολογία. Αντίθετα κάθε επιπλέον αύξηση της φορολογίας οδηγεί σε μικρότερες επενδύσεις και μικρότερη φορολογητέα ύλη κοκ. Η διαδικασία αυτή σε συνδυασμό με την υπέρμετρη προστασία όλο και περισσότερων οικονομικών ομάδων από τον ανταγωνισμό, οδηγεί στην στασιμότητα και μελλοντικά στην συρρίκνωση.

    Αν το 2014 οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επέστρεφαν στους προϋπολογισμούς του 2000 (αν θυμάμαι καλά, δεκαπέντε χρόνια πριν, οι ευρωπαίοι πολίτες δεν πέθαιναν αβοήθητοι στην μέση του δρόμου από πείνα και αρρώστιες), τότε όλοι οι προϋπολογισμοί θα ήταν πλουσιοπάροχα πλεονασματικοί και δεν θα υπήρχε καμιά ανάγκη για «πρόσβαση στις αγορές» για επιπλέον δανεικά. Αντίθετα θα μπορούσαν ταχύτατα να μειώσουν και τα κρατικά χρέη σε διαχειρήσιμα επίπεδα.

    Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι ακόμα και σήμερα, τα ευρωπαϊκά κράτη, έχουν καταφέρει μέσα από την σχετική σταθερότητα της ευρωζώνης και την ρητορεία περί λιτότητας, να διατηρήσουν τα επιτόκια δανεισμού από τις διεθνείς αγορές σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αρκεί να συγκρίνουμε το 5% που δανείζεται πχ η Πορτογαλία με το 10% που δανείζεται σήμερα πχ η Ρωσία και η Τουρκία για να καταλάβουμε ότι ακόμα είμαστε προνομιούχοι στις διεθνείς αγορές. Αν φυσικά οι διεθνείς αγορές αντιληφθούν ότι ο Ντράγκι έχει σκοπό να πνίξει την ευρωζώνη σε πληθωριστικό χρήμα, τότε τα επιτόκια για ολόκληρη την ευρωζώνη, μαζί και της Γερμανίας, θα πάνε στα επίπεδα της Ρωσίας και της Τουρκίας και τότε game over για την Ευρώπη τόσο των λαών όσο και των μονοπωλίων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή