ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Καγκεμούσα, το βουνό!


 του Γιάννη Μιχαλόπουλου

Είναι μερικές ημέρες που στο μυαλό μου στριφογυρίζει ένας διάλογος από τον Καγκεμούσα (σωσίας) του Κουροσάβα. Στην ταραγμένη εποχή των σαμουράι ένας σωσίας τοπικού ηγέτη καλείται να τον αντικαταστήσει όχι σε κάποια δημόσια τελετή αλλά στο πεδίο της μάχης. Ο πραγματικός αρχηγός έχει αποθάνει αλλά η κρισιμότητα των περιστάσεων - μαίνεται πόλεμος- δεν επιτρέπει διαδικασίες διαδοχής, ο θάνατος δεν ανακοινώνεται και ο Καγκεμούσα υποδύεται τον αρχιστράτηγο στην καθοριστική μάχη. Στον βάζουν στον θρόνο του στην κορυφή του βουνού. 
Τι πρέπει να κάνει; 
Απολύτως τίποτα. 
Να κάθεται ατάραχος σαν βουνό. 
Ότι και εάν συμβαίνει στο πεδίο της μάχης, αυτός είναι ΤΟ ΒΟΥΝΟ που δεν ανησυχεί, δεν χάνει την σιγουριά του ούτε για μια στιγμή. Δεν κουνιέται από την θέση του, δεν δείχνει κανένα σημάδι ανησυχίας. 

Το ΒΟΥΝΟ είναι η εγγύηση για την καλή εξέλιξη της μάχης!

Διατυπώνεται η πρόβλεψη, από πολλούς παρατηρητές -αναλυτές, ότι στην πορεία προς τις εκλογές, θα ζήσουμε φαινόμενα ακραίας διχαστικής πολιτικής μάχης. Ότι η σύγκρουση των δύο μονομάχων θα είναι η σύγκρουση δύο κόσμων, το φως εναντίον του σκότους, ότι το διακύβευμα θα είναι αντίστοιχο του ιστορικού διλήμματος της εποχής του 1821: "Ελευθερία ή Θάνατος" 

Διαφωνώ!

Διαφωνώ ή μάλλον ελπίζω ότι όλα αυτά δεν θα συμβούν. Ελπίζω και πιστεύω ότι αυτό το σκηνικό της μάχης μέχρι τελικής πτώσεως θα μείνει ένα προσκλητήριο - χωρίς αποδέκτες-  των στρατηγών ανέμων. Οι αποδέκτες, οι πολίτες, δεν θα ντυθούν φαντάροι. Στα χρόνια της οδύνης οι πολίτες ενηλικιώθηκαν ταχύτερα από τα κομματικά επιτελεία. Οι άγριες εκρήξεις θυμού και οι τυφλές ακρότητες φανατισμού που ζήσαμε στις πλατείες των αγανακτισμένων, είναι πλέον παρελθόν. Τα ελικόπτερα θα συνεχίσουν να επιχειρούν διασώσεις μόνο σε αληθινές τραγωδίες.
Δεν χρειάστηκαν να σώσουν τους "μνημονιακούς" κυβερνήτες. 
Δεν θα χρειαστεί να επέμβουν να γλυτώσουν τους “αντιμνημονιακούς ολετήρες” που θα μας ρίξουν στα βράχια της δραχμής για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό δεν θα συμβεί! 

Δεν κινδυνεύει η παραμονή μας μέσα στο ευρώ και μέσα στην ΕΕ. Εγγύηση σε αυτό αποτελεί η θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.
Αυτό είναι το δικό μας ΒΟΥΝΟ. Την θέλησή του δεν μπορεί -και ούτε θέλει- να αγνοήσει κανένας. 
Την θέληση του θα σεβαστεί αυτοβούλως ή θα υποχρεωθεί να σεβαστεί και η επόμενη κυβέρνηση.
Όποια και εάν είναι αυτή. 


Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος είναι εκπαιδευτικός και φίλος της "μαργαρίτας"

1 σχόλιο:

  1. Α, όχι, Γιαννάκη μου! Βλέπω ότι το έχεις ρίξει, στις ασκήσεις θάρρους, αλλά δεν θα την βγάλετε έτσι, αβρόχοις ποσί. Ο κατεξευτελισμός όλων όσων πρέσβευσε η αυτοαποκαλούμενη "ανανεωτική" (διάβαζε : συντηρητική) αριστερά είναι μπροστά μας. Και τα παθήματα του μπαρμπα-Φώτη, αποτελούν ένα μικρό, αλλά σαφές δείγμα της κατάντιας της.

    Το δικό σου βουνό, υπερασπίζεις και την δικό σου βόλεμα έχεις ιδεολογικοποιήσει! Μου πήγες, ρε μπαγάσα, από την φανατική υπεράσπιση των πραγματικοτήτων του "υπαρκτού σοσιαλισμού", στην ομοίως φανατική υπεράσπιση των αντίστοιχων πραγματικοτήτων του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού"!

    Με τον ίδιο τρόπο, που, στην ιδεοληπτική φαντασία σου, τότε, οι πολίτες του σοσιαλισμού, υπερασπίζονταν τις κατακτήσεις της "σοσιαλιστικής κοινωνίας", με τον ίδιο τρόπο και οι τωρινοί πολίτες του σύγχρονου "ευρωπαισμού" υπερασπίζονται και πάλι, μέσα στην δική σου φαντασία, τις κατακτήσεις της "ευρωπαϊκής κοινωνίας".

    Μόνο, που κάποια στιγμή, η άλλη πραγματικότητα - αυτή της καθημερινής ζωής - θα σβήσεις τις όποιες φαντασιώσεις σου, όπως συνέβη και τότε,

    Αυτή η στιγμή πλησιάζει. Έρχεται. Και θα είναι οδυνηρή. Πολύ οδυνηρή.

    Σκέτο ΒΟΥΝΟ...

    (Και μια συμβουλή : Μην ταλαιπωρείσαι, αδίκως. Αν θέλεις να περισώσεις, ό,τι είναι να περισωθεί, ψήφισε Σαμαρά. Όχι ότι θα τον σώσεις, διότι δεν υπάρχει καμμιά μεγάλη μάχη, που έχει να δώσει και κανένας διχασμός αφού είναι ένα σκέτο πτώμα και βρίσκεται μπροστά από τις χειροπέδες και έχει ένα κελλί εξασφαλισμένο, δίπλα, στον Μιχαλολιάκο, που τον περιμένει, με ανοικτές αγκάλες. Αλλά, τουλάχιστον, θα είσαι συνεπής, με όσα θέλεις να υπερασπίσεις)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή