ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Είμαι δάσκαλος


του Ευθύμη Δημόπουλου


Είμαι δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο. Πέρσι, δύο μαθητές από την τάξη μου έδωσαν εξετάσεις σε Πειραματικά σχολεία και πέτυχαν. Παιδιά της μισθωτής μεσαίας τάξης που δεν μπορεί πια να πληρώσει τα δίδακτρα ιδιωτικού σχολείου. Παιδιά με ικανότητες, μελετηρά, σεμνά. Τα παιδιά αυτά με επισκέπτονται συχνά στο σχολείο για να τα πούμε. Είναι ενθουσιασμένα με το νέο τους σχολείο, με το μάθημα, τους καθηγητές, τις δραστηριότητες, τις πειραματικές δράσεις, τις βιβλιοθήκες, τα εργαστήρια κλπ.Μου δείχνουν τη δουλειά που κάνουν και χαίρομαι. 

Χαίρομαι που η ταλαιπωρημένη και δραματικά υποβαθμισμένη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση κατάφερε, χάρη στην προσπάθεια ορισμένων ανθρώπων, να δημιουργήσει μια νησίδα ουσιαστικής εκπαιδευτικής και πολιτισμικής δημιουργίας.

Παράλληλα και εμείς οι δάσκαλοι των δημοτικών σχολείων μάθαμε από τα Πειραματικά. Μάθαμε μελετώντας και συζητώντας το πνεύμα των εξετάσεών τους, μάθαμε ψάχνοντας στην τράπεζα θεμάτων τους. Κατανοήσαμε με παραδείγματα τι σημαίνει διδάσκω και αξιολογώ δεξιότητες στη Φυσική, τα Μαθηματικά τη Γλώσσα. Αρκετοί από εμάς, με αφορμή αυτή την εμπειρία, αναπροσανατολίσαμε τη δουλειά μας. Βοηθηθήκαμε από ένα θεσμό που αν και βρίσκεται ακόμη σε εμβρυώδη μορφή μπορεί να λειτουργήσει παραδειγματικά για το υπόλοιπο σώμα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε από την επικοινωνία και τη συνεργασία μαζί τους.
Από όλη αυτή την προσπάθεια 2,5 περίπου χρόνων των Πειραματικών Σχολείων ο Υπουργός Παιδείας χωρίς καν να τα επισκεφθεί, χωρίς καν να δει το έργο που παράγουν, χωρίς να ρωτήσει γονείς και μαθητές, χωρίς να μιλήσει με διευθυντές και δασκάλους, διάλεξε να τα "μουτζουρώσει" με αυτή την απίστευτη δήλωση για "τη ρετσινιά και το δράμα της αριστείας" και να προαναγγείλει την ακύρωση των εξετάσεών τους για την επόμενη χρονιά. 

Πώς είναι δυνατόν σε ένα εκπαιδευτικό τοπίο, όπως το ελληνικό, με τόσες υστερήσεις να ξεκινάς τη θητεία σου ξηλώνοντας δημιουργικές προσπάθειες ;
Εκτός και αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι η καθήλωση και ισοπέδωση της αριστείας είναι μέσα στα πρώτα μέτρα για την ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου