ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Κι όμως ο Αλέξης μπορεί να γυρίσει το ματσάκι…


του Κώστα Στούπα από το Capital
 
Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ολοκληρώσει την τετραετία και να κερδίσει και την επόμενη, αρκεί να καταφέρει να ολοκληρώσει τη «στροφή» και να προσγειωθεί ομαλά. Θα τα καταφέρει όμως;
 
Μετά το φθηνό θέατρο για εσωτερική κατανάλωση της περασμένης Παρασκευής που λίγο έλειψε, αν δεν κινητοποιούνταν ο ίδιος, ο κ. Δραγασάκης και άπαντες οι φίλοι και σύμμαχοι στο εξωτερικό, να βρεθούμε σήμερα με τις τράπεζες κλειστές, τη χώρα στο χάος και στο δρόμο προς τη δραχμή και με την πρώτη πτώση κυβέρνησης πριν την ψήφο εμπιστοσύνης, υπάρχουν ενδείξεις προσγείωσης στην πραγματικότητα.
 
Η ελληνική πλευρά δια στόματος του κ. Βαρουφάκη δεν συζητά πλέον τη διαγραφή του χρέους, αλλά κάποια μορφή επιμήκυνσης και μείωσης του κόστους εξυπηρέτησης. Όπερ, αυτό που συζητάνε και σε γενικές γραμμές έχουν υποσχεθεί οι δανειστές και εταίροι.
 
Τα κόμματα της συγκυβέρνησης σήμερα κατηγορούσαν όσους αποδέχονταν αυτή τη θέση, για προσκυνημένους, μερκελιστές, κατοχικές κυβερνήσεις, γερμανοτσολιάδες κλπ.
 
Είναι ενθαρρυντικό πως η κυβέρνηση επιχειρεί εναέρια στροφή (κωλοτούμπα) προκειμένου να προσγειωθεί σε ομαλότερο έδαφος. Έχει δρόμο δύσκολο μπροστά της μέχρι να το πετύχει, αλλά είναι η μόνη διέξοδος για να παραμείνει κυβέρνηση και μετά το καλοκαίρι.
 
Ο κ. Τσίπρας είναι 40 χρονών και αυτή τη στιγμή χονδρικά έχει δυο φιλικές προς το ιδεόγραμμά του επιλογές: Να γίνει κάτι μεταξύ Λούλα-Ρούσεφ ή κάτι μεταξύ Μαδούρο-Ντε Λα Ρούα.
 
Λούλα ή Μαδούρο;
 
 Ο Λουις Ινάσιο Λούλα και η Ντίλμα Ρουσέφ είναι οι αριστεροί ηγέτες που κερδίζουν τις εκλογές στη Βραζιλία τα τελευταία χρόνια και έχουν πετύχει σημαντικό έργο κοινωνικής και οικονομικής ανάταξης, με σφιχτή δημοσιονομική πολιτική, ιδιωτικοποιήσεις και προσέλκυση ξένων επενδύσεων αλλά και μείωση του ποσοστού φτώχειας, πείνας και έλλειψης ιατρικής φροντίδας.
 
Ο Ντε Λα Ρούα είναι αυτός που κέρδισε με δημαγωγικές υποσχέσεις τις εκλογές στην Αργεντινή κατά τη χρεοκοπία και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το κοινοβούλιο με ελικόπτερο προκειμένου να αποφύγει το εξαγριωμένο πλήθος που διαδήλωνε με τις άδειες κατσαρόλες, λεηλατούσε τα καταστήματα και έκαιγε τράπεζες.
 
Ο Μαδούρο είναι ο διάδοχος του Τσάβες στη Βενεζουέλα, ο οποίος δύσκολα θα αποφύγει την τύχη του Ντε Λα Ρούα φέτος. Στη Βενεζουέλα ο στρατός φυλάει ήδη τα σουπερ μάρκετ (οι τράπεζες δεν έχουν καμιά αξία αφού το νόμισμα που φυλάνε δεν έχει αξία).
 
Αυτές είναι οι δύο επιλογές του Αλέξη Τσίπρα από τη στιγμή που οι προσπάθειές του και η αγαθή τύχη τον έφεραν στο τιμόνι της χώρας. Η χώρα είναι σε οριακό σημείο και μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Προς το συμφέρον όλων μας είναι να αποδειχτεί Λούλα και Ρούσεφ  και αυτήν την πλευρά να στηρίξουμε.
 
Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρξει συμφωνία που θα εξασφαλίσει την παραμονή της χώρας στο Ευρώ και εν συνεχεία θα βάλει τις βάσεις για την ανάπτυξη.
 
Για να επιτευχθεί συμφωνία θα πρέπει να δώσουμε και να πάρουμε αμφότερες οι πλευρές.

Η συμφωνία
 
Οι ξένοι ήδη από το ’12 είναι αποφασισμένοι να δώσουν αναδιαπραγμάτευση του χρέους αρκεί να υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα και να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις.
Αναλυτικά αυτό που μπορούν να δώσουν οι ξένοι και θα το δώσουν κατά τη γνώμη μου για το ελληνικό χρέος είναι: Μείωση επιτοκίου, επιμήκυνση, μείωση πρωτογενούς πλεονάσματος από 4,5 στο 1,5%, επενδυτικό πακέτο στην Ελλάδα πέραν της αναλογίας του πακέτου Γιουνκέρ.
 
Σε αυτά που δεν πρόκειται να κάνουν πίσω για τα παραπάνω είναι: αποκρατικοποιήσεις, απολύσεις δ.υ. με αναδιάρθρωση του δημοσίου, πραγματικό άνοιγμα αγορών και επαγγελμάτων, περιορισμό του συνδικαλιστικού παρακράτους δημοσίου και ΔΕΚΟ που επί της ουσίας κυβερνούσε τη χώρα, περιορισμό ολιγαρχών με άνοιγμα της οικονομίας στο διεθνή ανταγωνισμό και κυρίως δημιουργία βιώσιμου ασφαλιστικού που δεν θα γονατίζει την ανάπτυξη.
 
Αν μπορέσει η κυβέρνηση Τσίπρα μέχρι το καλοκαίρι το πολύ να εγγυηθεί πως θα κάνει όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις και καταφέρει να τις περάσει στη Βουλή με κυβερνητική πλειοψηφία, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελπίδες να μείνει στην εξουσία και ίσως να κερδίσει και τις επόμενες εκλογές.
 
Από την άλλη πλευρά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα προκύψουν συνθήκες ασφυξίας για τις τράπεζες και τα δημόσια οικονομικά από το επόμενο μήνα.
 
Αν καταρρεύσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2015 (σενάριο παρένθεση αριστεράς) μια εκδοχή για τη συνέχεια πολύ πιθανή είναι κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, η οποία θα εφαρμόσει την παραπάνω συμφωνία και θα κρατήσει τη χώρα στο Ευρώ. Μετά τη στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων που θα έχουν προηγηθεί, οι αντιστάσεις θα είναι μικρότερες στις περικοπές και τις μεταρρυθμίσεις. Το σενάριο αυτό εμπεριέχει μεγαλύτερο ρίσκο από το σενάριο ο κ. Τσίπρας να καταφέρει να ολοκληρώσει τη στροφή και να γίνει ο Λούλα της Ευρώπης.
 
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό τα θετικά σενάρια αποφυγής κατάρρευσης και εξόδου από το Ευρώ κερδίζουν έδαφος αντί να χάνουν.
 
Αυτό συμβαίνει μετά τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προχθές το βράδυ σε σχέση με την εγκατάλειψη της θέσης «κουρέματος» του χρέους. Η στροφή αυτή επιβεβαιώνει πως δεν υπάρχει στρατηγική σύγκρουσης και εξόδου από το Ευρώ.
Στην προσπάθεια αυτή της προσγείωσης η κυβέρνηση Τσίπρα οφείλει να λάβει την υποστήριξη όλων των φιλοευρωπαϊκών και πατριωτικών δυνάμεων στην κοινωνία και το κοινοβούλιο.

Το ερώτημα είναι αν η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ θα τον στηρίξει... Αλλιώς ναι ο Αλέξης μπορεί να το  γυρίσει το ματσάκι..


Πηγή:www.capital.gr


1 σχόλιο:

  1. Επι του παροντος αποψε - οπως χθες και προχθες - αυτοσχεδιαζουμε. Ειμαστε απλα και χαλαρα σε listening tour. Που και που πεταμε και καμια advanced idea για perpetual η imaginary bonds. Till the fat lady sings ...

    Το μονο σιγουρο ειναι οτι η επομενη ταινια της σειρας του Ian Fleming θα αρχιζει πια με My name is Yanis, Yanis Bond. Θα παιζει και η Ντοροθι Κινγκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή