ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ομαδάρα

ομαδάρα

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα όχι μόνο αρνήθηκε να εκσυγχρονίσει όλες τις εκπαιδευτικές της βαθμίδες, αλλά αγωνίστηκε σκληρά για να καταστρέψει και τον υπάρχοντα εκπαιδευτικό ιστό. Ανακάλυψε αργά τη λεγόμενη αντιαυταρχική εκπαίδευση και την εφάρμοσε τόσο λάθος ώστε να εξυπηρετεί τη βασική λαϊκίστικη εθνική αφήγηση, αλλά και τους εμπλεκόμενους με αυτή. Το λεγόμενο «δημοκρατικό σχολείο» ήταν και είναι εθνοκεντρικό, αντιδυτικό και ταυτόχρονα χαλαρό και ανεξέλεγκτο. Παράγει ολοένα και περισσότερους ημιμαθείς πολίτες με χαμηλή συνείδηση ατομικής ευθύνης. Με ελάχιστη πολιτειακή Παιδεία, καμία γνώση δημόσιων οικονομικών, καμία συναίσθηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου και ογκώδη άγνοια της πρόσφατης παγκόσμιας Ιστορίας. Αντιθέτως, η νεολαία μαθαίνει ότι αποτελεί μέρος ενός ανάδελφου έθνους, βαλλόμενου από παντού και δη από τους κακούς καπιταλιστές και νεοφιλελεύθερους της Δύσης που σήμερα τυγχάνει να είναι και τοκογλύφοι - δανειστές. Η αγάπη μας για τον Πούτιν και τη Ρωσία του είναι ενδεικτική.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Πολεμικές αποζημιώσεις


Συντάσσομαι με το σύντροφο Τσακυράκη αβλεπεί που λένε

Σταύρος Τσακυράκης


Όλη μέρα με παίρνουν τηλέφωνο και με ρωτούν κατά πόσον ευσταθούν αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις ή αποζημίωση για το κατοχικό δάνειο. Εγώ με τη σειρά μου τους ρωτούσα για τι ακριβώς ενδιαφέρονται, για τη νομική πτυχή του ζητήματος ή για την πολιτική. Όλοι μου δήλωναν ότι ενδιαφέρονται για τη νομική γιατί θεωρούσαν ότι αυτή καθορίζει και την πολιτική. Τη νομική πτυχή του ζητήματος δεν την γνωρίζω και δεν μου κινεί το ενδιαφέρον να την μελετήσω. Αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις μετά από 70 χρόνια και με την διαμεσολάβηση διαφόρων συνθηκών έχω την εντύπωση ότι είναι δύσκολο να ευσταθούν. Το κατοχικό δάνειο είναι νομικά πιο περίπλοκο. Όπως, όμως, και να έχουν νομικά τα πράγματα, η ανακαίνιση του ζητήματος δεν γίνεται βέβαια με σκοπό να αρχίσει μια νομική διεκδίκηση αλλά προβάλλεται για προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι άσκοπο, λοιπόν, να συζητούμε νομικά για ένα ζήτημα απροκάλυπτα πολιτικό που τίθεται με όλες τις σχετικές φανφάρες. Για αυτή την πολιτική πτυχή του ζητήματος έχω άποψη: πρόκειται για τεράστια ανοησία. Προκαλεί χωρίς λόγο, μας απομονώνει ακόμη περισσότερο, γελοιοποιεί την όποια διαπραγματευτική μας προσπάθεια, συσκοτίζει την δεινή μας θέση. Απορώ πώς η αντιπολίτευση συντάσσεται με ανόητα παιχνίδια της κυβέρνησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου