ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Πολεμικές αποζημιώσεις


Συντάσσομαι με το σύντροφο Τσακυράκη αβλεπεί που λένε

Σταύρος Τσακυράκης


Όλη μέρα με παίρνουν τηλέφωνο και με ρωτούν κατά πόσον ευσταθούν αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις ή αποζημίωση για το κατοχικό δάνειο. Εγώ με τη σειρά μου τους ρωτούσα για τι ακριβώς ενδιαφέρονται, για τη νομική πτυχή του ζητήματος ή για την πολιτική. Όλοι μου δήλωναν ότι ενδιαφέρονται για τη νομική γιατί θεωρούσαν ότι αυτή καθορίζει και την πολιτική. Τη νομική πτυχή του ζητήματος δεν την γνωρίζω και δεν μου κινεί το ενδιαφέρον να την μελετήσω. Αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις μετά από 70 χρόνια και με την διαμεσολάβηση διαφόρων συνθηκών έχω την εντύπωση ότι είναι δύσκολο να ευσταθούν. Το κατοχικό δάνειο είναι νομικά πιο περίπλοκο. Όπως, όμως, και να έχουν νομικά τα πράγματα, η ανακαίνιση του ζητήματος δεν γίνεται βέβαια με σκοπό να αρχίσει μια νομική διεκδίκηση αλλά προβάλλεται για προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι άσκοπο, λοιπόν, να συζητούμε νομικά για ένα ζήτημα απροκάλυπτα πολιτικό που τίθεται με όλες τις σχετικές φανφάρες. Για αυτή την πολιτική πτυχή του ζητήματος έχω άποψη: πρόκειται για τεράστια ανοησία. Προκαλεί χωρίς λόγο, μας απομονώνει ακόμη περισσότερο, γελοιοποιεί την όποια διαπραγματευτική μας προσπάθεια, συσκοτίζει την δεινή μας θέση. Απορώ πώς η αντιπολίτευση συντάσσεται με ανόητα παιχνίδια της κυβέρνησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου