ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Το χρονικό του χρόνου


Ξένια Κουναλάκη από την Καθημερινή
Αν κάποιος έχει σταματήσει να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα τους τελευταίους τρεις μήνες και ανοίξει απότομα την τηλεόρασή του απόψε, θα διαπιστώσει ότι εδώ έχουμε καταφέρει να «παγώσουμε» τον χρόνο, γι’ αυτό κι ο πρωθυπουργός μας τείνει να γίνει η πολιτική ενσάρκωση του Μπέντζαμιν Μπάτον, του λογοτεχνικού ήρωα από το ομώνυμο διήγημα του Φιτζέραλντ, που όσο περνούσε ο χρόνος έμοιαζε νεότερος.

«Μια ανάσα πριν τη συμφωνία», «στην τελική ευθεία», «γράφονται οι τελευταίες λεπτομέρειες», έχουν εξαντληθεί τα δημοσιογραφικά κλισέ για να περιγράψουν αυτήν την αχρονική μαύρη τρύπα, στην οποία έχουμε πέσει μέσα και δεν κινείται τίποτα.

Εδώ και τρεις μήνες περιμένουμε ένα τρομερά κρίσιμο Γιούρογκρουπ, στο οποίο τελικά βγαίνει μια διεκπεραιωτική ανακοίνωση που παραπέμπει το ζήτημα σε μια ακόμη κρισιμότερη Σύνοδο Κορυφής. Τα «αγκάθια» είναι πάντα τα εργασιακά και το ασφαλιστικό, απ’ όταν ήταν υπουργός ο Τάσος Γιαννίτσης, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Οι εταίροι επιμένουν, λέει, να καταργήσουν τις πρόωρες συντάξεις, μα δεν το είχαμε λύσει αυτό; Δεν είχαμε συμφωνήσει όλοι ότι δεν είναι βιώσιμο το συνταξιοδοτικό σύστημα, όταν αποσύρονται από την αγορά εργασίας άνθρωποι στα 47 τους; Και ζητούν οι κακοί Ευρωπαίοι (πάλι;) να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, συγγνώμη, αυτά δεν φτύσαμε αίμα να τα ανοίξουμε, γιατί μακροπρόθεσμα θα απέφεραν όφελος μερικά δισ. ευρώ για την οικονομία;

Την ίδια στιγμή, ελπίζουμε, για μια ακόμη φορά, ότι Μέρκελ και Σόιμπλε τσακώνονται για χάρη μας, κι εμείς θα εκμεταλλευτούμε τη διχογνωμία. Ομως, το συγκεκριμένο θεατρικό έχει γίνει τόσο προβλέψιμο όσο μια γαλλική κωμωδία του Μαριβό. Ωραία περνάς όσο διαρκεί, αλλά όταν τελειώνει νιώθεις ότι έχεις ξαναδεί το ίδιο έργο εκατό φορές. Το πολιτικό προσωπικό συμβάλλει σε αυτήν την εικόνα αδράνειας: ο Αντώνης Σαμαράς είναι ακόμη πρόεδρος της Ν.Δ., κι ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε –πριν από λίγες μέρες– πως παραμένει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής. Κάποιος να του ψιθυρίσει γλυκά, αλλά αποφασιστικά, ότι έγινε πρόεδρος ο Προκόπης Παυλόπουλος τελικά.

Χθες, διάβασα τον τίτλο «ραγδαίες εξελίξεις» και κατάλαβα ότι η υποτιθέμενη σπουδή της κυβέρνησης συνδέεται με το επικείμενο τριήμερο, καθώς αυξάνεται η φημολογία για περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Μετρήστε τριήμερα που περάσαμε με αυτήν την αγωνία. Καθαρά Δευτέρα, Πάσχα, Πρωτομαγιά, βλέπαμε μια άσχετη ουρά στα ΑΤΜ κι άρχιζαν τα καρδιοχτύπια. Kυκλοφορούσαμε μέσα στις γιορτινές μέρες σαν μαυραγορίτες με όλο μας το βιος σε χαρτονομίσματα στην τσέπη. Με δεδομένη, λοιπόν, την ευαισθησία του εγχώριου πολιτικού προσωπικού στα μπάνια του λαού, μήπως να το πάρουμε απλώς απόφαση ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο θα αιωρούμαστε σε αυτό το καθησυχαστικό, ακίνητο τοπίο;
Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου