ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Το χρονικό του χρόνου


Ξένια Κουναλάκη από την Καθημερινή
Αν κάποιος έχει σταματήσει να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα τους τελευταίους τρεις μήνες και ανοίξει απότομα την τηλεόρασή του απόψε, θα διαπιστώσει ότι εδώ έχουμε καταφέρει να «παγώσουμε» τον χρόνο, γι’ αυτό κι ο πρωθυπουργός μας τείνει να γίνει η πολιτική ενσάρκωση του Μπέντζαμιν Μπάτον, του λογοτεχνικού ήρωα από το ομώνυμο διήγημα του Φιτζέραλντ, που όσο περνούσε ο χρόνος έμοιαζε νεότερος.

«Μια ανάσα πριν τη συμφωνία», «στην τελική ευθεία», «γράφονται οι τελευταίες λεπτομέρειες», έχουν εξαντληθεί τα δημοσιογραφικά κλισέ για να περιγράψουν αυτήν την αχρονική μαύρη τρύπα, στην οποία έχουμε πέσει μέσα και δεν κινείται τίποτα.

Εδώ και τρεις μήνες περιμένουμε ένα τρομερά κρίσιμο Γιούρογκρουπ, στο οποίο τελικά βγαίνει μια διεκπεραιωτική ανακοίνωση που παραπέμπει το ζήτημα σε μια ακόμη κρισιμότερη Σύνοδο Κορυφής. Τα «αγκάθια» είναι πάντα τα εργασιακά και το ασφαλιστικό, απ’ όταν ήταν υπουργός ο Τάσος Γιαννίτσης, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Οι εταίροι επιμένουν, λέει, να καταργήσουν τις πρόωρες συντάξεις, μα δεν το είχαμε λύσει αυτό; Δεν είχαμε συμφωνήσει όλοι ότι δεν είναι βιώσιμο το συνταξιοδοτικό σύστημα, όταν αποσύρονται από την αγορά εργασίας άνθρωποι στα 47 τους; Και ζητούν οι κακοί Ευρωπαίοι (πάλι;) να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, συγγνώμη, αυτά δεν φτύσαμε αίμα να τα ανοίξουμε, γιατί μακροπρόθεσμα θα απέφεραν όφελος μερικά δισ. ευρώ για την οικονομία;

Την ίδια στιγμή, ελπίζουμε, για μια ακόμη φορά, ότι Μέρκελ και Σόιμπλε τσακώνονται για χάρη μας, κι εμείς θα εκμεταλλευτούμε τη διχογνωμία. Ομως, το συγκεκριμένο θεατρικό έχει γίνει τόσο προβλέψιμο όσο μια γαλλική κωμωδία του Μαριβό. Ωραία περνάς όσο διαρκεί, αλλά όταν τελειώνει νιώθεις ότι έχεις ξαναδεί το ίδιο έργο εκατό φορές. Το πολιτικό προσωπικό συμβάλλει σε αυτήν την εικόνα αδράνειας: ο Αντώνης Σαμαράς είναι ακόμη πρόεδρος της Ν.Δ., κι ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε –πριν από λίγες μέρες– πως παραμένει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής. Κάποιος να του ψιθυρίσει γλυκά, αλλά αποφασιστικά, ότι έγινε πρόεδρος ο Προκόπης Παυλόπουλος τελικά.

Χθες, διάβασα τον τίτλο «ραγδαίες εξελίξεις» και κατάλαβα ότι η υποτιθέμενη σπουδή της κυβέρνησης συνδέεται με το επικείμενο τριήμερο, καθώς αυξάνεται η φημολογία για περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Μετρήστε τριήμερα που περάσαμε με αυτήν την αγωνία. Καθαρά Δευτέρα, Πάσχα, Πρωτομαγιά, βλέπαμε μια άσχετη ουρά στα ΑΤΜ κι άρχιζαν τα καρδιοχτύπια. Kυκλοφορούσαμε μέσα στις γιορτινές μέρες σαν μαυραγορίτες με όλο μας το βιος σε χαρτονομίσματα στην τσέπη. Με δεδομένη, λοιπόν, την ευαισθησία του εγχώριου πολιτικού προσωπικού στα μπάνια του λαού, μήπως να το πάρουμε απλώς απόφαση ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο θα αιωρούμαστε σε αυτό το καθησυχαστικό, ακίνητο τοπίο;
Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου