ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Το χρονικό του χρόνου


Ξένια Κουναλάκη από την Καθημερινή
Αν κάποιος έχει σταματήσει να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα τους τελευταίους τρεις μήνες και ανοίξει απότομα την τηλεόρασή του απόψε, θα διαπιστώσει ότι εδώ έχουμε καταφέρει να «παγώσουμε» τον χρόνο, γι’ αυτό κι ο πρωθυπουργός μας τείνει να γίνει η πολιτική ενσάρκωση του Μπέντζαμιν Μπάτον, του λογοτεχνικού ήρωα από το ομώνυμο διήγημα του Φιτζέραλντ, που όσο περνούσε ο χρόνος έμοιαζε νεότερος.

«Μια ανάσα πριν τη συμφωνία», «στην τελική ευθεία», «γράφονται οι τελευταίες λεπτομέρειες», έχουν εξαντληθεί τα δημοσιογραφικά κλισέ για να περιγράψουν αυτήν την αχρονική μαύρη τρύπα, στην οποία έχουμε πέσει μέσα και δεν κινείται τίποτα.

Εδώ και τρεις μήνες περιμένουμε ένα τρομερά κρίσιμο Γιούρογκρουπ, στο οποίο τελικά βγαίνει μια διεκπεραιωτική ανακοίνωση που παραπέμπει το ζήτημα σε μια ακόμη κρισιμότερη Σύνοδο Κορυφής. Τα «αγκάθια» είναι πάντα τα εργασιακά και το ασφαλιστικό, απ’ όταν ήταν υπουργός ο Τάσος Γιαννίτσης, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Οι εταίροι επιμένουν, λέει, να καταργήσουν τις πρόωρες συντάξεις, μα δεν το είχαμε λύσει αυτό; Δεν είχαμε συμφωνήσει όλοι ότι δεν είναι βιώσιμο το συνταξιοδοτικό σύστημα, όταν αποσύρονται από την αγορά εργασίας άνθρωποι στα 47 τους; Και ζητούν οι κακοί Ευρωπαίοι (πάλι;) να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, συγγνώμη, αυτά δεν φτύσαμε αίμα να τα ανοίξουμε, γιατί μακροπρόθεσμα θα απέφεραν όφελος μερικά δισ. ευρώ για την οικονομία;

Την ίδια στιγμή, ελπίζουμε, για μια ακόμη φορά, ότι Μέρκελ και Σόιμπλε τσακώνονται για χάρη μας, κι εμείς θα εκμεταλλευτούμε τη διχογνωμία. Ομως, το συγκεκριμένο θεατρικό έχει γίνει τόσο προβλέψιμο όσο μια γαλλική κωμωδία του Μαριβό. Ωραία περνάς όσο διαρκεί, αλλά όταν τελειώνει νιώθεις ότι έχεις ξαναδεί το ίδιο έργο εκατό φορές. Το πολιτικό προσωπικό συμβάλλει σε αυτήν την εικόνα αδράνειας: ο Αντώνης Σαμαράς είναι ακόμη πρόεδρος της Ν.Δ., κι ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε –πριν από λίγες μέρες– πως παραμένει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής. Κάποιος να του ψιθυρίσει γλυκά, αλλά αποφασιστικά, ότι έγινε πρόεδρος ο Προκόπης Παυλόπουλος τελικά.

Χθες, διάβασα τον τίτλο «ραγδαίες εξελίξεις» και κατάλαβα ότι η υποτιθέμενη σπουδή της κυβέρνησης συνδέεται με το επικείμενο τριήμερο, καθώς αυξάνεται η φημολογία για περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Μετρήστε τριήμερα που περάσαμε με αυτήν την αγωνία. Καθαρά Δευτέρα, Πάσχα, Πρωτομαγιά, βλέπαμε μια άσχετη ουρά στα ΑΤΜ κι άρχιζαν τα καρδιοχτύπια. Kυκλοφορούσαμε μέσα στις γιορτινές μέρες σαν μαυραγορίτες με όλο μας το βιος σε χαρτονομίσματα στην τσέπη. Με δεδομένη, λοιπόν, την ευαισθησία του εγχώριου πολιτικού προσωπικού στα μπάνια του λαού, μήπως να το πάρουμε απλώς απόφαση ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο θα αιωρούμαστε σε αυτό το καθησυχαστικό, ακίνητο τοπίο;
Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου