ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Ο Δημήτρης Κουμάνταρος, ένας γνήσιος οραματιστής και ανιδιοτελής αγωνιστής έφυγε από κοντά μας. Η τελευταία του ανάρτηση, στις 5 Μαρτίου:
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό. Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση. Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας. Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Είναι η Παιδεία, ηλίθιε…


του Γιάννη Λάσκαρη από τη Μεταρρύθμιση
Αν με ρωτούσε κάποιος που ψάχνει στα μνημόνια την αιτία της κακοδαιμονία μας,  ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, θα του απαντούσα παραφράζοντας την φράση τον Μπίλ Κλίντον :  «Είναι η Παιδεία,  ηλίθιε»…
Η  άποψή μου αυτή ενισχύθηκε παρακολουθώντας την εμμονή της Κυβέρνησης να κατεδαφίσει και τα τελευταία υπολείμματα του νόμου Διαμαντοπούλου, που με συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε η Βουλή πριν τέσσερα χρόνια.  Αλήθεια , αναλογίστηκε κάποιος από τους εκπαιδευτικούς φωστήρες της «αριστερής»  μας κυβέρνησης , ποιος είναι ο απώτερος σκοπός της μόρφωσης των παιδιών μας;  Μήπως είναι η καλλιέργεια του Μαρξισμού- Λενινισμού  και η καταδίκη του καπιταλισμού; Μήπως η αγωνιστικότητα των φοιτητών  στις πλατείες και στα καταληφθέντα πανεπιστήμια και σχολεία ; Μήπως η αποστροφή προς την επιχειρηματικότητα , την οικονομική πρόοδο και την έρευνα; Μήπως η καταγγελία της αριστείας και ο εθισμός  των αυριανών πολιτών στην μετριότητα και  στην ελάσσονα προσπάθεια ;
Με εντυπωσίασε  η ανακοίνωση των εκπαιδευτικών της  ΟΙΕΛΕ, με την οποία  καταγγέλλουν τους συναδέλφους τους που ανησυχούν για την κατεδάφιση του νόμου Διαμαντοπούλου, ως «ομάδα του  νεοφιλελεύθερου μπλοκ με στόχο τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης» και ότι «πίσω από τη συγκεκριμένη ομάδα κρύβονται επιχειρηματικές δυνάμεις που δρουν στο χώρο της εκπαίδευσης   και η ακραία νεοφιλελεύθερη πτέρυγα του πολιτικού συστήματος με βασικό αίτημα  την εφαρμογή του μνημονιακού εκπαιδευτικού προγράμματος». Μας «προειδοποιούν δε για  «τον κίνδυνο της μετατροπής της εκπαίδευσης από δημόσιο αγαθό σε εμπορεύσιμο είδος» και για την  « άλωση της παιδείας από τις δυνάμεις της αγοράς»  .  Το περίεργο στην ανακοίνωση αυτή είναι πως η ΟΙΕΛΕ εκφράζει τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης,  που αποκαλούν  «εμπορεύσιμο είδος». Στην ουσία δηλαδή καταγγέλλουν και ζητούν να καταργηθεί ο ιδιωτικός τομέας της εκπαίδευσης στον οποίο εργάζονται, με την ελπίδα να γίνουν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι.
Αυτή είναι δυστυχώς η επικρατούσα άποψη στον χώρο της ελληνικής «αριστεράς της προόδου» που διακατέχει και την πλειοψηφία των  κυβερνητικών στελεχών, δηλαδή η απέχθεια  προς την ιδέα της σύνδεσης της εκπαίδευσης  με την παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα. Και όμως  στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας  οικονομίας,  ο διεθνής καταμερισμός  εργασίας που καθορίζει την κατανομή των εισοδημάτων,  εξαρτάται από το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας των παραγόμενων προϊόντων .  Και όπως γράφει ο Αρίστος Δοξιάδης «Το πανεπιστήμιο  διδάσκει δημιουργία και παραγωγή… οι δε  απόφοιτοι είναι έτοιμοι να ενταχθούν σε μια οικονομία που δίνει ευκαιρίες σε πολλούς γιατί παράγει πολλά και διαφορετικά αγαθά, με ορίζοντα ολόκληρο τον πλανήτη» (Καθημερινή 17/5/15)
Η Παιδεία έχει  και μια  άλλη σημαντική αποστολή που αφορά την καλλιέργεια της συνείδησης του ευρωπαίου  πολίτη των ανοικτών οριζόντων , που γνωρίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος και που  τηρεί  τις φορολογικές του υποχρεώσεις. Του πολίτη που γνωρίζει την ιστορία του , τον πολιτισμό και τις αρετές των προγόνων  του, αλλά δεν είναι προσκολλημένος σε εθνοκεντρικές υπερβολές περί του «σημαντικότερου και εξυπνότερου  Έθνους της γης», που δεν αρκείται  στις δάφνες του παρελθόντος, για χάρη των οποίων όλοι μας οφείλουν τα πάντα  και ότι  ο ίδιος δεν χρειάζεται να κοπιάσει για να επιβιώσει σε μια ανταγωνιστική παγκόσμια οικονομία.
Ο εθνολαϊκισμός ως χαρακτηριστικό εκφοράς πολιτικού λόγου είναι ζήτημα παιδείας, που έχει καθοριστικές επιπτώσεις στην συμπεριφορά ψηφοφόρων και πολιτικών , με συνέπεια να αποκλείονται από την πολιτική ζωή οι ορθολογιστές και οι μεταρρυθμιστές, αλλά και να επιλέγονται πολιτικές που προσιδιάζουν και είναι αποδεκτές από ένα εκλογικό σώμα με  έλλειψη αναλυτικής σκέψης και κρίσης.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι   είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που κυβερνιέται από ένα μίγμα λαϊκιστών και εθνικιστών και όπου οι εκπρόσωποι του εθνολαϊκισμού απολαμβάνουν υψηλά ποσοστά δημοτικότητας  , σε αντίθεση με τους ορθολογιστές .
Δεν είναι τυχαίο  ότι  δεχόμαστε πως  για όλα φταίνε οι ξένοι, ότι το χρέος είναι απεχθές και παράνομο, ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να μας «σκάσουν» , ότι οφείλουν να σεβαστούν την «νωπή ετυμηγορία» του λαού για λεφτά χωρίς όρους, ότι όλα μπορούν να επιστρέψουν στην προ του 2009 εποχή ακόπως,  με ένα νόμο και ένα άρθρο.
Δεν είναι τυχαίο ότι περιφέρουμε επισήμως στα νοσοκομεία ως θεραπευτικό  μέσο,   με τις ευλογίες  υπουργού και γιατρών βουλευτών ,  το λείψανο της Αγίας Βαρβάρας,  που   το  έχουμε προηγουμένως υποδεχθεί με τιμές αρχηγού κράτους…
Το απογοητευτικό είναι ότι θα αναμέναμε από μια Κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται αριστερή, να προσανατολίσει την παιδεία μας προς την κατεύθυνση τους εκσυγχρονισμού της κοινωνίας και της απαλλαγής της από τα αναχρονιστικά στερεότυπα  . Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Και έτσι η Παιδεία θα συνεχίσει να παράγει   πολίτες ανίκανους να αντιληφθούν τις σύγχρονες απαιτήσεις και να ψηφίζουν πολιτικούς που τους μοιάζουν, επειδή στερούνται παιδείας  και άλλους που  αναρτούν στο γραφείο τους στην Βουλή το πορτραίτο του Λένιν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου