ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Είναι η Παιδεία, ηλίθιε…


του Γιάννη Λάσκαρη από τη Μεταρρύθμιση
Αν με ρωτούσε κάποιος που ψάχνει στα μνημόνια την αιτία της κακοδαιμονία μας,  ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, θα του απαντούσα παραφράζοντας την φράση τον Μπίλ Κλίντον :  «Είναι η Παιδεία,  ηλίθιε»…
Η  άποψή μου αυτή ενισχύθηκε παρακολουθώντας την εμμονή της Κυβέρνησης να κατεδαφίσει και τα τελευταία υπολείμματα του νόμου Διαμαντοπούλου, που με συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε η Βουλή πριν τέσσερα χρόνια.  Αλήθεια , αναλογίστηκε κάποιος από τους εκπαιδευτικούς φωστήρες της «αριστερής»  μας κυβέρνησης , ποιος είναι ο απώτερος σκοπός της μόρφωσης των παιδιών μας;  Μήπως είναι η καλλιέργεια του Μαρξισμού- Λενινισμού  και η καταδίκη του καπιταλισμού; Μήπως η αγωνιστικότητα των φοιτητών  στις πλατείες και στα καταληφθέντα πανεπιστήμια και σχολεία ; Μήπως η αποστροφή προς την επιχειρηματικότητα , την οικονομική πρόοδο και την έρευνα; Μήπως η καταγγελία της αριστείας και ο εθισμός  των αυριανών πολιτών στην μετριότητα και  στην ελάσσονα προσπάθεια ;
Με εντυπωσίασε  η ανακοίνωση των εκπαιδευτικών της  ΟΙΕΛΕ, με την οποία  καταγγέλλουν τους συναδέλφους τους που ανησυχούν για την κατεδάφιση του νόμου Διαμαντοπούλου, ως «ομάδα του  νεοφιλελεύθερου μπλοκ με στόχο τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης» και ότι «πίσω από τη συγκεκριμένη ομάδα κρύβονται επιχειρηματικές δυνάμεις που δρουν στο χώρο της εκπαίδευσης   και η ακραία νεοφιλελεύθερη πτέρυγα του πολιτικού συστήματος με βασικό αίτημα  την εφαρμογή του μνημονιακού εκπαιδευτικού προγράμματος». Μας «προειδοποιούν δε για  «τον κίνδυνο της μετατροπής της εκπαίδευσης από δημόσιο αγαθό σε εμπορεύσιμο είδος» και για την  « άλωση της παιδείας από τις δυνάμεις της αγοράς»  .  Το περίεργο στην ανακοίνωση αυτή είναι πως η ΟΙΕΛΕ εκφράζει τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης,  που αποκαλούν  «εμπορεύσιμο είδος». Στην ουσία δηλαδή καταγγέλλουν και ζητούν να καταργηθεί ο ιδιωτικός τομέας της εκπαίδευσης στον οποίο εργάζονται, με την ελπίδα να γίνουν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι.
Αυτή είναι δυστυχώς η επικρατούσα άποψη στον χώρο της ελληνικής «αριστεράς της προόδου» που διακατέχει και την πλειοψηφία των  κυβερνητικών στελεχών, δηλαδή η απέχθεια  προς την ιδέα της σύνδεσης της εκπαίδευσης  με την παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα. Και όμως  στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας  οικονομίας,  ο διεθνής καταμερισμός  εργασίας που καθορίζει την κατανομή των εισοδημάτων,  εξαρτάται από το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας των παραγόμενων προϊόντων .  Και όπως γράφει ο Αρίστος Δοξιάδης «Το πανεπιστήμιο  διδάσκει δημιουργία και παραγωγή… οι δε  απόφοιτοι είναι έτοιμοι να ενταχθούν σε μια οικονομία που δίνει ευκαιρίες σε πολλούς γιατί παράγει πολλά και διαφορετικά αγαθά, με ορίζοντα ολόκληρο τον πλανήτη» (Καθημερινή 17/5/15)
Η Παιδεία έχει  και μια  άλλη σημαντική αποστολή που αφορά την καλλιέργεια της συνείδησης του ευρωπαίου  πολίτη των ανοικτών οριζόντων , που γνωρίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος και που  τηρεί  τις φορολογικές του υποχρεώσεις. Του πολίτη που γνωρίζει την ιστορία του , τον πολιτισμό και τις αρετές των προγόνων  του, αλλά δεν είναι προσκολλημένος σε εθνοκεντρικές υπερβολές περί του «σημαντικότερου και εξυπνότερου  Έθνους της γης», που δεν αρκείται  στις δάφνες του παρελθόντος, για χάρη των οποίων όλοι μας οφείλουν τα πάντα  και ότι  ο ίδιος δεν χρειάζεται να κοπιάσει για να επιβιώσει σε μια ανταγωνιστική παγκόσμια οικονομία.
Ο εθνολαϊκισμός ως χαρακτηριστικό εκφοράς πολιτικού λόγου είναι ζήτημα παιδείας, που έχει καθοριστικές επιπτώσεις στην συμπεριφορά ψηφοφόρων και πολιτικών , με συνέπεια να αποκλείονται από την πολιτική ζωή οι ορθολογιστές και οι μεταρρυθμιστές, αλλά και να επιλέγονται πολιτικές που προσιδιάζουν και είναι αποδεκτές από ένα εκλογικό σώμα με  έλλειψη αναλυτικής σκέψης και κρίσης.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι   είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που κυβερνιέται από ένα μίγμα λαϊκιστών και εθνικιστών και όπου οι εκπρόσωποι του εθνολαϊκισμού απολαμβάνουν υψηλά ποσοστά δημοτικότητας  , σε αντίθεση με τους ορθολογιστές .
Δεν είναι τυχαίο  ότι  δεχόμαστε πως  για όλα φταίνε οι ξένοι, ότι το χρέος είναι απεχθές και παράνομο, ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να μας «σκάσουν» , ότι οφείλουν να σεβαστούν την «νωπή ετυμηγορία» του λαού για λεφτά χωρίς όρους, ότι όλα μπορούν να επιστρέψουν στην προ του 2009 εποχή ακόπως,  με ένα νόμο και ένα άρθρο.
Δεν είναι τυχαίο ότι περιφέρουμε επισήμως στα νοσοκομεία ως θεραπευτικό  μέσο,   με τις ευλογίες  υπουργού και γιατρών βουλευτών ,  το λείψανο της Αγίας Βαρβάρας,  που   το  έχουμε προηγουμένως υποδεχθεί με τιμές αρχηγού κράτους…
Το απογοητευτικό είναι ότι θα αναμέναμε από μια Κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται αριστερή, να προσανατολίσει την παιδεία μας προς την κατεύθυνση τους εκσυγχρονισμού της κοινωνίας και της απαλλαγής της από τα αναχρονιστικά στερεότυπα  . Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Και έτσι η Παιδεία θα συνεχίσει να παράγει   πολίτες ανίκανους να αντιληφθούν τις σύγχρονες απαιτήσεις και να ψηφίζουν πολιτικούς που τους μοιάζουν, επειδή στερούνται παιδείας  και άλλους που  αναρτούν στο γραφείο τους στην Βουλή το πορτραίτο του Λένιν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου