ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Τρία από τα πολλά ψέμματα της κυβέρνησης


του Μενέλαου Ρεντούμη από το protagon
Παρακολουθούμε όλοι εμβρόντητοι τις τελευταίες ώρες να εξελίσσεται αυτό που κάποιοι είχαν προβλέψει, αλλά ουδείς ήθελε να πιστέψει, μια εθνική τραγωδία, που μπορεί να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με συνολική χρεοκοπία της χώρας και βασικότατο πρόβλημα ανθρωπιστικής κρίσης, για την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών.
Πώς φτάσαμε όμως μέχρι το περιβόητο δημοψήφισμα που έχει ανακοινωθεί για τις 5 Ιουλίου;
Η βασική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, ήταν ότι οι δανειστές απάντησαν στην τελευταία πρότασή της, η οποία περιείχε μάλιστα συνολικά μέτρα για τη διετία 2015-2016, ύψους 8 δισ. ευρώ, με επαχθείς όρους και τελεσίγραφα.
Αυτό θεωρεί ότι ξεχείλισε το ποτήρι και αποφάσισε ν ’αποχωρήσει από το Eurogroup με την κατάληξη που όλοι γνωρίζουμε, που δεν είναι άλλη από την τραγική συνέπεια των capital controls, δηλαδή τον περιορισμό στην κίνηση κεφαλαίων με ημερήσιο όριο ανάληψης τα 60 ευρώ.
Υπάρχουν όμως μερικοί σημαντικοί παράγοντες που σκόπιμα πιστεύω απέκρυψε η κυβέρνηση όσον αφορά την πρόταση των δανειστών, ώστε να έχει το άλλοθι της ρήξης και της διενέργειας του δημοψηφίσματος:
1. Οι δανειστές ήθελαν να καταστρέψουν συνολικά με τον ΦΠΑ τον τουρισμό: Η κυβέρνηση αντιδρούσε για την επιβολή 23%, που θα ήταν μεγάλο πλήγμα στις αφίξεις νέων τουριστών. Οι θεσμοί όμως είχαν ήδη υποχωρήσει σε αυτό το θέμα και θα επιβαλλόταν συντελεστής 13% τελικά, στην πρόταση που ήταν έτοιμη να υποβληθεί, ενώ λίγο πριν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε αποχωρήσει κατηγορώντας τους θεσμούς. Μάλιστα οι συντελεστές ΦΠΑ μπορούν ν’ αναθεωρηθούν προς το καλύτερο στα τέλη του 2016, αν υπάρχει σχετική πρόοδος στα έσοδα, γεγονός που βελτιώνει ακόμη περισσότερο την ανάπτυξη.
2. Οι δανειστές επέμεναν σε σημαντική μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων: Δεν γίνεται λόγος συγκεκριμένα για οριζόντια μείωση συντάξεων αλλά μείωση συνολικά του ασφαλιστικού κόστους, που αφορά κυρίως το σκέλος των δαπανών. Προτείνεται μόνο αύξηση των εισφορών υγείας κατά 2% στις συντάξεις που θ’ αφορούσαν και τις επικουρικές. Μάλιστα γίνεται λόγος γι’ αντικατάσταση του μέτρου με ισοδύναμο που θα συμφωνηθεί με την ελληνική κυβέρνηση, αν αυτό έχει επιπτώσεις στην ανάπτυξη. Επιπρόσθετα κάτι πολύ σημαντικό είναι ότι είχε τεθεί στόχος για την συνένωση ταμείων και την εξοικονόμηση πόρων από το ασφαλιστικό, όχι για την αποπληρωμή του χρέους, αλλά για τη χρηματοδότηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.
3. Οι δανειστές έκοψαν απότομα τη ρευστότητα των τραπεζών: Γνώριζε πολύ καλά η κυβέρνηση, ότι ήδη ήταν οριακή η ρευστότητα, καθώς τον τελευταίο καιρό, λόγω της αβεβαιότητας και των διαρροών καταθέσεων, στήριζε σχεδόν καθημερινά η ΕΚΤ μέσω του ELA τις ελληνικές τράπεζες, φτάνοντας τον συνολικό δανεισμό τους κοντά στα 125 δισ. για να εξυπηρετούν απρόσκοπτα τους πελάτες τους και να χρηματοδοτείται η ελληνική οικονομία. Άρα, δεν εξασφάλισε ρευστότητα, αρκετό καιρό πριν τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, σε συνεργασία με τους θεσμούς, ώστε να υπάρχει επάρκεια χρήματος, αλλά υπέβαλε αίτημα παράτασης του προγράμματος, αφού ανακοίνωσε το δημοψήφισμα, την τελευταία στιγμή και μάλιστα στο ποσό των 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο φυσικά και απορρίφθηκε, βάσει του καταστατικού της ΕΚΤ.
Να σημειώσω εδώ ότι και για τα τρία σημεία που ανέφερα, ουδέποτε αναφέρθηκαν ως τελεσίγραφο, εφόσον οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν.
Με βάση τα παραπάνω, είναι επιτακτική ανάγκη, αν επιθυμεί η κυβέρνηση τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, να επιστρέψει άμεσα στις διαπραγματεύσεις με ειλικρίνεια, κλείνοντας τη συμφωνία και ξεκινώντας σοβαρές μεταρρυθμίσεις που μπορούν στην πορεία να ελαφρύνουν δημοσιονομικά τους πολίτες.
Οι υπεκφυγές, τα ψέματα, και η σύγκρουση, χωρίς κανένα σύμμαχο, με ολόκληρη την Ευρώπη, μόνο ήττα και καταστροφικές συνέπειες μπορούν να επιφέρουν, γεγονός που δυστυχώς επιβεβαιώνεται.
Το δημοψήφισμα για ένα δημοσιονομικό ζήτημα με εκατοντάδες τεχνικές πτυχές, μόνο σύγχυση δημιουργεί και επιτείνει το πρόβλημα, επιστρέφοντας την ευθύνη στους πολίτες, όταν η κυβέρνηση έχει ήδη νωπή λαϊκή εντολή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου