ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Γιώργος Προκοπάκης: Ενα μνημόνιο που δεν αυξάνει το χρέος…


Ο ​​πρωθυπουργός διαβεβαίωσε κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων πως το μνημόνιο που ο ίδιος έφερε δεν αυξάνει το χρέος. Αδιάφορο εάν το ΔΝΤ προέβλεπε αύξηση στο 200% του ΑΕΠ (αναθεωρημένη πρόβλεψη σχεδόν στο 207% του ΑΕΠ). Αδιάφορο εάν ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Οικονομικών κατέθεσε το προσχέδιο του προϋπολογισμού με ρητή αναφορά στην αύξηση του χρέους.
Αναφέρθηκε πως από τα 86 δισ. ευρώ του τρίτου προγράμματος, 53 δισ. ευρώ πηγαίνουν σε αναχρηματοδότηση χρέους (επειδή δε αυτή θα γίνει με καλύτερους όρους πρόκειται για de facto μίνι αναδιάρθρωση), 25 δισ. ευρώ πηγαίνουν στις τράπεζες και θα ανακτηθούν και 7 δισ. ευρώ θα καλύψουν ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου. Ας σημειώσουμε πως όλη η ρητορική της πενταετίας πως τα δάνεια πάνε κατά 80-90% στους πιστωτές και στις τράπεζες, πάει περίπατο. Κατά τον κ. Τσίπρα, το μνημόνιό του έχει τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά των προηγούμενων μνημονίων: το 82% πηγαίνει στους πιστωτές και στις τράπεζες! Παρά τους ισχυρισμούς του, αυξάνει σημαντικά το χρέος.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε θολά στο ποσό των 53 δισ. ευρώ της αναχρηματοδότησης χρέους. Η αλήθεια είναι πως στο ποσό αυτό (54,1 δισ. ευρώ στις συμφωνίες) περιλαμβάνονται οι τόκοι τριετίας 16,6 δισ. ευρώ, τα 770 εκατ. ευρώ που πρέπει να επιστραφούν στο ΔΝΤ και περίπου 500 εκατ. ευρώ που πληρώθηκαν με το δάνειο-γέφυρα του Ιουλίου. Σύνολο 17,9 δισ. ευρώ νέου χρέους!
Ο κ. Τσίπρας ισχυρίσθηκε στη Βουλή πως, εφόσον τα 7 δισ. ευρώ που προορίζονται για την κάλυψη ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων (απλήρωτοι προμηθευτές, μη επιστραφείς ΦΠΑ, κ.λπ.), δεν είναι νέο χρέος.

Πρόκειται για την εξόφληση και λογιστική τακτοποίηση οφειλών του Δημοσίου οι οποίες απλώς δεν κατεγράφοντο ως χρέος – εφεξής, θα έχουμε ισόποσο χρέος στο σχετικό δελτίο του ΥΠΟΙΚ!

Το ποσόν των 25 δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών δεν διαφέρει σε τίποτε από το αντίστοιχο σχεδόν ισόποσο χρέος που ανελήφθη το καλοκαίρι 2013 με την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση.
Θεωρητικά ανακτήσιμο, πλην όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή. Επί περίπου ένα χρόνο η αξία της κρατικής συμμετοχής είχε διατηρηθεί – είχαν μάλιστα ασκηθεί και δικαιώματα για μερικά εκατομμύρια, δηλαδή είχαν ανακτηθεί από το ΤΧΣ μερικά εκατομμύρια της προηγούμενης ανακεφαλαιοποίησης. Ενα εννεάμηνο πολιτικής αστάθειας ήταν αρκετό για να χαθεί το 90% της αξίας της κρατικής συμμετοχής. Στην επικείμενη ανακεφαλαιοποίηση, ένα μεγάλο μέρος των κεφαλαίων θα χρησιμοποιηθεί για να καλύψει επισφάλειες των «κόκκινων» δανείων – η ανακτησιμότητά τους είναι πρακτικώς μηδενική! Χωρίς καν να υπάρχει χρονοδιάγραμμα ιδιωτικοποίησης των τραπεζών, παρουσιάζεται μια ρόδινη πραγματικότητα – εικονική όμως. Είναι άγνωστο πόσα κεφάλαια και πότε θα ανακτηθούν.
Εν ολίγοις, από τα 86 δισ. ευρώ του μνημονίου Τσίπρα, τα 50 δισ. ευρώ αποτελούν νέο χρέος προς τους εταίρους. Κατά τη διαπραγμάτευση δημιουργήθηκε πρόσθετο νέο χρέος. Ο βραχυπρόθεσμος δανεισμός (έντοκα γραμμάτια και repos) αυξήθηκε κατά τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ – το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού είναι τα αποθεματικά φορέων του Δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης που αναγκαστικά συνεισέφεραν κατά τη διαπραγμάτευση.
Την πραγματικότητα αυτή έχει αναγνωρίσει το υπουργείο Οικονομικών με τον πιο επίσημο τρόπο – με ρητές αναφορές στο σχέδιο προϋπολογισμού. Το σχέδιο πηγαίνει παραπέρα, αναφέροντας ρητώς πως για τον περίφημο «δημοσιονομικό χώρο» των χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων έχει γίνει ανταλλαγή με νέο χρέος.
Ενα τελευταίο ζήτημα στο οποίο αποφεύγουν επιμελώς να τοποθετηθούν οι πάντες είναι οι επιστροφές κερδών της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα. Με τις αποφάσεις του Eurogroup Νοεμβρίου 2012, τα χρήματα αυτά ήταν έσοδο του προϋπολογισμού. Οχι πια! Το ποσόν των 7,7 δισ. ευρώ που αναμένεται να «επιστραφεί» κατά την τριετία του μνημονίου Τσίπρα, θα είναι μέρος των διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση του χρέους.
Τελικά τα πάντα έχουν κόστος. Η διαπραγμάτευση για το μνημόνιο 3 είχε ακριβώς τα αντίθετα από τα επιδιωχθέντα αποτελέσματα. Δυστυχώς, η ωραιοποίηση της πραγματικότητας απλώς δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.
* Πρώην καθηγητής Columbia University και σύμβουλος επιχειρήσεων.
Έντυπη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου