ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Plamen Tonchev: Η μεγαλοψυχία της δεύτερης ευκαιρίας



Διάβασα με ενδιαφέρον και με προβλημάτισε το παρακάτω άρθρο του κ. Στάθη Καλύβα:http://www.kathimerini.gr/832523/opinion/epikairothta/politikh/h-8anasimh-el3h-toy-telmatos.Αναρωτιέται δικαιολογημένα πώς τα κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ να ξανακερδίσει τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου παρά τα capital controls.

Παρόμοια απορία είχα κι εγώ το Σεπτέμβριο του 2007, αμέσως μετά τις μεγάλες πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και σε άλλες περιοχές της χώρας. Οσο διαρκούσε η θεομηνία, ήμουν στο εξωτερικό και έβλεπα την Ελλάδα ως πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή κανάλια. Εδειχναν με δορυφορικές λήψεις τους καπνούς ως γιγαντιαίες καμινάδες να υψώνονται πάνω από τη Γη, ως ένα τρομακτικό υπερθέαμα. Ήμουν εξοργισμένος με τις γελοίες δικαιολογίες για τον "στρατηγό άνεμο" και πολύ στενοχωρημένος για τα 70 θύματα που καταγράφηκαν (επισήμως). 

Οταν γύρισα λίγο πριν τις 16 Σεπτεμβρίου, ημέρα των εκλογών, ήμουν πεπεισμένος ότι ο ελληνικός λαός ήταν εξίσου εξοργισμένος και θα τιμωρούσε την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, όπως ακριβώς συνέβη στην Ισπανία το Μάρτιο του 2004. Την εποχή εκείνη ο Αθνάρ είχε σταθερό προβάδισμα επί του Θαπατέρο, αλλά η κατάσταση ανατράπηκε απότομα μετά την βομβιστική επίθεση στον σιδηροδρομικό σταθμό Atocha τρεις μέρες πριν τις εκλογές. Οι Σοσιαλιστές του Θαπατέρο, προς μεγάλη τους έκπληξη - που δεν την έκρυβαν ούτε οι ίδιοι - βρέθηκαν νικητές. 

Περίμενα, λοιπόν, ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε και στην Ελλάδα. Οχι πως το ΠΑΣΟΚ, αποδιοργανωμένο από τους συνεχείς πειραματισμούς του ΓΑΠ, ήταν έτοιμο να αναλάβει την εξουσία. Αλλά θεωρούσα ο μπουνταλάς ότι μια καταστροφή τέτοιου μεγέθους, όπως ήταν οι πυρκαγιές του 2007, αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε σοβαρές πολιτικές εξελίξεις.

Ε, λοιπόν, έπεσα έξω. Οπως και ο κ. Καλύβας στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Και αναρωτιέμαι μήπως η Ελλάδα όντως είναι τόσο απρόβλεπτη ή μήπως υπάρχουν κάποιες ορθολογικές εξηγήσεις; Εκ των πραγμάτων, αποδείχθηκε ευφυής η απόφαση της κυβέρνησης το 2007 να μοιράσει επειγόντως τα τριχίλιαρα της αποζημίωσης, με τα οποία απορρόφησε τους κραδασμούς. Σε ό,τι αφορά τις πρόσφατες εκλογές, πιθανότατα ισχύει αυτό που επισημαίνει ο κ. Καλύβας ότι η έκρυθμη κατάσταση μετά την "περήφανη διαπραγμάτευση" έπεισε πολύ κόσμο να κρατήσει λεφτά στα σπίτια του, ενώ για διάφορους λόγους ο ανεφοδιασμός των αγορών συνεχίστηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. 

Σημειώνω ότι σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται να διατυπώθηκε από την ελληνική κοινωνία κάποιο επίμονο αίτημα για λογοδοσία ή απόδοση ευθυνών. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις οι Ελληνες πολίτες δεν έδειξαν σοκαρισμένοι - ούτε από την περιβαλλοντική καταστροφή το 2007, ούτε από την οικονομική παράλυση το 2015. Ή μήπως και στις δύο περιπτώσεις υπερίσχυσε το σκεπτικό ότι προς το παρόν τη βολεύουμε, πότε με τριχίλιαρα, πότε με τα λεφτά στα μαξιλάρια - για το αύριο ας μεριμνήσει ο Θεός των Ελλήνων! Είναι κι αυτή μια λογική και σ'όποιον αρέσει. Πάντως, και στις δύο περιπτώσεις είτε δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να καταδικάσουν την απερχόμενη κυβέρνηση είτε δεν πείστηκαν από την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Κι έδωσαν μεγαλόψυχα μια δεύτερη ευκαιρία στους κυβερνώντες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου