ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Επιχείρηση Zamora

Μέρα των πραξικοπηματιών σήμερα. Ας ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μερικές άχρηστες (;) πληροφορίες.

Ο αγαπημένος μας Ούγκο Τσάβες, στρατιωτικός ο άνθρωπος, είχε φτιάξει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 το MBR-200, μια μυστική οργάνωση επίδοξων πραξικοπηματιών στρατιωτικών. Το 1992 αποπειράθηκε πραξικόπημα - βαθειά δημοκράτης ο άνθρωπος. Οπερέτα το πραξικόπημα, με καμιά 15αριά νεκρούς το βράδυ μέχρι να παραδοθεί ο ίδιος και καμιά 200αριά ακόμη σε συγκρούσεις που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες.

Το ιστορικώς ενδιαφέρον είναι πως η κωδική ονομασία (επινόησης του ιδίου του Τσάβες) του πραξικοπήματος του 1992 ήταν "Επιχείρηση Zamora". Ο σύντροφος Νικολάς Μαδούρο έδωσε την ίδια κωδική ονομασία, "Επιχείρηση Zamora", στην εμφυλιοπολεμική διανομή 500.000 όπλων στους οπαδούς του για να αντιμετωπίσουν τις λαοθάλασσες των διαδηλωτών. Κολεκτίβες του τρόμου.

Γιώργος Προκοπάκης

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Παναγής Παναγιωτόπουλος: Δεν υπάρχει τίποτα το δικονομικό στην αποφυλάκιση Ρουπακιά, είναι ό τι πιο πολιτικό μπορεί να υπάρξει..





Σχόλιο Μ: Στην περίπτωση των δολοφόνων της 17 Νοέμβρη η δικαιοσύνη έτρεξε ως όφειλε και δεν αποφυλακίστηκε κανένας λόγω 18μηνου. Και ορθώς. Στην περίπτωση του Ρουπακιά η δικαιοσύνη έχασε ταχύτητα σε μια παρόμοια δολοφονία με πολιτικό μανδύα. Γιατί; Μήπως γιατί η ΧΑ διαβάζεται ως ακραίο καταφύγιο αντιμνημονιασμού και αντισυστημικότητας που λέει και ο Π. Παναγιωτόπουλος ακριβώς από κάτω;


Μην κρυβόμαστε όμως τόσο πολύ γιατί η υποκρισία όταν διαρκεί πολύ γίνεται παθολογική αυτοπαγίδευση στο ψέμα. 

Η Χρυσή Αυγή είναι πρωτίστως πολιτικό θέμα, που όφειλε να λάβει και πολιτειακά χαρακτηριστικά εάν υπήρχε η βούληση των αντιπάλων της να την αντιμετωπίζουν. Το Πολίτευμα θα έφτανε στο ελαστικό όριο του ενδεχομένως αλλά θα είχε προστατευτεί η ιστορική του προοπτική.


Η δημοκρατία λοιπόν δεν θεώρησε την Χρυσή Αυγή εχθρό της και συνεπώς δεν την πολέμησε- παρά μόνον στο διάστημα που ακολούθησε την δολοφονία Φύσσα και αυτό με αμφισβήτηση από μέρος της τότε κυβέρνησης - η οποία όμως έκανε μια αξιοπρόσεκτη υπέρβαση και έδρασε με όρους πολιτικού ολισμού- και μεγάλο τμήμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 


Η Χ.Α. διαβαζόταν και διαβάζεται ως ύστατο καταφύγιο του αντισυστημισμού και του αντιμνημονιακού αγώνα, ως ειδικός εκφραστής του Έθνους (προβαίνω εδώ σε μια διευκρίνηση ύστερα από ορθή παρατήρηση: πρόκειται για την εθνικιστική εξτρεμιστική και ανορθολογική ανάγνωση του Εθνους φυσικά και όχι κάποια συνοπτική μετωνυμική ανάγνωση του δημοκρατικού Εθνους) στη συνθήκη της ήττας του. 


Η μαχόμενη δημοκρατία που θα προστάτευε τον εαυτό της και το μέλλον της δεν ευδοκίμησε, οι ελίτ της συνέχισαν την αδιατάρακτη γκεσταλτική αναγνώριση της ομοιότητας παρά την μεταμόρφωση του ίδιου σε απόλυτο Άλλο, σε τερατώδη κίνδυνο, με περίμετρο κανονικότητας. Όπως κάνουν με όλα τα φαινόμενα που ζούμε και σήμερα.


Δεν υπάρχει τίποτα το δικονομικό στην αποφυλάκιση Ρουπακιά, είναι ό τι πιο πολιτικό μπορεί να υπάρξει..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου