ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Σε δουλέψανε

Γιάννης Κουνέλης
Σε δουλέψανε
Σου τάξανε ανάσταση νεκρών με ψέματα
Δυσκολεύεσαι να το παραδεχτείς σε καταλαβαίνω
Αλλά φταις
Σούπανε να μάθεις λίγα μαθηματικούλια, λίγη οικονομία, να βλέπεις πέρα από τη μύτη σου
Αλλά εσύ νόμιζες πως είναι κακά τα «δυτικά μαθηματικά»
Είπες να πορευτείς με τον εθνικισμό και το λαϊκισμό της φυλής
Όλα αυτά που σε είχαν ταϊσει  οι προηγούμενοι, αυτούς που αποθέωνες και σήμερα βρίζεις
Και την πάτησες
Σε φορτώνουν φόρους, σε φτωχοποιούν, καθημερινά όλο και πιο πολύ, ως πότε θα αντέξεις
Καλά τα στρώματα και τα μαξιλάρια αλλά όλα έχουν ένα τέλος
Πασχίζουν να χτίσουν τη δική τους φωλιά μέσα στη πνιγηρή ατμόσφαιρα του κράτους
Με το δικό σου βιος, με το δικό σου αίμα
Και πάντα φταίνε οι ξένοι, το κακό το ΔΝΤ, η τρόικα του εσωτερικού  
Τα παιδιά σου ετοιμάζονται να φύγουν, να βρουν κάπου να ανασάνουν
Και καλά θα κάνουν, να δουλέψουν θέλουν
Δίπλα σου και μέσα σου όλα γκρεμίζονται από ανθρώπους εχθροπαθείς και ανίκανους
Και συ κοιτάζεις  και ψάχνεις να βρεις τι έφταιξε, πως σε δουλέψανε, πως την πάτησες
Σου τα λέγαμε αλλά δεν άκουγες
Ακόμα πιστεύεις ότι το ευρώ σε κατέστρεψε;
Ακόμα πιστεύεις ότι το κράτος έχει λεφτά κρυμμένα σε σεντούκια;
Ακόμα πιστεύεις ότι μπορείς να ζήσεις πάνω από τις δυνατότητές σου;
Ακόμα νομίζεις ότι χωρίς παραγωγή, χωρίς επενδύσεις, μπορείς να βρεις το δρόμο;
Χωρίς το μάζεμα του κράτους που σου ρουφάει το μεδούλι;
Η δική τους δήθεν διαπραγμάτευση είναι αυτή που σε τσάκισε
Η άρνηση να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις,
Τα παραμύθια τους, η ιδεοληψία τους, η ιδιοτέλεια
Να μπει ένα τέλος στις ρέφες των ισχυρών και των πονηρών, των συντεχνιών των προσοδούχων
Γιατί για τους ισχυρούς δουλεύουν καθώς σε σέρνουν στη δραχμή
Γιαυτό την επόμενη φορά άκου, σκέψου και ρώτα
Γιατί εσύ πληρώνεις και πληρώνεις σκληρά
Αλλά όχι άδικα
Δεν υπάρχουν αθώοι, δυστυχώς
Εσύ σηκώνεις το σταυρό
Αυτοί γελάνε


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου