ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης: Τρόμος και αθλιότητα στη χώρα μας…




Δεν μπορώ να συλλάβω το μέγεθος της ανατροπής, που θα μπορούσε να συμβεί, μπας και ξεκολλήσουμε λιγάκι, από αυτό που μας συμβαίνει και κατατρώει τα σπλάχνα μας…
Έκανα το σφάλμα, κάποια στιγμή χθες, να διώ στις ειδήσεις, στιγμιότυπα από τη συνεδρίαση της Βουλής, με προεδρεύοντα τον αγαπημένο της φραουλοπαραγωγής, Μάκαρο.
Δεν είναι απλώς ότι τρόμαξα. 
Δεν είναι απλά ότι πιάστηκε η ψυχή μου, γιατί ήρθαν στο μυαλό μου μνήμες και αθλιότητες, πολύ παλιών καιρών. Τότε που, εάν αποκτούσαν κάποια πλειοψηφία, έστω και απολύτως ευκαιριακή, κάποιες δυνάμεις εξαγριωμένων, στις Γενικές Συνελεύσεις, ξεδιπλώνονταν όλο το εκφασισμένο ταπεραμέντο και κινδύνευες με λιντσάρισμα.
Και θυμήθηκα τέτοιες σκηνές αρκετές.
Θυμήθηκα επιτροπές αποχουντοποίησης, γελοίων Ιαβέρηδων. Θυμήθηκα διασυρμό συναδέλφων, φίλων ακόμη και καθηγητών.
Που μετά, διαπιστώσαμε το πόσα γράμματα ξέρανε, σε σχέση με τα σκύβαλα, τα αλαλάζοντα κύμβαλα, που ανέλαβαν να ξεθεμελιώσουν την Νομική της Θεσσαλονίκης, του Μάνεση, του Παπαντωνίου, του Βαβούσκου, του Μανωλεδάκη.
Έμοιαζε με κακέκτυπο Γενικής Συνέλευσης, κάποιας περιθωριακής Σχολής, απ’ αυτές που τα αποτελέσματα των συνελεύσεων τους, δεν επρόκειτο ποτέ να παίξουν κάποιο ρόλο και όπου εκεί κυρίως ξεδιπλώνονταν η βαρβαρότητα .
Και αυτό ήταν Βουλή.
Και φώναζε ο δόλιος ο Δένδιας πως «δεν είναι δυνατόν να ήρθατε εδώ για να αποδείξετε, ότι μπορείτε να είστε τρισχειρότεροι, από τους προηγούμενους που υποτίθεται καταγγέλλατε».
Και πιάστηκε η ψυχή μου, γιατί θαρρούσα πως εκεί μέσα υπήρχαν συμφοιτητές και φίλοι, που υποτίθεται είχαν γαλουχηθεί σε άλλο κλίμα. Είχαν γαλουχηθεί σε μιαν άλλη λογική προσέγγισης του πολιτικού λόγου.
Και ο μεν εξωνημένος που προήδρευε, δεν με εξέπληξε καθόλου, εξάλλου μαθημένος είναι να κοροϊδεύει την κοινωνία, για να περνάει ζωή και κότα, έχοντας εξαργυρώσει, ότι υποτίθεται είχε χρεώσει στον ελληνικό λαό για το μπλαβιασμένο μάτι της φωτογραφίας και τα εισέπραξε στο πολλαπλάσιο ο άτιμος.
Μιλάω όμως, για ανθρώπους ήπιους και σοβαρούς, που δεν είχαν καμία σχέση με αυτό το αγρίεμα.
Έτσι δεν είναι ρε συ Χάρη Τζαμακλή;
Στους νεκρούς του παρακράτους του Μπαλαούρα, ανασύρεις την μνήμη του Λαμπράκη, για να παινευτείς για το δικό σου παρακράτος και τους δικούς σου φονιάδες;
Αίσχος. Αυτό δεν μπορεί να το ανεχτεί άνθρωπος εχέφρων, φίλε μου Τζαμακλή.
Σήκω φύγε, όσο είναι καιρός και μη συμφύρεσαι άλλο με αυτή την αθλιότητα.
Δεν έχω τι άλλο να σου πω αγαπημένε μου Χάρη.
Κι εσείς, οι άλλοι, όσοι καταλαβαίνετε.

1 σχόλιο:

  1. "Είχαν γαλουχηθεί σε μιαν άλλη λογική προσέγγισης του πολιτικού λόγου." Πότε ο πολιτικός λόγος θα φτάσει να είναι λόγος μεστός νοημάτων αληθινός και αντίστοιχος ουσιαστικών πραγμάτων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή