ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης: Τρόμος και αθλιότητα στη χώρα μας…




Δεν μπορώ να συλλάβω το μέγεθος της ανατροπής, που θα μπορούσε να συμβεί, μπας και ξεκολλήσουμε λιγάκι, από αυτό που μας συμβαίνει και κατατρώει τα σπλάχνα μας…
Έκανα το σφάλμα, κάποια στιγμή χθες, να διώ στις ειδήσεις, στιγμιότυπα από τη συνεδρίαση της Βουλής, με προεδρεύοντα τον αγαπημένο της φραουλοπαραγωγής, Μάκαρο.
Δεν είναι απλώς ότι τρόμαξα. 
Δεν είναι απλά ότι πιάστηκε η ψυχή μου, γιατί ήρθαν στο μυαλό μου μνήμες και αθλιότητες, πολύ παλιών καιρών. Τότε που, εάν αποκτούσαν κάποια πλειοψηφία, έστω και απολύτως ευκαιριακή, κάποιες δυνάμεις εξαγριωμένων, στις Γενικές Συνελεύσεις, ξεδιπλώνονταν όλο το εκφασισμένο ταπεραμέντο και κινδύνευες με λιντσάρισμα.
Και θυμήθηκα τέτοιες σκηνές αρκετές.
Θυμήθηκα επιτροπές αποχουντοποίησης, γελοίων Ιαβέρηδων. Θυμήθηκα διασυρμό συναδέλφων, φίλων ακόμη και καθηγητών.
Που μετά, διαπιστώσαμε το πόσα γράμματα ξέρανε, σε σχέση με τα σκύβαλα, τα αλαλάζοντα κύμβαλα, που ανέλαβαν να ξεθεμελιώσουν την Νομική της Θεσσαλονίκης, του Μάνεση, του Παπαντωνίου, του Βαβούσκου, του Μανωλεδάκη.
Έμοιαζε με κακέκτυπο Γενικής Συνέλευσης, κάποιας περιθωριακής Σχολής, απ’ αυτές που τα αποτελέσματα των συνελεύσεων τους, δεν επρόκειτο ποτέ να παίξουν κάποιο ρόλο και όπου εκεί κυρίως ξεδιπλώνονταν η βαρβαρότητα .
Και αυτό ήταν Βουλή.
Και φώναζε ο δόλιος ο Δένδιας πως «δεν είναι δυνατόν να ήρθατε εδώ για να αποδείξετε, ότι μπορείτε να είστε τρισχειρότεροι, από τους προηγούμενους που υποτίθεται καταγγέλλατε».
Και πιάστηκε η ψυχή μου, γιατί θαρρούσα πως εκεί μέσα υπήρχαν συμφοιτητές και φίλοι, που υποτίθεται είχαν γαλουχηθεί σε άλλο κλίμα. Είχαν γαλουχηθεί σε μιαν άλλη λογική προσέγγισης του πολιτικού λόγου.
Και ο μεν εξωνημένος που προήδρευε, δεν με εξέπληξε καθόλου, εξάλλου μαθημένος είναι να κοροϊδεύει την κοινωνία, για να περνάει ζωή και κότα, έχοντας εξαργυρώσει, ότι υποτίθεται είχε χρεώσει στον ελληνικό λαό για το μπλαβιασμένο μάτι της φωτογραφίας και τα εισέπραξε στο πολλαπλάσιο ο άτιμος.
Μιλάω όμως, για ανθρώπους ήπιους και σοβαρούς, που δεν είχαν καμία σχέση με αυτό το αγρίεμα.
Έτσι δεν είναι ρε συ Χάρη Τζαμακλή;
Στους νεκρούς του παρακράτους του Μπαλαούρα, ανασύρεις την μνήμη του Λαμπράκη, για να παινευτείς για το δικό σου παρακράτος και τους δικούς σου φονιάδες;
Αίσχος. Αυτό δεν μπορεί να το ανεχτεί άνθρωπος εχέφρων, φίλε μου Τζαμακλή.
Σήκω φύγε, όσο είναι καιρός και μη συμφύρεσαι άλλο με αυτή την αθλιότητα.
Δεν έχω τι άλλο να σου πω αγαπημένε μου Χάρη.
Κι εσείς, οι άλλοι, όσοι καταλαβαίνετε.

1 σχόλιο:

  1. "Είχαν γαλουχηθεί σε μιαν άλλη λογική προσέγγισης του πολιτικού λόγου." Πότε ο πολιτικός λόγος θα φτάσει να είναι λόγος μεστός νοημάτων αληθινός και αντίστοιχος ουσιαστικών πραγμάτων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή