ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ευθύμης Δημόπουλος: Για το Βrexit



1. Ο αντιευρωπαϊσμός που νίκησε στη Βρετανία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος. Γιατί νίκησε σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό κράτος, απευθυνόμενος όχι μόνο στο εθνικό θυμικό των ψηφοφόρων αλλά ιδίως στο πορτοφόλι τους λέγοντας: «Γιατί να συνεχίσουμε να πετάμε το χρήμα μας βοηθώντας φτωχότερους ; Γιατί να μοιραζόμαστε το ασφαλιστικό μας σύστημα, τις παροχές υγείας και τα νοσοκομεία μας με τους μετανάστες ; Γιατί να συνεχίσουμε να σηκώνουμε ένα τόσο μεγάλο κόστος λειτουργίας της Ε.Ε σήμερα που τα οφέλη της είναι λιγότερα σε σχέση με το παρελθόν;». Έτσι αφού απέκρυψε τα πλεονεκτήματα και τη σημασία της Ε.Ε. στην παγκοσμιοποιημένη συνθήκη έπληξε την καταστατική αρχή της για τον επιμερισμό των βαρών και των δαπανών.

2. Κάτι αντίστοιχο, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, έζησε η Ευρώπη στη δεκαετία του ‘90. Τότε οι αποσχιστικές και εθνικιστικές κινήσεις δεν περιορίστηκαν στην Α. Ευρώπη αλλά έκαναν την εμφάνισή τους και στη Δύση. Αν αποφλοιώσουμε το λόγο αυτών των κινήσεων από τις πολιτιστικές και ιστορικές προφάσεις, εκείνο που ένωνε τους Καταλανούς, τους Φλαμανδούς του Βελγίου αλλά και τους Λομβαρδούς της Λέγκας του Βορρά ήταν ότι δεν ήθελαν να πληρώνουν για φτωχότερους συμπολίτες τους σε μακρινές επαρχίες. Αν δεν τα κατάφεραν τότε να αποσχιστούν, αυτό οφείλεται κυρίως στο ρόλο της Ε.Ε. και αν κινδυνεύει σήμερα περισσότερο από άλλοτε η Ε.Ε. είναι γιατί αυτή η τάση απόσχισης εκφράζεται πια από πολιτικές δυνάμεις που κερδίζουν έδαφος σε μεγάλα ή πλούσια κράτη (Γαλλία, Ολλανδία) και όχι σε κάποιες περιφέρειες. 


3. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δέχεται μια ισοπεδωτική κριτική που αμφισβητεί όχι μόνο τις καταστατικές αρχές του αλλά και τις τεράστιες επιτυχίες του. Στην επίθεση αυτή συναντώνται δυνάμεις της ακροδεξιάς, της αριστεράς και των λαϊκιστών. Στον προπαγανδιστικό λόγο των λαϊκιστών οι «Βρυξέλλες» ταυτίζονται με ένα ανώνυμο και απρόσωπο επιτελείο περιορισμένης δημοκρατικής νομιμότητας και γραφειοκρατικού χαρακτήρα. «Ποιοι είναι «αυτοί» που λαμβάνουν αποφάσεις για «εμάς» φωνάζουν στην προπαγάνδα τους και συχνά φορτώνουν στις «Βρυξέλλες» αποφάσεις και σχέδια που λόγω πολιτικού κόστους αρνούνται να πάρουν οι ίδιοι στο εσωτερικό των χωρών τους. Έτσι οι «Βρυξέλλες» γίνονται όλο και πιο αντιπαθείς και ο εθνικιστικός τσαρλατανισμός κερδίζει πόντους. Η χώρα μας έχει πικρή εμπειρία από αυτή τη δημαγωγική τακτική. 


4. Η Γερμανία δέχεται κριτική (δεν αναφέρομαι στις χυδαιότητες του εθνολαϊκισμού) για τον τρόπο που χειρίστηκε ως ηγέτιδα δύναμη πολλές από τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Πολλές όψεις αυτές της κριτικής είναι δίκαιες. Όμως κάποια στιγμή οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε αυτή τη μεγάλη χώρα ότι παραμένει το αδιαμφισβήτητο κέντρο της Ευρώπης όχι μόνο λόγω του οικονομικού μεγέθους της αλλά και της συνεισφοράς της και της προσήλωσής των ηγετών της από τον Αντενάουερ ως τη Μέρκελ στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης.

1 σχόλιο:

  1. Αλικη Νικολου25 Ιουνίου 2016 - 7:37 μ.μ.

    Εξαιρετικό! Βάζει τα πραγματα στη σωστη τους διάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή