ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Simon Kuper: Όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση.


Μετάφραση Μαρία Τσάκος

Ένα πολύ insightful άρθρο του Simon Kuper, μεταφράζω ενδεικτικό απόσπασμα:
«Ο Ευρωσκεπτικισμός των Τόρι ήταν εν μέρει ένα σχέδιο που κατέστρωσαν για να διαφυλάξουν τις δικές του δουλίτσες, όπως, ας πούμε, οι Παριζιάνοι ταξιτζήδες αντιδρούν στο Uber. Οι κολλεγιόπαιδες προσπαθούν επί δεκαετίες να εξαγριώσουν τους βρετανούς ψηφοφόρους κατά της Ε.Ε., αλλά, όπως ο ίδιος ο Gove παραδέχτηκε μιλώντας μαζί μου το 2005, ο απλός ψηφοφόρος ποτέ δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ίσως γιατί τους έκανε το ίδιο αν θα τους κυβερνούσε μια μακρινή ελίτ στις Βρυξέλλες ή μια μακρινή ελίτ στο Westminster. Έτσι, οι κολλεγιόπαιδες εστίασαν την καμπάνια του Brexit στο ένα θέμα που όντως απασχολούσε τον απλό βρετανό πολίτη: στη μετανάστευση.
Αμέσως αφότου πετύχανε το Brexit, ο Johnson και ο Hannan πληροφόρησαν τους Βρετανούς, με πολλή άνεση, ότι τελικά η μετανάστευση θα συνεχιστεί, έτσι κι αλλιώς. Καμία έκπληξη εδώ, διότι τους κολλεγιόπαιδες δεν τους νοιάζει καθόλου το μεταναστευτικό. Το κατά πόσον μετανάστες από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές ζούνε σε ντεμοντέ επαρχιακές πόλεις της Αγγλίας τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Επίσης, προκύπτει ότι τα κολλεγιόπαιδα δεν είχαν ιδέα ΠΩΣ να εκτελέσουν την λαϊκή εντολή για Brexit. Εικάζω πως αυτό το κομμάτι το βλέπουν ως ένα βαρετό διοικητικό ζήτημα που είναι καλύτερα να φέρουν εις πέρας οι σχολαστικάντζες, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Johnson, για την ακρίβεια, πέρασε την Κυριακή μετά τη νίκη του Brexit παίζοντας κρίκετ. Πιστός στην παράδοση του συναφιού του, δεν ήταν παρά ένας ντιλετάντης που είχε καταφέρει να περάσει το μάθημα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία.
Αυτή τη στιγμή η Βρετανία δείχνει να βαδίζει προς ύφεση. Όταν το ανέφερα αυτό σε φίλο απόφοιτο της Οξφόρδης με μάλωσε: "Ανησυχείς υπερβολικά για τον βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο στην οικονομία ενώ αυτό που καταφέραμε είναι μια νίκη της Δημοκρατίας". Την καταλαβαίνω την άποψή του: όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση. Όταν, όμως, τα φέρνεις βόλτα με 20.000 η οικονομική κρίση είναι δική σου, προσωπική. Και όταν βγάζεις 15, τότε αργά ή γρήγορα θα πασχίζεις να ταϊσεις το παιδί σου».
Η συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου