ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Simon Kuper: Όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση.


Μετάφραση Μαρία Τσάκος

Ένα πολύ insightful άρθρο του Simon Kuper, μεταφράζω ενδεικτικό απόσπασμα:
«Ο Ευρωσκεπτικισμός των Τόρι ήταν εν μέρει ένα σχέδιο που κατέστρωσαν για να διαφυλάξουν τις δικές του δουλίτσες, όπως, ας πούμε, οι Παριζιάνοι ταξιτζήδες αντιδρούν στο Uber. Οι κολλεγιόπαιδες προσπαθούν επί δεκαετίες να εξαγριώσουν τους βρετανούς ψηφοφόρους κατά της Ε.Ε., αλλά, όπως ο ίδιος ο Gove παραδέχτηκε μιλώντας μαζί μου το 2005, ο απλός ψηφοφόρος ποτέ δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ίσως γιατί τους έκανε το ίδιο αν θα τους κυβερνούσε μια μακρινή ελίτ στις Βρυξέλλες ή μια μακρινή ελίτ στο Westminster. Έτσι, οι κολλεγιόπαιδες εστίασαν την καμπάνια του Brexit στο ένα θέμα που όντως απασχολούσε τον απλό βρετανό πολίτη: στη μετανάστευση.
Αμέσως αφότου πετύχανε το Brexit, ο Johnson και ο Hannan πληροφόρησαν τους Βρετανούς, με πολλή άνεση, ότι τελικά η μετανάστευση θα συνεχιστεί, έτσι κι αλλιώς. Καμία έκπληξη εδώ, διότι τους κολλεγιόπαιδες δεν τους νοιάζει καθόλου το μεταναστευτικό. Το κατά πόσον μετανάστες από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές ζούνε σε ντεμοντέ επαρχιακές πόλεις της Αγγλίας τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Επίσης, προκύπτει ότι τα κολλεγιόπαιδα δεν είχαν ιδέα ΠΩΣ να εκτελέσουν την λαϊκή εντολή για Brexit. Εικάζω πως αυτό το κομμάτι το βλέπουν ως ένα βαρετό διοικητικό ζήτημα που είναι καλύτερα να φέρουν εις πέρας οι σχολαστικάντζες, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Johnson, για την ακρίβεια, πέρασε την Κυριακή μετά τη νίκη του Brexit παίζοντας κρίκετ. Πιστός στην παράδοση του συναφιού του, δεν ήταν παρά ένας ντιλετάντης που είχε καταφέρει να περάσει το μάθημα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία.
Αυτή τη στιγμή η Βρετανία δείχνει να βαδίζει προς ύφεση. Όταν το ανέφερα αυτό σε φίλο απόφοιτο της Οξφόρδης με μάλωσε: "Ανησυχείς υπερβολικά για τον βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο στην οικονομία ενώ αυτό που καταφέραμε είναι μια νίκη της Δημοκρατίας". Την καταλαβαίνω την άποψή του: όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση. Όταν, όμως, τα φέρνεις βόλτα με 20.000 η οικονομική κρίση είναι δική σου, προσωπική. Και όταν βγάζεις 15, τότε αργά ή γρήγορα θα πασχίζεις να ταϊσεις το παιδί σου».
Η συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου