ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μια βροχή μας σώζει

Μια βροχή μας σώζει

Παρατηρητήριο

Αργά αλλά σταθερά διαμορφώνεται μια καινούργια κρίσιμη μάζα που τώρα σκέφτεται ρεαλιστικά, ζητά αλλαγή πορείας και πολλαπλασιάζεται. Δεν έχει ενιαίο πολιτικό παρελθόν ούτε συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα. Αλλά καταλαβαίνει διαισθητικά τι πρέπει να αφήσει πίσω.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα.
Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας έφερε δυο ποτηράκια και κρασί.
– Είσαι καλά; Του λέω.
- Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι.
– Άντε, στην υγειά σου, είπε.
Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι.
– Δεν πίνεις; Ρώτησα.
– Εσύ να πιεις, απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω....
Γιάννης Βαρβέρης

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Simon Kuper: Όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση.


Μετάφραση Μαρία Τσάκος

Ένα πολύ insightful άρθρο του Simon Kuper, μεταφράζω ενδεικτικό απόσπασμα:
«Ο Ευρωσκεπτικισμός των Τόρι ήταν εν μέρει ένα σχέδιο που κατέστρωσαν για να διαφυλάξουν τις δικές του δουλίτσες, όπως, ας πούμε, οι Παριζιάνοι ταξιτζήδες αντιδρούν στο Uber. Οι κολλεγιόπαιδες προσπαθούν επί δεκαετίες να εξαγριώσουν τους βρετανούς ψηφοφόρους κατά της Ε.Ε., αλλά, όπως ο ίδιος ο Gove παραδέχτηκε μιλώντας μαζί μου το 2005, ο απλός ψηφοφόρος ποτέ δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ίσως γιατί τους έκανε το ίδιο αν θα τους κυβερνούσε μια μακρινή ελίτ στις Βρυξέλλες ή μια μακρινή ελίτ στο Westminster. Έτσι, οι κολλεγιόπαιδες εστίασαν την καμπάνια του Brexit στο ένα θέμα που όντως απασχολούσε τον απλό βρετανό πολίτη: στη μετανάστευση.
Αμέσως αφότου πετύχανε το Brexit, ο Johnson και ο Hannan πληροφόρησαν τους Βρετανούς, με πολλή άνεση, ότι τελικά η μετανάστευση θα συνεχιστεί, έτσι κι αλλιώς. Καμία έκπληξη εδώ, διότι τους κολλεγιόπαιδες δεν τους νοιάζει καθόλου το μεταναστευτικό. Το κατά πόσον μετανάστες από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές ζούνε σε ντεμοντέ επαρχιακές πόλεις της Αγγλίας τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Επίσης, προκύπτει ότι τα κολλεγιόπαιδα δεν είχαν ιδέα ΠΩΣ να εκτελέσουν την λαϊκή εντολή για Brexit. Εικάζω πως αυτό το κομμάτι το βλέπουν ως ένα βαρετό διοικητικό ζήτημα που είναι καλύτερα να φέρουν εις πέρας οι σχολαστικάντζες, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Johnson, για την ακρίβεια, πέρασε την Κυριακή μετά τη νίκη του Brexit παίζοντας κρίκετ. Πιστός στην παράδοση του συναφιού του, δεν ήταν παρά ένας ντιλετάντης που είχε καταφέρει να περάσει το μάθημα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία.
Αυτή τη στιγμή η Βρετανία δείχνει να βαδίζει προς ύφεση. Όταν το ανέφερα αυτό σε φίλο απόφοιτο της Οξφόρδης με μάλωσε: "Ανησυχείς υπερβολικά για τον βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο στην οικονομία ενώ αυτό που καταφέραμε είναι μια νίκη της Δημοκρατίας". Την καταλαβαίνω την άποψή του: όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση. Όταν, όμως, τα φέρνεις βόλτα με 20.000 η οικονομική κρίση είναι δική σου, προσωπική. Και όταν βγάζεις 15, τότε αργά ή γρήγορα θα πασχίζεις να ταϊσεις το παιδί σου».
Η συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου