ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τάσος Μπουλμέτης

Τάσος Μπουλμέτης

Παρατηρητήριο

Καλά θα κάνεις, πατερούλη, να μην ανακατεύεσαι στις ζωές των άλλων και δη των παιδιών. Δεν είναι τα δικά σου. Το κράτος ας φροντίζει μόνο να υπάρχουν πραγματικά σχολεία και αληθινοί δάσκαλοι. Και να καταργήσει το ένα και μοναδικό βιβλίο. Εξάλλου τα περισσότερα κρατικά είναι άστοχα. Να είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι να μάθουν ό,τι και όπως θέλουν, ελεύθεροι να επιχειρούν. Τίποτε άλλο. Αν ο Στέλιος είχε την ευκαιρία να μάθει την τέχνη, αν τον άφηνες να ανοίξει αύριο μια δική του δουλειά, να βρει το δρόμο του, δεν θα σε είχε ανάγκη. Όπως σίγουρα δεν θα σε έχει η Ματίνα που θα ψηλώσει πολύ και δεν θα την φτάνεις. Δεν θα μπορείς να τους χειραγωγείς. Αν στέκει όμως σκυφτός πάντα θα κοιτάζει προς εσένα.

Athens Voice 3τσάντες έξω από ένα σχολείο κάπου στην Αθήνα

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το αριστεροδέξιο και πάντα φοβικό προς τη Δύση συνεχές, παλλόμενο αδιαλείπτως, γραπώνεται τώρα από την εθνική ταυτότητα και μετατοπίζεται πολιτικά δεξιά. Τα όσα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι φενάκη. Το κίνημα των αγανακτισμένων εκδικείται. Επιστρέφει ηττημένο, αβέβαιο και light. Η εξαπάτησή του παράγει το αντίθετο πολιτικό αποτέλεσμα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να του πάει κόντρα όταν δεν έχει χρήμα να μοιράσει;

Μήπως ήρθε ο καιρός της δεξιάς;

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Simon Kuper: Όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση.


Μετάφραση Μαρία Τσάκος

Ένα πολύ insightful άρθρο του Simon Kuper, μεταφράζω ενδεικτικό απόσπασμα:
«Ο Ευρωσκεπτικισμός των Τόρι ήταν εν μέρει ένα σχέδιο που κατέστρωσαν για να διαφυλάξουν τις δικές του δουλίτσες, όπως, ας πούμε, οι Παριζιάνοι ταξιτζήδες αντιδρούν στο Uber. Οι κολλεγιόπαιδες προσπαθούν επί δεκαετίες να εξαγριώσουν τους βρετανούς ψηφοφόρους κατά της Ε.Ε., αλλά, όπως ο ίδιος ο Gove παραδέχτηκε μιλώντας μαζί μου το 2005, ο απλός ψηφοφόρος ποτέ δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ίσως γιατί τους έκανε το ίδιο αν θα τους κυβερνούσε μια μακρινή ελίτ στις Βρυξέλλες ή μια μακρινή ελίτ στο Westminster. Έτσι, οι κολλεγιόπαιδες εστίασαν την καμπάνια του Brexit στο ένα θέμα που όντως απασχολούσε τον απλό βρετανό πολίτη: στη μετανάστευση.
Αμέσως αφότου πετύχανε το Brexit, ο Johnson και ο Hannan πληροφόρησαν τους Βρετανούς, με πολλή άνεση, ότι τελικά η μετανάστευση θα συνεχιστεί, έτσι κι αλλιώς. Καμία έκπληξη εδώ, διότι τους κολλεγιόπαιδες δεν τους νοιάζει καθόλου το μεταναστευτικό. Το κατά πόσον μετανάστες από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές ζούνε σε ντεμοντέ επαρχιακές πόλεις της Αγγλίας τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Επίσης, προκύπτει ότι τα κολλεγιόπαιδα δεν είχαν ιδέα ΠΩΣ να εκτελέσουν την λαϊκή εντολή για Brexit. Εικάζω πως αυτό το κομμάτι το βλέπουν ως ένα βαρετό διοικητικό ζήτημα που είναι καλύτερα να φέρουν εις πέρας οι σχολαστικάντζες, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Johnson, για την ακρίβεια, πέρασε την Κυριακή μετά τη νίκη του Brexit παίζοντας κρίκετ. Πιστός στην παράδοση του συναφιού του, δεν ήταν παρά ένας ντιλετάντης που είχε καταφέρει να περάσει το μάθημα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία.
Αυτή τη στιγμή η Βρετανία δείχνει να βαδίζει προς ύφεση. Όταν το ανέφερα αυτό σε φίλο απόφοιτο της Οξφόρδης με μάλωσε: "Ανησυχείς υπερβολικά για τον βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο στην οικονομία ενώ αυτό που καταφέραμε είναι μια νίκη της Δημοκρατίας". Την καταλαβαίνω την άποψή του: όταν βγάζεις 200.000 λίρες το χρόνο, η ύφεση είναι απλώς μια μικρή ενόχληση. Όταν, όμως, τα φέρνεις βόλτα με 20.000 η οικονομική κρίση είναι δική σου, προσωπική. Και όταν βγάζεις 15, τότε αργά ή γρήγορα θα πασχίζεις να ταϊσεις το παιδί σου».
Η συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου