ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Κώστας Κατσάπης: Ονειρεύομαι το ψιλικατζίδικο


Τους τελευταίους μήνες που δουλεύω στο πρότζεκτ του GR80s ένα όνειρο έρχεται συχνά τις νύχτες και μού ταράζει τον ύπνο. «Βρίσκομαι» στον χώρο όπου στη διάρκεια του Ογδόντα η οικογένειά μου διατηρούσε ψιλικατζίδικο. Ο χώρος είναι ερειπωμένος και εμφανώς εγκαταλελειμμένος. Εγώ ψάχνω κάτω από τον πάγκο, εκεί που βάζαμε τα τσιγάρα και τα παυσίπονα Αλγκόν να δω τι υπάρχει. Κάτι με αναστατώνει έντονα και ξυπνάω με δυσάρεστη αίσθηση. 
Προφανώς η δεκαετία του Ογδόντα υπήρξε η τελευταία, ως τα τώρα τουλάχιστον, «εποχή» με την έννοια της μιας κάποιας συνοχής εμπειριών και συναισθημάτων. Για μένα ωστόσο, το Ογδόντα υπήρξε πράγματι κάτι ξεχωριστό, δεδομένου ότι στη διάρκειά της πέρασα τα παιδικά μου και εφηβικά μου χρόνια. Τον Οκτώβρη του 1990 ξεκινούσα τις σπουδές μου στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, οπότε η δεκαετία του ’80 καλύπτει grosso modo τα τελευταία χρόνια του Δημοτικού και τα έξι χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου. 
Χρόνια που πέρασα στο ψιλικατζίδικο που λέγαμε, δουλεύοντας, διαβάζοντας και παρατηρώντας, ώρες ατελείωτες, τον κόσμο. Το ψιλικατζίδικο ήταν μεγάλο σχολείο και εκεί γνώρισα έναν κόσμο αυθεντικά λαϊκό, σε μια εποχή που ο Γέρακας  δεν ήταν το σημερινό προάστιο των υψηλών (προ κρίσης) εισοδημάτων, αλλά ένα χωριό που κατοικούνταν από εσωτερικούς μετανάστες, κατά βάση εργάτες, χαμηλόμισθους υπαλλήλους και αυτοαπασχολούμενους. 
Το ψιλικατζίδικο ήταν ανεκτίμητης αξίας πόρτα προς τον κόσμο αυτόν. Οικοδόμοι που έρχονταν για κρύες μπύρες, φορτηγατζήδες που σταματούσαν για να πάρουν τηλέφωνο τον παράνομο δεσμό τους, εργάτες που έρχονταν για καφέ ή τσιγάρα, φτωχοδιάβολοι που «σήκωναν» αυθαίρετα μέσα σ’ ένα βράδυ. Τον κόσμο αυτόν πράγματι δεν τον γνωρίζω ακαδημαϊκά, τον έχω ζήσει ωστόσο, βιώνοντας κάθε του πτυχή και κάθε του εκδοχή. Οι νεαροί νεολαϊκοί τύποι ας πούμε, κάπνιζαν Ρόθμανς, ενώ οι «μοντέρνοι» μόνο Μάρλμπορο. Οι πιο παλιοί, οι πούροι λαϊκοί, δεν ξέφευγαν από το παραδοσιακό: Άσσος σκέτο, Καρέλια, 22. 
Η λίστα παραγγελιών τσιγάρων (αν υπήρχε) θα μπορούσε να στηρίξει διδακτορικό Ανθρωπολογίας. Ανάλογες διαφοροποιήσεις υπήρχαν και σε άλλα πεδία, στην μουσική ας πούμε. Στους άνω των πενήντα ο Άκης Πάνου έκανε ακόμη θραύση, η μακαρίτισσα η γιαγιά μου άκουγε Σωτηρία Μπέλλου και δημοτικά, στους νεότερους τα νέα φυντάνια του «νεολαϊκού τραγουδιού», ο Πανταζής, ο Αντύπας, ο Κοντολάζος είχαν μεγάλη πέραση, ο Στράτος ήταν σεβαστός απ’ όλους. 
Οι επιμελητές της έκθεσης ξύνουν πληγές κι ας μην το περιμένουν. Ίσως γι’ αυτό το όνειρο έρχεται και επανέρχεται τους τελευταίους μήνες. Ίσως γι’ αυτό προκαλεί απρόσμενα ταραχή. Κάποιοι (όσοι χτυπούν πολιτικά και πολιτισμικά τη δεκαετία του ’80) θα έλεγαν ότι η θύμησή της προκαλεί ευλόγως αναστάτωση... Εγώ θα έλεγα ότι πιθανόν να είναι μια κάποια εκδοχή του συνδρόμου Σταντάλ, ξέρετε, πρόκειται για το σύνδρομο που προκαλεί δυσάρεστα συμπτώματα στη θέα μιας ομορφιάς που δεν μπορεί να αφομοιωθεί από το άτομο. Δύσκολο πράγμα η καταβύθιση στο παρελθόν, ακόμη- ακόμη κι αν «τσιγκλάει» ωραίες αναμνήσεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου