ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Leo Kastanas: Οι σώγαμπροι



Αυτό με τα συσσίτια στα σχολεία μην μας το ξαναπείτε. Ειδικά εσείς που τσεπώνετε 6-7 χιλιάρικα το μήνα για να λέτε κοινοτυπίες ή ανοησίες. Θυμίζει πτώχευση, πόλεμο, καταστροφή. Τρίτο κόσμο σε λιμό. Δεν θέλουμε συσσίτια, να μας αφήσετε να δουλέψουμε θέλουμε, να παράγουμε πλούτο, να τρώμε και να πίνουμε αξιοπρεπώς. Αν κάποιους από σας δεν σας ξέρει το ΙΚΑ είναι δικό σας πρόβλημα. Και αυτών που σας έφεραν στην εξουσία.

Δεν είσαστε κομμουνιστές. Αν ήσασταν θα τόχατε κάνει Βενεζουέλα όταν είχατε την ευκαιρία και τη συγκατάθεση του 60% του εξυπνότερου λαού του κόσμου. Έξοδος από την Ευρώπη, εθνικό νόμισμα, πείνα, βία και πολιτοφύλακες στο δρόμο. Σοσιαλισμός. Το σκεφτήκατε αλλά φοβηθήκατε και σας είμαστε ευγνώμονες γιαυτό.

Ούτε σοσιαλδημοκράτες είσαστε. Αν ήσασταν θα φροντίζατε να μαζέψετε τα λαθρεμπόρια και τη φοροδιαφυγή, θα σταματούσατε την οριζόντια κόσα, θα βοηθούσατε τους ανήμπορους, θα ανοίγατε κάπως την αγορά, θα φτιάχνατε την εκπαίδευση ώστε να συνδέεται με την παραγωγή. Θα φροντίζατε την ποιότητα της δημοκρατίας, τη δικαιοσύνη και την ασφάλεια των πολιτών.

Ούτε παλιοί πασόκοι είσαστε. Αυτοί, μπορεί να υπερχρέωσαν τη χώρα, μπορεί να ξέχναγαν να τελειώσουν τις παρτάρες τους, αλλά έκαναν και πράγματα. Φτιάξανε δρόμους και γιοφύρια, σχολεία και νοσοκομεία, έδωσαν ψωμί στο πόπολο, έβαλαν εμάς και την Κύπρο στο ευρώ. Κάτι έκαναν. Ζήσαμε καλά στα χέρια τους. Με αφροσύνη αλλά καλά. Αυτοί βέβαια ζούσαν καλύτερα. Εσείς μέχρι στιγμής μόνο χαλάτε. Πήρατε μια χώρα που το 2015 ήταν έτοιμη να βγει από το μνημόνιο και τη χώσατε βαθύτερα στη στέρηση. Με άλλα δυο μνημόνια στην πλάτη. Γιατί δεν ξέρετε και κάνετε και τους μάγκες. Γιατί κάπου γουστάρετε να διαφεντεύετε τις τύχες φτωχών. Σας έχει μείνει από τον κομμουνισμό των νιάτων σας.

Τι είσαστε; Σώγαμπροι του πελατειακού κράτους. Δεν το κρύβετε. Φορολογείτε ασύστολα υπό την ανοχή των δανειστών, για να συντηρείτε το δικό σας «Δημόσιο», να διορίζετε τους φίλους σας και να εξυπηρετείτε το κρατικοδίαιτο κεφάλαιο. Και Μπελογιάννης και Βελουχιώτης και Κάστρο αλλά και Άγιο Φως και ιερά λείψανα. Και δάκρυα όταν υπογράφετε τα μνημόνια με τον ακροδεξιό συνεταίρο. Εκείνη η δίκη για τη μαχαιριά γιατί δεν γίνεται; Πρώτη φορά Αριστερά, για μια ακόμα φορά απάτη και αδικία.

Αλλά δεν φταίτε εσείς. Φταίει η μισή Ελλάδα που ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι ο εμφύλιος τέλειωσε, η μεταπολίτευση τέλειωσε, ο κομμουνισμός με δανεικά τελείωσε και κάτι πρέπει να κάνει για να επιβιώσει την εποχή της παγκοσμιοποίησης και της αλματώδους ανάπτυξης της τεχνολογίας. Φταίει και η άλλη μισή που ενώ βλέπει, δεν μιλά και δεν ακούγεται τόσο δυνατά και καθαρά ως όφειλε αλλά προτιμά να κοιτάει τη δουλειά της, να ψιλοχαϊδεύει αυτιά ή τα μαζεύει και φεύγει για να γλιτώσει.

Εκείνη η Ελλάδα που δεν τολμά να βγει και να πει τη δύσκολη αλήθεια με θάρρος και παρρησία, να αναδείξει το δικό της Μακρόν, να συσπειρωθεί γύρω από μια νέα αφήγηση, ένα καινούργιο όραμα. Γιατί κατά βάθος νιώθει τη ρετσινιά του συστημισμού, της γνώσης, της αριστείας, της σκληρής δουλειάς και του δίκαιου κέρδους. Δηλαδή της σύγχρονης προοδευτικής επιλογής. Που όμως θεωρείται δεξιά και συντηρητική. Ενώ η αερολογία που οδηγεί στην πτώχευση είναι αριστερή και επαναστατική.

Θα υποφέρουμε λίγο ακόμα. Αλλά που θα πάει; Η ιστορία είναι με το μέρος μας. Πάντοτε την ύστατη στιγμή ο «από μηχανής θεός της Ελλάδας» ήταν συνεπής στο ραντεβού του.  


4 σχόλια:

  1. Την εναλλακτική δεν βλέπω Λεωνίδα... Και αυτές που θέλαμε να πιστεύουμε πως υπήρχαν, δεν υπάρχουν πια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή