ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Leo Kastanas: Οι ασυγχώρητοι



Εκείνο το «απέριφραστα» στην καταδίκη της δολοφονικής επίθεσης  τι τόθελες μεγάλε; Ενοχικό, πολύ ενοχικό. Σαν νάθελες να μας πεις ότι τώρα δεν είναι όπως παλιά που καταδικάζαμε με περιφράσεις.  Τώρα, εκ της θέσεώς μας, είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικάζουμε τα τρομοκρατικά χτυπήματα χωρίς αστερίσκους. Πάνε εκείνα τα παλιά και ωραία, περί προβοκατόρων και κυπατζήδων που ήθελαν να ενοχοποιήσουν τους αγώνες του λαού μας.  Πάνε εκείνα τα «τέτοιες ενέργειες ρίχνουν αντικειμενικά νερό στο μύλο της αντίδρασης». Τώρα είναι αλλιώς. Κάτι είναι και αυτό. Πρόοδος. Αλλά όχι για πολύ ε;

Αυτό το νερό στο κρασί σας παιδιά δεν αρέσει στον κόσμο. Και να το προσέξετε. Γιαυτό και αποφύγατε να σας δουν στον Ευαγγελισμό. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Γιατί νομίζω ήταν υπουργός (τρόπος του λέγειν) ένας συνέταιρος που έγραφε «Πούστη Προδότη Παπαδήμο» και «Λάθος ανθρώπους σκότωνε η 17 Νοέμβρη». Δεξιός ήταν βέβαια αλλά έτσι όπως γενήκαμε ή μάλλον μας κάνατε, ποιος αριστερός και ποιος δεξιός τώρα. Όλοι μια παρέα είσαστε. Με την ίδια μούρη. Και τους ίδιους στόχους.

Γιατί ο κοσμάκης έχει μια τρέλα με την τρομοκρατία. Την αγαπά. Από παλιά, από την εποχή της 17 Νοέμβρη. «Καλά κάνουν. Κάποιον να φοβούνται» λέγανε στα καφενεία. Να φοβούνται και να μην του κόβουν τη σύνταξη, ή να μην περιορίζουν τους διορισμούς, ή να μην κλέβουν, κλπ. Μας έχει μείνει αυτό από παλιά. Η βία του εμφυλίου είναι ζωντανή, πέρασε από γενιά σε γενιά και τρώει ακόμα τα σωθικά μας. Γιαυτό και κάτι υπουργοί έχουν την φωτογραφία του Θανάση Κλάρα στο γραφείο τους. Γιατί σηματοδοτεί τον ηρωισμό και το μαχαίρι του εμφυλίου. Τότε που το ΚΚΕ  απέτυχε να μας κάνει Σοβιετία. Τι ατυχία ρε γαμώτο.

Και κλαίγαμε στις ταβέρνες μετά το 74, τραγουδώντας αντάρτικα, μαζί με το κολοκυθάκι το τηγανητό και τη νικοτινίαση. Κλαίγαμε που το ΚΚΕ παρέδωσε τα όπλα στη Βάρκιζα και χάσαμε την ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο που ήταν οπωσδήποτε εφικτός. Και οι του δόγματος και οι της ανανέωσης. Γιατί αν είχαμε σοσιαλισμό κάτι θα μπορούσε να γίνει και νάχαμε και λίγο δημοκρατία. «Να για κοίτα τη Ρουμανία». Λέγαμε οι ηλίθιοι.

Αλλά και η περίοδος της χούντας νομιμοποίησε τουλάχιστον ηθικά την ένοπλη πάλη κατά των κρατούντων. Άμα δεν ξέρεις δεν είναι δύσκολο να ταυτίσεις άσχετα πράγματα, δηλαδή τη χούντα με τη δημοκρατία. Συνεπώς άμα ο «Παπαδήμος είναι χούντα» κατά πως λέγατε τότε που ήσασταν στα ντουζένια σας, γιατί να μη θέλει κάποιος κόσμος να τον δει ανάσκελα;

Υπάρχει λαός και κολωνάκι που γουστάρει αυτήν την πολιτική βία. Αν κάτι σας εκτίμησε μετά το 2010 είναι που αυτήν τη βία την μπιζάρατε  και όταν ήσασταν υποχρεωμένοι να την καταδικάσετε βάζατε τις περιφράσεις. «Άμα είναι για το καλό του λαού, η πολιτική βία νομιμοποιείται» λέγανε κάτι τυπάκια που δεν είχαν πιάσει όπλο ούτε στο στρατό. Κάτι φλωράντζες ζουζού ντουντού. Για τη σύνταξη του 50άρη πάντα.  Κάνατε καριέρα πάνω στους σχιζό πιστολάδες που είχαν το δικό τους ταμπουρά. Πολιτικά τα εγκλήματα λέγατε στα δικαστήρια κλείνοντας το μάτι στην καφετέρια της Πέρα Βλαχοστέρνας που ήταν γεμάτη τσοχανταρέους που θέλανε να δούνε αίμα. Δίκαιο αίμα, πάντα. Ζωντανά. Βλέπανε βέβαια της γυναίκας τους όταν γύρναγαν μεθυσμένοι στο σπίτι και την πλάκωναν στο ξύλο, αλλά άλλο γούστο το αίμα της εξουσίας.

Η τρομοκρατία κάθε λεπτής απόχρωσης του ελληνικού ολοκληρωτισμού ζει ακόμα και θα ζει  όσο τυγχάνει λαϊκής αποδοχής και βρίσκει πολιτικούς εκπροσώπους να της κλείνουν το μάτι. Μαύρους και κόκκινους. Μπορεί οι ιδέες της να έχουν ηττηθεί μαζί με τον Χίτλερ και το Στάλιν, μπορεί ο Μάο να άνοιξε βιοτεχνία εσωρούχων, μπορεί ο Μελανσόν να χορεύει με τη Λεπέν το βαλς των αποτυχημένων, αλλά σαυτήν εδώ τη γωνιά της Βαλκανικής έχουμε μάθει να αντιδρούμε όταν ζοριζόμαστε. Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Χρεώνουμε αμέσως στους κακούς τους ξένους τα δεινά μας, μισούμε τις ΕΛΙΤ, ειδικά αν έχουν πτυχία του Χάρβαρντ, ανεβάζουμε επάνω όποιον μας πει τα πιο αναίσχυντα ψέματα και μπιζάρουμε από μακριά πάντα και στα σίγουρα το μπάχαλο, τους φόνους, τις καταστροφές που κάποιοι κάνουν για εμάς. «Μουνάκια απεργοσπάστες να καείτε». Για να ζούμε εμείς με δικαιώματα. Σύνταξη στα 50.

Ένας ασυγχώρητος κόσμος, ένα κακόμοιρος κόσμος, ένας ανέραστος κόσμος. Ένας κόσμος δούλων. Δεν είναι όλη η Ελλάδα. Αλλά είναι πολύ από την Ελλάδα. Όταν δεν έχει ντόπιο αίμα να περάσει τη βραδιά του κοιτάζει ακόμα και μέσα από την κλειδαρότρυπα της ισλαμικής παράνοιας μιας και αυτοί αδικημένοι είναι από τις παγκόσμιες ΕΛΙΤ και έχουν μια δικαιολογία να τινάζουν παιδιά στον αέρα. Γιατί αξίζουμε μια ζωή με δικαιώματα που μας τα στέρησαν οι κακοί, οι Άλλοι. Σύνταξη στα 20 γαμώτο.

Τελικά ίσως να μας έχει κάνει κακό εκείνη η αποτυχία του ΚΚΕ να μας κάνει Σοβιετία.  


3 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό, όπως πάντα. Μερικά σχόλια:
    "Αποφύγατε να σας δουν στον Ευαγγελισμό": Αλήθεια οι κυβερνητικοί έχουν χαρακτηρίσει "τρομοκρατικό" το χτύπημα στον Παπαδήμο, ή είναι κάτι σαν "τροχαίο";
    "Χρεώνουμε αμέσως στους κακούς τους ξένους τα δεινά μας": Επειδή ταυτίζουμε την ευθύνη με την ενοχή, την οποία δεν μπορούμε να αντέξουμε.
    "Μισούμε τις ΕΛΙΤ": Τα καρποφόρα δέντρα πετροβολούμε.
    "Σύνταξη στα 20 γαμώτο": Άκουσα κάτι καλύτερο: "Σύνταξη στα 11, δουλειά στα 65"!
    "Τελικά ίσως να μας έχει κάνει κακό εκείνη η αποτυχία του ΚΚΕ να μας κάνει Σοβιετία." Νομίζω ότι είμαστε τυχεροί που παραμείναμε στο Δυτικό κόσμο το 1944-1949 και το 2015. Κατά τον Βαρουφάκη σε μια ψηφοφορία στο Μαξίμου το βράδυ του δημοψηφίσματος με αποτέλεσμα 4-2, η Ελλάδα έμεινε στο Δυτικό πολιτισμένο κόσμο. Διαφορετικά θα είχαμε γίνει ήδη Βενεζουέλα ή Συρία. Όσο και να έχουν μειωθεί τα εισοδήματά μας, είμαστε και θα είμαστε για πολλά χρόνια πολύ καλύτερα από τη Βουλγαρία. Βέβαια εμείς πάντα θέλουμε έναν κομμουνισμό με λεφτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυστυχώς, ζούμε ένα ατέλειωτο εμφύλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή